Contact

Midlifecrisisz.nl is een informatieve website over de midlife crisis. We proberen het onderwerp zo breed mogelijk te bespreken en staan open voor vragen en/of opmerkingen.

Heeft u opmerkingen over de site of misschien bruikbare tips? Wilt u een samenwerking aangaan of heeft u interesse om te adverteren bij ons op de website? Neem dan geheel vrijblijvend contact met ons op per mail, info@midlifecrisisz.nl.

39 gedachten over “Contact

  1. bosselaar

    in een woord geweldig, mijn man zit er waarschijnlijk al van voor december in en is er nog niet uit
    had ik deze informatie eerder gehad had ik meer begrip gehad en had ik mijn man niet zo buiten de deur gezet maar had meer begrip kunnen opbrengen voor zijn gedrag.
    alleen de duur van de crisis is wat vaag en het ik jammer dat huisartsen niet weten wat ze met iemand
    aan moeten.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz

      Bedankt voor uw compliment. Het is moeilijk om een tijdsindicatie te geven voor de duur van een midlifecrisis, omdat dit van persoon tot persoon sterk verschilt. Ook de aanpak van een midlifecrisis is sterk persoonsgebonden. Bent u bang dat uw man een ernstige depressie heeft of krijgt, dan is het een goed idee om dit met een hulpverlener/huisarts te bespreken.

      Reageren
    2. Urk

      Ben in hetzelfde geval: bom gedropt in februari 2013. Verschrikkelijk: alle normen en waarden overboord, gaat in U.S. wonen, na 2 maand wordt ie gedumpt door z’n flirt maar zoekt ’s anderendaags al contact met andere ‘beschikbare’ vrouwen. Spendeert meer in 1 weekend dan hij in 6 maand bijdraagt aan ’t huishouden! Zoekt naar eigen zeggen ‘zijn jeugddroom’.
      Doet ons 22 jarig gelukkig huwelijk op z’n grondvesten daveren. Ik kan onmogelijk geloven dat ik ooit zo’n man heb liefgehad, dat is hèm niet meer.
      Deze stoornis moet dringend meer onderkend en bespreekbaar worden: vele (in se gezonde) relaties zouden er wel bij varen.
      Veel werk aan de winkel om het grote publiek en zeker de huisartsen te sensibiliseren!

      Reageren
      1. Redactie Midlifecrisisz

        Dank u voor het delen van uw verhaal! Wij doen zeker ons best om de midlifecrisis (in al z’n facetten) onder de aandacht te brengen. Helaas is de midlifecrisis niet zomaar op te lossen met behulp van een pilletje. Wel willen we graag uitleg geven over wat precies de midlifecrisis inhoudt en hoe je hier als partner mee kunt omgaan.

        Reageren
      2. Bosselaar

        Hoi Urk
        Wij zijn nog steeds 38 jaar getrouwd, ondanks dat hij al 6 maanden voor de 2 E keer opzichzelf woont, de eerste keer heb ik de VISA ed moeten inlopen er was een totaal van 20.000 euro opgemaakt, ze zijn zo gek als een deur, ik heb toen de meeste creditcards laten blokkeren en heb mezelf toegang gegeven om alles in de gaten te kunnen houden, lukt maar ten dele hij heeft nu een andere rekening geopend bij een andere bank maar ja beter iets dan niets ik probeer alles zo goed mogelijk in de gaten te houden je bent samen verantwoordelijk terwijl ze het vermogen van een doperwt hebben

        Gr marja

        Reageren
      3. Ineke

        Eens! Het is zo pijnlijk om mee te maken. Je man is opeens iemand anders geworden. Wie is hij nu? En komt het weer goed? De huisarts weet er niet goed mee om te gaan merk ik. Mijn leven ,en dat van de kinderen ,staat op zijn kop na een huwelijk van 34 jaar. Nooit iets gemerkt. Van de ene op de andere dag is alles kapot. Wie heeft goede bruikbare raad?

        Reageren
    3. Miriam

      Hoi ,die van mij is man is 6weken geleden begonnen…
      Mijn hele wereld in een keer weg /toekomst ook.
      Praat nog wel tegen mij,en bespreekt de dagelijkse dingen ook gewoon.
      Maar geeft duidelijk aan zoekende te zyn..
      Kan dit goed komen?
      Moet ik me nog in zetten?
      Ik krijg van alles over mij heen ,
      Grt miriam

      Reageren
    4. Bosselaar

      We zitten nu in nov 2015
      En ik heb me vergist als je achterom kijkt zit hij al vanaf 2011 in zijn midlifecrisis crisis,
      Alle fases heb ik gezien hij is al zeker 2 maal terug geweest met valse verzoening, en nu hebben we de minimale contact en het loslaten van zijn soulmate is nog niet mogelijk ik heb ze een beetje bekeken op face book en ze is het tegenover gestelde van mij het lijkt zijn moeder wel maar goed voorlopig is zij in beeld en ik zijn kinderen en kleinkinderen bestaan niet meer wat je niet ziet is er niet
      Het enige voordeel wat er is dat het contact met de kinderen goed is omdat je het zelfde verdriet deelt ook zij zitten met dezelfde gevoelens en er is rust in de tent en je probeerd leuke dingen te ondernemen
      Het ondernemen van scheiding ed is van hem te veel gevraagd werken roken werken en roken
      Zou hij happy zijn ? En hoe lang zal dat duren ?

      Allemaal sterkte en gewoon doorgaan iedere dag weer

      Reageren
  2. Angelique

    Wat een goede site. Mijn man is ook ineens veranderd van een vreselijk lieve man, in een soort monster. Het trieste is dat hij een gezin met 3 kinderen (8,10 en 12 jaar) achter laat in een enorme ellende. En de kinderen hadden het al zo moeilijk om zich te handhaven in het normale leven (3x hoogbegaafd, dyslectisch, add, kortom een ander brein). Ongelooflijk. We zijn al bij 3 psychologen geweest, maar er is er geen 1, die dit ter sprake brengt. Ik heb mijn man erop gewezen en hij herkent er ook wel veel van, maar de gevolgen zijn er niet minder om. Waarom is de geestelijke hulpverlening zo op achterstand wat dit betreft. Ze doen allemaal, dat het normaal is dat je na 22 jaar gelukkig huwelijk, ineens de hort op gaat en de meest vreselijke dingen zegt. Er is niemand, die hem eens wakker schudt en zegt dat het een midlife crisis is. Kunnen jullie niet eens contact opnemen met de vereniging voor psychologen?

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz

      Dank u voor het delen van uw verhaal en uw complimenten over onze site! Dat neemt natuurlijk niet weg, dat u en uw gezin het zo te lezen momenteel heel zwaar hebben. Een lichtpuntje is zo te zien wel, dat uw man vooralsnog openstaat voor hulp. Ook is hij blijkbaar bereid om deze website te lezen en zijn eigen gedrag enigszins onder ogen te zien. Misschien is een workshop “omgaan met de midlifecrisis” iets voor hem? In ieder geval wensen wij u en uw gezin veel sterkte. En ook uw man, want wellicht zit hij behoorlijk met zichzelf in de knoop. Het enige advies dat wij u kunnen geven, is te proberen met elkaar in gesprek te blijven: als uw man inziet dat het de midlifecrisis is, heeft u waarschijnlijk al veel gewonnen.

      Reageren
      1. Ruth

        In mei 2013 is de bom gedropt na een voor mijn gevoel gelukkige relatie van 31 jaar en een huwelijk van 24 jaar. Nu 5 maand later zijn we officieel gescheiden en heeft hij alweer 2 maand een serieuze relatie met een jongere partner. Voel me heel erg verlaten en begrijp hem niet meer. Het moest allemaal snel geregeld worden, hij wilde geen relatietherapie, maar direct scheiden. Reden zou zijn dat we te weinig raakvlakken hebben? Toch zoekt hij voor elk wissewasje weer contact waarvan ik denk “waarom vraag je dat nu weer aan mij?” Wanneer ik ergens negatief op reageer wordt hij kwaad en heb ik het opeens allemaal gedaan. Hij wil graag vriendjes met me blijven maar het moet wel allemaal op zijn voorwaarden. Hij kan er niet tegen dat ik kwaad op hem ben en ook ik wil vrienden zijn of nog liever wil ik hem terug maar ik ga kapot. Iedereen zegt dat ik hem los moet laten en voor mezelf moet kiezen, maar ik ben nog zo gek op hem, het lukt gewoon niet! We hebben drie volwassen kinderen waarvan er nog twee bij mij thuis wonen en waar hij ook graag contact mee wil houden. Hij kwam dan ook regelmatig langs of bleef hapje eten om de kinderen te kunnen zien maar wanneer hij dan weer wegging deed dat erg veel pijn. Ik heb hem dan ook gezegd dat ik dat niet meer wil, hij kan de kinderen natuurlijk zien, ze zijn volwassen en hij blijft hun vader maar dan wel wanneer ik er niet bij ben. Toch blijft hij via de app contact met me zoeken, is poeslief en wanneer ik denk dat het misschien weer goed kan komen, valt er weer iets voor waardoor hij kwaad wordt en mij geestelijk weer ontzettend veel pijn doet. Ik kan er niet meer tegen maar kan hem ook niet loslaten. Ik denk dat het een midlife-crisis is maar weet het niet zeker! Ik zoek dan ook overal informatie over dit probleem om een beetje houvast te krijgen. Ben dan ook blij met deze site!

        Reageren
        1. Redactie Midlifecrisisz

          Beste mevrouw,

          Wat een verhaal! Wij hopen dat u op deze site de informatie vindt die u zoekt. Ondertussen is het wellicht een idee om contact op te nemen met een (relatie)therapeut, zodat deze u kan helpen om de scheiding een plekje te geven. Zeker nu uw ex-man nog veel contact met u zoekt, is het voor u heel moeilijk om van hem los te komen. “Vrienden blijven” na een scheiding is echter iets wat meestal alleen maar lukt wanneer beide partijen niets méér willen dan vriendschap, dus wanneer de vriendschap zonder verborgen agenda’s is. Hiermee zeggen wij niet dat het niet meer goed kan komen tussen u en uw ex-man, het verhaal klinkt zeker als een serieuze midlifecrisis. Maar deze crisis kunt u niet oplossen, hoe graag u ook zou willen. Een beetje afstandelijk/onverschillige opstelling is wellicht beter dan een kwetsbare, al was het maar voor uzelf. Wij wensen u veel sterkte.

          Reageren
  3. Nina

    Tjemig, wat een herkenning! Alles klopt! Dankjewel!
    Ookal gaat het in mijn geval om een huwelijk tussen twee vrouwen van 41 en 45 jaar. Ik denk dat we er allebei in zitten, waarbij ik veel meer last heb van de ontevredenheid en het weg willen. Teleurstelling over het leven, werk, relaties, kinderen etc., niks meer positief kunnen labellen en mijn vrouw de saaiste ter wereld vinden.
    Relatie is altijd al turbulent geweest, maar nu lijkt het het niet te overleven. Al meerdere halfslachtige pogingen tot relatietherapie gedaan, maar na een paar keer weer afgehaakt.
    Toch nog een vraagje aan jullie: wat is beter om te doen? Je eigen dromen najagen zonder die partner of de crisis uitzitten en hopen dat mijn eigen hoofd stabieler wordt? Vrouw en portemonnee hebben geen zin in samen activiteiten ondernemen helaas.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz

      Beste mevrouw,

      Dank u wel voor uw complimenten voor onze website. Fijn dat u hier herkenning vindt! Uiteraard kunnen wij niet voor u beslissen of u uw huidige relatie moet beëindigen ja of nee. Dit is een beslissing die alleen u en/of uw partner kan en mag maken. Maar aangezien u ons zo expliciet om advies vraagt: de meeste psychologen en therapeuten hanteren het criterium dat het beter is geen belangrijke besluiten te nemen op het moment dat iemand niet lekker in zijn/haar vel steekt. “Neem geen permanente beslissingen op basis van tijdelijke gevoelens,” dus. Wij wensen u veel rust, stabiliteit en wijsheid.

      Reageren
  4. maria

    hallo
    ik wil toch even iets voorleggen bij jullie. ik herken veel in deze verhalen maar nu is mijn vraag of mijn vriend ook in midlifecrisis zit. Op een gegeven moment zegt hij dat hij geen gevoelens meer voor mij heeft en dat het al heel lang speelt zijn gevoel maar toch kreeg ik smsen van ik hou van je enzo enzo. op een gegeven moment is het van nee we hebben alleen een broer en zus relatie nou die heb ik al eens gehad dus ik zag dat niet zo ik hou nog steeds heel veel van hem eigenlijk. ik kreeg veel verwijten naar me hoofd huis is niet netjes je claimt me teveel ik wil gewoon stappen wanneer ik wil . ik had zoiets van hey daar klopt iets niet dus in overleg heb ik mijn spullen gepakt en ben weggegaan voor een rustpauze daarna was het van het is uit ik wil niet meer met je verder nu kan ik doen en laten wat ik wil.
    in veel dingen kan ik wel meegaan maar in veel dingen ook weer niet hoor zoals de smsen die hij twee weken voor het gebeuren nog naar me toestuurde. kunnen jullie mij misschien vertellen of het een midlifecrisis is please help me ik wil hem graag terug en leven als gezinnetje met onze dochter van tien die had ik nog wel gesproken en die had gezegt dat hij nog wel van me houd en dat ik weer terug zou komen maar tegen mij het tegenovergestelde please mensen help me

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz

      Beste mevrouw,

      Het is moeilijk, zo niet onmogelijk, om vanaf een afstand aan te geven of uw vriend in een midlifecrisis zit ja ofte nee. Er kunnen legio beweegredenen zijn voor iemands gedrag, maar uit de context kunt u wellicht achterhalen of er bij hem sprake is van een midlifecrisis. Is hij ook op andere punten in zijn leven ontevreden, bijvoorbeeld met zijn werk? Overweegt hij om “het roer eens helemaal om te gooien”? Voelt hij zich verstikt, niet alleen in zijn relatie maar in het algemeen? Allemaal signalen die een indicatie kunnen zijn voor een midlifecrisis. De moeilijkheid is alleen: uw eventuele wetenschap dat het om een midlifecrisis gaat, lost het probleem niet op. Het kan hooguit een opening zijn om eens samen rond de tafel te gaan zitten. Of u kunt besluiten hem de tijd te geven zijn crisis te doorleven, en hopen dat hij daarna bij u terugkeert. Wij hopen voor u het allerbeste.

      Reageren
      1. maria

        hallo
        bedankt voor uw reactie ik heb er veel aan hoor eigenlijk maar ja ik spreek hem weinig daar hij nu de relatie heeft verbroken om met een ander verder te gaan en toch blijf ik zeggen midlifecrisis omdat hij eest mij nog sms stuurde met ik hou van je misschien zijn er andere mensen die dit lezen die dit ook wel herkennen. Ik heb er zelf natuurlijk ook schuld aan maar weet eigenlijk niet meer wat te doen om de tafel wil hij niet daar hij blind is van de ander help me mensen ik weet het even niet meer

        Reageren
        1. dees

          inmiddels zijn we paar maand verder en er is niets veranderd. we hebben alleen contact via facebook en dan vaak scheld en vloekt hij . ik heb afgelopen week me spullen uit huis gehaald en toen zei hij ik vind het ook wel moeilijk maar moeten we dan zo door blijven modderen. die zin heeft me dan weer aan het denken gezet en dan denk ik weer wil hij het allemaal wel zo en als ik dan lees wat hij bij zijn nieuwe liefje op fb zet denk ik zo ben jij niet. stiekum en diep in me hart hou ik nog steeds van hem. maar weet niet meer wat te doen hij is kort tegen mij en sluit zich af tegen mij. ik blijf zeggen midlifecrisis hoop dat meer mensen dit herkennen en mij advies kunnen geven wat ik kan doen en hoe.

          Reageren
          1. Redactie Midlifecrisisz

            Geachte mevrouw,

            Bedankt voor uw reactie. We begrijpen dat u door een moeilijke tijd gaat en nog veel gevoelens heeft voor uw (ex-)partner. U vraagt ons wat te doen. Zoals u zult begrijpen, is het moeilijk -zo niet onmogelijk- om daar op afstand uitspraken over te doen. Wel ligt het in de lijn der verwachtingen dat hoe harder u trekt aan uw (ex-)partner, hoe harder hij zich tegen u afzet. Waarschijnlijk werkt afstand en tijd in uw geval het beste. Wij wensen u veel sterkte.

  5. Zyla

    Als ik hier de reacties van de andere vrouwen lees, herken ik hier veel in. Ook bij ons gaat het al jaren zo, lijkt maar geen eind aan te komen. Erg moeilijk en het vertrouwen in hem is ook helemaal weg. Hij doet echt dingen waarvan ik nooit gedacht zou hebben, dat hij het ooit zou doen. Bepaalde websites bekijken, bellen naar bepaalde nummers, chatten met dames…wat moet je er nu mee? En het allerergste is dat hierover gelogen wordt. Al vaak gepraat, maar helpt niet. Hier word ik echt gek van. Weet niet hoe ik het bespreekbaar moet maken?

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz

      Beste mevrouw,

      Iets bespreekbaar maken, lukt vaak alleen wanneer bij beide partijen eerlijkheid voorop staat. U kunt moeilijk iets bespreekbaar maken wat er volgens de andere partij niet (meer) is. Het enige wat wij u kunnen aanraden, is om uw persoonlijke grenzen aan te geven: dit-en-dit accepteer ik binnen ons huwelijk, dit-en-dit accepteer ik níet. Onder welke categorie u liegen schaart, is aan u. Misschien is het voor u een goed idee om eens met een relatietherapeut te praten? Dit kan in eerste instantie vaak ook zonder uw man. In ieder geval wensen wij u veel sterkte.

      Reageren
  6. Ed

    Hallo ik ben zo’n man die de midlife ten volle ervaart. Nu al een paar jaar en sinds kort ook overspannen door de jaren lange uitputting van lijf en geest.
    Ik heb erg veel baat gehad bij jullie site een echte eye opener. Ook ik loop al langere tijd op aanraden van mijn huisarts bij een pshygoloog. Maar beide wilde het woord overspannen een midlife niet bevestigen, pas toen ik bij een coach via mijn werk kwam kreeg ik te horen dat een burn-out op de loer lag.
    Ondanks gesprekken en cognitieve gedrags therapie beleeft ik erg onrustig opgefokt wat voor mijn vrouw /kinderen ook geen pretje is om mee te leven. Nu ben ik sinds kort op aanraden van mijn vrouw begonnen met Valdisperd en dat lijkt voor mij de uitkomst te zijn ik ben veel rustiger geworden zonder het risico verslaafd te raken zoals bv. met oxazepam die ik ook steeds meer nodig had. Het zal nog wel even gaan duren voor het weer beter zal gaan.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz

      Beste heer,

      Dank u voor uw reactie en fijn dat u uw verhaal met ons wil delen. Dit moet voor u, maar ook voor uw gezin, absoluut geen gemakkelijke tijd zijn. Het is mooi te lezen dat u openstaat voor hulp bij het omgaan met uw midlifecrisis. Ook bij ons is bekend dat veel mannen met een midlifecrisis baat (kunnen) hebben bij homeopathie, zoals het door u genoemde Valdispert. We hopen dat uw leven spoedig weer in rustiger vaarwater terechtkomt!

      Reageren
  7. dees

    goedemorgen
    ik wil toch nog even een reactie geven op uw antwoord . ik neem juist al heel veel afstand neem praktisch geen contact met hem op meer hij nam altijd contact met mij op eigenlijk en dan maar schelden en vloeken en tieren en dreigen ik gooi je spullen op straat en dan opeens van heb je al een huisje is het nog gelukt ja of het midlifecrisis is ik weet het ook niet ik denk het wel maar goed ik krijg hem dat niet meer aan het verstand

    Reageren
  8. Jaslin

    Als ik de verhalen lees wordt ik niet echt blij. Ik lees niet een happy end.
    En dat ontneemt mij de hoop. Mijn man zit er ook midden in. En ons gezin is een last en hij wil maar een ding weg weg weg. Scheiding is aangevraagd door hem en over drie weken heeft hij de sleutel van zijn nieuwe huis. Er is nog geen ander in beeld maar daar is het wachten op hij zoekt bij iedereen bevestiging over hoe slecht ik ben. En hoe geweldig hij is. Vooral bij mensen die hij in zijn vorige leven als niet betrouwbaar of niet redelijk noemde. Mensen die hem een spiegel voor houden zijn vervellend. Ons meisje van bijna 3 moet nu zonder papa opgroeien net als onze 3 jongens. Zelf wil hij niet horen of zien dat hij in een midlife crisis zit. En ik zie een pracht gezin uit elkaar vallen en heb het gevoel in een nachtmerrie te leven. En sta machteloos toe te kijken aan de zijlijn.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz

      Beste mevrouw,

      Bedankt dat u uw verhaal met ons wilt delen. Inderdaad is het zo dat de midlifecrisis in sommige gevallen desastreuze gevolgen kan hebben voor het gezin. Daar willen wij eerlijk over zijn, ook al is het verhaal wellicht niet fraai. Dat wil echter niet zeggen, dat het in alle gevallen slecht afloopt. Er zijn genoeg verhalen bekend van mensen die tegen het einde van de midlifecrisis in rustiger vaarwater terechtkomen en graag terugkeren in het gezin. Alle hoop laten varen is dus zeker niet iets wat wij u zullen aanraden, hoewel u uiteraard wel realistisch moet blijven: uw partner staat blijkbaar momenteel niet voor u of uw woorden open. Wel hopen we voor u dat dit mettertijd zal veranderen, wellicht met behulp van mensen die hem tóch die spiegel voorhouden. We wensen u en uw gezin veel sterkte.

      Reageren
      1. Urk

        hallo lotgenoten,

        mijn MLCer nu zowat 14 maand in replay. En ECHT replay hoor! De ene City-trip na de andere met zogenaamde soulmates, en de rekeningen komen met kilopost toe.

        Zinloze raadplegingen bij huisarts/psycholoog/therapeut : citaat: “ga eens wat meer samen een koffietje drinken” …. pfffff Die mannen zijn echt niet mee hoor! En voor de MLCer een reden om zo ver mogelijk weg te sprinten EN meteen een excuus voor hun gedrag.

        Desastreus aflopen? Een echte hel is het:
        * Alles waar je je levenslang voor hebt ingezet hebt is waardeloos vanuit MLCers standpunt .
        * Iedereen in je vriendenkring bekijkt je met grote vraagtekens in de ogen. “Wat heb jij in ’s hemelsnaam uitgericht om zo’n stabiel persoon dergelijke keuze te doen maken??”
        * Je gaat eraan kapot. Ik kookte ZO graag – Nu ben ik blij als mijn gasten afbellen. Ik tuinierde ZO graag – Nu sta ik als een zombie wezenloos naar mijn planten te staren. Was ZO ambitieus in zaken – nu ben ik opgelucht als mijn klanten een concurrent aanspreken.
        * ergste dilemma: is dit de ultieme vorm van egoïsme of moet ik met die man verder eens hij ‘ontwaakt’ ?
        Jullie website is de max. Zonder deze informatie en deze van andere MLC sites zou mijn frank niet eens gevallen zijn en was ik er al aan kapot gegaan.

        onuitsprekelijke dank

        Reageren
  9. Pookie

    Hallo lieve lotgenoten,

    Mijn man heeft ook vorig jaar de bom gegooid en dit een week voor Kerstmis. Hij wilde nog wel relatie therapie proberen, maar na 2 sessies gaf hij al op. Ik heb hem nog gevraagd of hij naar een psycholoog wilde gaan, maar daar is hij na 10 sessies mee gestopt omdat hij vond dat hij hier geen antwoorden kreeg op zijn levensvragen. Na deze 10 sessies vond hij dat zijn depressie bijna genezen was en zei hij ook dat het uiteindelijk allemaal een soort van bedrog is waar hij niet echt in geloofd. Op 1 februari van dit jaar is hij alleen gaan wonen en ondertussen leven we dus al 3 maanden gescheiden van elkaar. Hij verzorgt zichzelf niet, eet slecht, wilde enkele weken geleden zijn werk opzeggen, neemt dikwijls pillen om te kunnen slapen, gamed op zijn pc tot hij erbij neervalt of kijkt TV. Ondertussen sluit hij zich op en sluit ook mij en zijn vader buiten, want hij wil met rust gelaten worden. Wij laten hem daadwerkelijk met rust, maar we zien wel dat hij verder afglijdt en zich amper nog wast en enkel junkfood eet. De huisarts zegt niets te kunnen doen voor hem zolang hij zelf niet in ziet dat hij in een MC en depressie zit. De huisarts gaat hem wel bij een volgende consultatie zeggen dat zijn vrouw en vader zich zorgen over hem maken en hij zal hem ook vragen of hij in dialoog wil treden met ons. Tot dan moeten we echter lijdzaam toekijken hoe hij zijn en onze levens verder verwoest. We erkennen en weten dat hij in een MC zit, maar ondertussen zouden we graag willen dat hij terug hulp zoekt bij een psycholoog of psychiater. Van de huisarts krijgen we geen hulp tot mijn man er zelf achter komt vragen. Hoe kunnen we hem duidelijk maken dat hij terug professionele hulp moet zoeken zonder hem het gevoel te geven dat de problemen bij hem liggen en niet bij ons? We weten ondertussen dat we heel voorzichtig moeten zijn met onze woorden en daden en we willen hem niet verder van ons weg duwen door aan hem te trekken. Oh, ze zijn toch zo gevoelig voor alles en eender wat je zegt en hoe je het zegt, ze pakken het altijd verkeerd op. Mijn man is 42 en hij worstelt al bijna 2 jaar met MC. Hij blijft maar zijn kop in het zand steken en iedereen behalve hijzelf heeft schuld aan zijn slechte leven. Moeten we het laten zoals het is of kunnen we toch nog is proberen om hierover te praten? Zo ja, hoe dan? Hoe pakken we dat aan?
    Oh ja, er is (nog) geen sprake van een soulmate, maar er is wel een 8 jaar jongere dame op Facebook die probeert hem in haar netten te vangen. Tot hier toe houdt hij haar nog op een afstand, maar we weten allemaal hoe volhardend sommige vrouwen kunnen zijn dus……..

    Reageren
    1. Prutske

      Hoi, ik ben net op deze site terecht gekomen en jouw verhaal vertoont veel gelijkenissen met mijn situatie. Ik weet nu niet hoe het met jou is afgelopen, want jouw verhaal is van vorig jaar.

      Reageren
  10. Aatje

    Beste lezers,

    Het is nu 8 mei en Ik zit vandaag al ruim 5 weken in de sneltrein die midlife crisis heet. Hoe is het met mij gegaan? Na een huwelijk van bijna 20 jaar liet mijn man het bommetje eind maart vallen: “ik denk dat ik al 2 maanden niet meer van je hou, ben een jr al ongelukkig en denk dat het nooit meer terugkomt, en ik wil weg bij je”. Ik schrok me te pletter en ben gaan hyperventileren van angst. Na ruim 2 weken leefde ik met verdriet en kon ik slecht eten, viel vreselijk af en ik ben al niet stevig terwijl hij opgelucht door het leven ging en alle familieleden en vrienden telefonisch in ging lichten. Niemand begreep hem, zijn beste vrienden vooral niet en laten hem nu stikken want zeggen dat hij niet ‘het mooiste in zijn leven, vrouw en gezin (kids van 15 en 19), zomaar moet wegdoen’. In zijn wanhoop is hij op zoek gegaan naar nieuwe vrienden. Die waren er in de vorm van oud studiegenoten die of vreemdgaan of al gescheiden zijn en het roer om hebben gegooid qua carriere. Nu is onze situatie een nare: bijna anderhalf jaar in de WW, dreigt bijstand voor hem. Ik heb op mijn werk een switch kunnen maken en was happier dan ooit met een nieuwe baan terwijl voor hem alles stilstond. Nu 5 weken na de bom: hij wil snel scheiden, het liefst ver van gezin wonen-zij mogen kiezen of ze hem willen zien of niet-, zijn nieuwe vrienden nog vaker opzoeken die ver van ons wonen, op een kamertje gaan wonen en op zoek naar de nieuwe liefde van zijn leven (die nooit commentaar op zijn gedrag zal leveren en compleet anders is dan ik). Zijn zoektocht naar een soulmate leverde hem een leuk telefonisch contact op met een gebroken vrouw die mishandeld werd en ook werkloos was, via een scheidingsforum niet visueel ontmoet, maar de connectie was er. Hij zegt dat hij op mijn verzoek het contact heeft verbroken, maar hem geloven is erg lastig want hij liegt ook over geldzaken. Verder is verkoop van het huis aan de orde en moet ik met mijn kids op zoek naar een huurhuisje. Onze vrienden helpen me enorm, mijn ouders ook, zijn huidige vrienden die hij niet meer wil, ook en mijn schoonfamilie wil me niet steunen want “je man moet maar eens goed met de kin over de keien”. Ik ben zover dat ik alle leugens, nare geldverkwisting, disharmonie in huis niet meer wil en zet huis versneld in verkoop en laat scheiding parallel lopen.
    Aan iedere vrouw die dit leest: wanhoop maar kort, pak je leven op want jij en je kinderen zijn belangrijker nu, eigen leven is meer waard, ga nu niet op zoek naar een ander maar kom tot rust in je eigen stekkie. Ik heb nog een verkoop en zoektocht naar huurhuis te gaan….ik ga voor rust voor mij en de kids. En mijn MLC? Hij moet het zelf maar gaan uitzoeken met “jij hebt mijn leven compleet ingericht voor mij, onze interesses liggen uit elkaar, ik wil je niet meer, ik hou niet meer van je, ik wil mijn oude leven terug, ik wil weg en weer geluk vinden bij een ander”. Sorry maar zie het als een sneltrein waar jij denkt dat je uitgegooid wordt maar waar je juist daadkrachtig zegt: tot hier en niet verder en pak je leven op!!

    Reageren
    1. Natalie

      Hoi Aatje,

      En hoe gaat het nu met jou en met je kinderen?
      Wat een knappe zin op het einde…’tot hier en niet verder’…wou dat ik dat kon.

      Ik zit met een soortgelijk verhaal.
      Hij is sinds januari bij ons (2 kleine kindjes en ik) weg en heeft sinds maart een appartementje en zorgt sinds maart wel 40% voor de kids.
      Heeft alle tekenen van MLC: is zijn werk beu, mij beu, nieuwe ‘jonge’ vriendin zonder kinderen die nog bij haar moeder woont!, gaat ineens veel sporten, zonnebank, rookt ineens, heeft een hele nieuwe garderobe,…laat al zijn vroegere vrienden links liggen. Wil met niemand praten.

      Hij heeft ondertussen al 3 keer me terug de hemel en aarde beloofd…we beginnen opnieuw…ze betekent niets voor me…om dan vervolgens een dag/enkele dagen later erop terug te komen.
      Het is zo uitputtend. Ik wou echt dat ik zo sterk was als jij en er niet meer in trapte. Maar ik ben iemand die leeft met haar hart en dat hart is nog steeds (zelfs na alle miserie en leugens) bij hem. Hij is zichzelf niet…zo spijtig dat hij geen hulp wil, dat hij dat zelf niet inziet. Tegen dat hij dat beseft gaat echt alles kapot zijn vrees ik. Mijn vertrouwen is nu al aan diggelen. Weet dat ik hem moet laten gaan maar dat is zo moeilijk. We hadden het zo goed. We waren gelukkig…hij ook daar ben ik zeker van. Vrienden en familie zeggen me dat ook trouwens. Niemand herkent hem nog. Hij was een familieman, een man met waarden en principes.

      Ik ga nu toch doorzetten en het huis op mijn naam laten zetten en hem uitkopen. Een oudersschapsplan is reeds naar de rechtbank gestuurd. Ik moet verder maar het zal nog erg veel tijd kosten om me echt over hem te zetten.
      Maar op de moment is de man waar ik 10 jaar oprecht gelukkig mee was en waar ik 2 prachtige kinderen mee heb, er niet meer. Hij is zichzelf niet meer en zal dat misschien ook nooit meer worden.

      En ik, ik moet verder, voor mezelf en al zeker voor de kinderen.
      Zal er alles aan doen om al mijn liefde nu zoveel mogelijk in hen te stoppen.

      Groetjes,
      Natalie

      Reageren
      1. Aatje

        Hey Natalie,

        Erg om je verhaal te lezen en ja, leven met je hart is wat wij vrouwen doen. Sterk in zijn, is wat wij kunnen, er zijn voor de kinderen is onze tweede natuur. Maar ook om een klik te maken als iets niet meer te lijmen valt. En wie had ooit gedacht dat dit je zou overkomen? Zeg eens eerlijk NIEMAND! Wanneer ik terugkijk op mijn huwelijk zie ik een geluk en als ik nu vooruit kijk, alleen ongeluk. Hij woont nu in Groningen of all places, ver van ons en iedereen vandaan. Zegt dat het onhandig is om de kinderen vaak te zien dus “twee x per maand een paar uur is ook voldoende”. Welke vader zegt zoiets? Juist, niet iemand die bij het volle verstand is. Maar het moet in het convenant/ouderschapsplan. Ach, de kids herkennen hem niet meer met zijn trancemuziek, energydrink, icetea, nieuwe vieze deo en after shave, zijn lui gedrag, puberaal boos als hij een lekker koekje is vergeten te kopen, hij zegt telkens dat hij wil daten, nieuw leven nodig heeft. Geef mij maar een normaal leven met de kids, in een huurhuisje en later koopwoning over een jaar of zo.
        Nathalie, ik wens je sterkte, zoek veel vrienden op, die steunen je, ga er op uit met een vriendin, ik heb er twee met heerlijke humor!! Lach weer, stop met afvallen want na 9 kilo is het wel klaar (zeg ik tegen mezelf).
        Liefs van Aatje

        Reageren
        1. Aatje

          Nathalie,

          Als je meer contact wil dan dit, dan vind ik het best hoor. Laat het maar weten want we kunnen elkaar steunen. Je hebt wel het ‘geluk’ dat je het huis kan overnemen van hem?! Want ik zit met gedwongen verkoop ervan, bleek achteraf dat de hypotheekvorm die hij had gekozen 15 geleden een niet aflossingsvorm was…..zit dus met een restschuld straks en ja, hij ook. Daarom ga ik huren en later op salaris erna kopen. Eerst rust in de tent. Omdat ik deze website echt top vind maar ook andere info zeer waardeer, want ik verdiep me in de fascinerende wereld van mlc, kwam ik deze tekst nog tegen, wil ik je niet onthouden:
          “De midlifecrisis is een psychologisch verzamelbegrip, dat de psychologische ontwikkelingsfase van mensen moet weergeven in de periode tussen de 35 en 50 jaar. Vaak wordt men op deze leeftijd geconfronteerd met zingevingsvraagstukken en kunnen daardoor uit balans kunnen worden gebracht. De term werd geïntroduceerd in 1965 door Elliott Jaques.

          Begrip
          Op middelbare leeftijd maken veel mensen een midlife transition door. Dit is een normaal groeiproces. 20% echter komt hierbij in een crisis terecht. De midlifecrisis is eigenlijk een keerpunt in het leven waarop iemand wegrent voor zijn ‘zelf’ die op de een of andere manier niet meer bij hem past. Hij is aan het vluchten voor schaduwen en demonen uit zijn jeugd en waar hij eigenlijk mee in het reine moet komen. Dit is een lange weg die hij moet gaan. Reken op jaren in plaats van maanden.

          Een midlifecrisis is dus een emotionele staat van twijfel en onrust. Een persoon voelt zich oncomfortabel worden bij de gewaarwording dat zijn of haar leven half voorbij is. Het leidt over het algemeen tot een bezinning en zelfreflectie op wat men heeft gedaan met zijn of haar leven tot dat moment. Vaak gaat het gepaard met gevoelens dat men niet genoeg heeft bereikt, in welke zin dan ook. Mensen die een midlifecrisis ervaren klagen vaak over verveling of afgestompt zijn met hun baan, hun partner en hun sociale contacten. Men voelt een sterke aandrang om, soms ingrijpende, wijzigingen aan te brengen in deze levensgebieden. Er wordt nogal eens een koppeling gelegd met het levenslange proces van zelfactualisatie, een term die de psycholoog Abraham Maslov aan de top van zijn piramide plaatst (zie: motivatietheorie). Een midlifecrisis duurt ongeveer 3 tot 10 jaar bij mannen en 2 tot 5 jaar bij vrouwen: uiteraard is deze termijn strikt persoonsgebonden en er bestaat zelfs twijfel over de vraag of ieder mens te maken krijgt met een midlifecrisis. Tijdens de middelbare leeftijd zijn er diverse factoren die de persoonlijke ontwikkeling beïnvloeden. Deze factoren zijn onder andere (zeker niet uitputtend): werk en carrière; huwelijk en (buiten)echtelijke relaties; het volwassen worden van kinderen; fysieke veranderingen die gepaard gaan aan het ouder worden.

          Iemand in een midlifecrisis pakt zijn problemen niet aan maar ontvlucht ze door zijn huidige leven te verlaten. Want daarin liggen zijn problemen en als hij een nieuw leven begint zijn dus ook zijn problemen weg, denkt hij (in feite neemt hij zijn onvrede met zich mee). Dus moet alles veranderen. Alles wat hem doet denken aan zijn huidige leven is fout. Zijn partner, gezin, vrienden, werk, uiterlijk doen hem allemaal denken aan zijn huidige leven. En dat wil hij ontvluchten, hij ervaart het als verstikkend. En dus moet dus alles anders. Omdat iemand in een midlifecrisis geen verantwoordelijkheden meer wil wordt er vaak afstand gedaan van de woning, de partner en (soms ook) de kinderen. Alleen als zijn echte problemen worden aangepakt en hij deze niet meer associeert met zijn huidige leven is er hoop.

          Kenmerken
          Sportwagens zijn vaak een van de dingen die een man in zijn midlifecrisis aanschaft. Mensen die aangeven in een midlifecrisis te zitten geven vaak een aantal kenmerken aan. Deze kenmerken zijn onder andere: een zoektocht naar een niet nader bepaald levensdoel of een vage droom; een sterke behoefte om zich (weer) jong en vitaal te voelen; het aanschaffen van ongebruikelijke of kostbare zaken zoals kleding, een racefiets, een snelle of dure auto of motorfiets, juwelen, hebbedingen e.d.; het extra aandacht schenken aan fysieke kenmerken; plotseling en soms irrationeel bepaalde ingrijpende beslissingen in het leven nemen; de behoefte om meer tijd alleen door te brengen of juist met bepaalde vrienden/vriendinnen.

          Veel voorkomend gedrag
          Mensen die een midlifecrisis doormaken laten veelal dezelfde gedragingen zien (er wordt in de hij vorm gesproken maar ook vrouwen kunnen een midlifecrisis doormaken)

          Iemand is ineens onherkenbaar voor zijn omgeving door 180 graden veranderd gedrag
          Nemen van irrationele beslissingen en deze uitvoeren, zonder de gevolgen te overzien
          Zomaar ineens willen scheiden, terwijl het huwelijk goed was en hij nog gewoon met de toekomst bezig leek
          Iets missen in de relatie maar niet goed kunnen aangeven wat er dan ontbreekt
          Zeggen niets meer voor de partner te voelen
          Het gevoel hebben dit te moeten doen, hoe raar het ook klinkt
          Vaak ineens verliefd op een ander (de ‘soulmate’)
          Met die ander ‘zo goed kunnen praten’ en ‘ zo op één lijn liggen’ (fantasiewereld die hij niet eeuwig volhoudt)
          Na verloop van tijd niet echt gelukkiger zijn in die nieuwe relatie (het is een vlucht)
          De partner de schuld geven
          Gezin in financiële en emotionele chaos achterlaten zonder wroeging
          Onbereikbaar, niet meer mee te praten
          Egoïstisch, alleen hijzelf is belangrijk
          Geen verantwoording nemen voor zijn daden
          Zich leeg voelen
          Iets anders willen maar niet duidelijk weten wat
          Partner, kinderen en vrienden links laten liggen, geen kritiek willen horen
          Weten dat wat hij doet fout is, maar niet anders kunnen
          Zich gedragen als een puber, waar geen gesprek mee te voeren is
          De balans op willen maken na een half leven
          Vaak onvrede over werk en relatie (Is dit nu alles?)
          Niet meer rationeel kunnen denken
          Vreemde blik in de ogen, zwarte kille ogen zonder emotie (‘shark eyes’)
          Zich niets aantrekken van het verdriet van de partner, emotieloos
          Het gevoel alsof het ze ‘overkomt’
          Geen normen en waarden meer lijken te hebben, geen fatsoen
          Alles zeggen om de relatie/het huwelijk omlaag te halen
          Geen signalen afgegeven, de midlifecrisis is er ineens! (heeft altijd al gesluimerd, het heeft niets met het huwelijk te maken want een midlifecrisis is een identiteitscrisis, geen relatiecrisis. Dit had de partner niet kunnen voorkomen)
          Niet willen vechten voor het huwelijk
          Euforische/manische trekjes vertonen, daardoor onherkenbaar voor de partner
          De partner heeft het gevoel ‘dat er iets niet klopt’ (info over midlifecrisis maakt de puzzel compleet)
          Pas als iemand wakker wordt uit de midlifecrisis de schade overzien
          Fasen in de midlifecrisis
          Een midlifecrisis verloopt in een aantal fases. Eerst komt denial (degene in de midlifecrisis piekert en peinst in zichzelf en trekt zich terug van gezin en familie), daarna volgt de angry fase (degene in de midlifecrisis is boos en kwaad en dit uit zich in geïrriteerd gedrag naar alles en iedereen), daarna volgt replay (de fase waarin ‘de bom’ wordt gedropt dus waarin men met een affaire op de proppen komt). Dit is helaas de langste fase en kan tot twee jaar of langer duren. Op het moment dat ‘de bom wordt gedropt’ zit men al zo’n 18 maanden in crisis, dus al op de helft of driekwart van zijn crisis. De fases worden niet altijd strikt achter elkaar opgevolgd, ze kunnen allemaal door elkaar heen lopen en men kan ook fases terug gaan. Alleen denial komt niet meer terug. Daarom kan men ook gewoon ‘vrienden’ met je zijn. Iemand in een midlifecrisis is in gedachten toch al bij je weg en staan al veel verder van je af. Als partner zit je echter met al die emoties, de verwerking die zij al lang hebben gehad. En daarom gaat dat dus bij de partner van iemand in een midlifecrisis niet zo gemakkelijk, misschien wel helemaal niet.
          De meeste mensen in een midlfecrisis ‘affair down’, ze kiezen een fysiek veel onaantrekkelijker persoon bijvoorbeeld of kiezen iemand die ook een probleem heeft. En inderdaad, de meesten zijn niet gelukkig(er) in de nieuwe relatie. Er zijn alleen personen bij die nooit in de spiegel naar zichzelf gaan kijken en die blijven dus ronddolen en worden meestal verbitterde oude mensen die anderen de schuld blijven geven. Of ze worden wel ‘wakker’ maar blijven in de relatie zitten omdat ze die beslissing eenmaal hebben genomen en zij niet genoeg lef hebben om hun fouten te erkennen. Als de affaire geëindigd is volgt hierna depression (de depressie dus), dan withdrawal (degene in een midlifecrisis trekt zich in zijn eigen miserabele leventje en realiseert zich dan vaak wat hij stuk gemaakt heeft) en daarna volgt acceptance waarin alle fases de revue nog eens passeren behalve denial.
          Deze fases moeten allemaal doorlopen worden en de gehele cyclus moet afgemaakt worden anders maakt hij nog een midlifecrisis door rond zijn 60e. Midlifecrisis komt voor bij mensen tussen de 35 en 50 jaar met uitschieters naar boven en beneden”. Zie http://www.weekvandehomeopathie.nl
          Liefs, Aatje

          Reageren
  11. Aatje

    Hoi lezers,

    Aatje heeft weer nieuws! Na vier maanden tijd is het huis verkocht en kunnen we uit de schulden komen! Dat is dubbel maar fijn omdat ik en de kids nu verder kunnen. De dag na de verkoop hebben mijn aanstaande midlifer ex en ik een mediator gesprek gehad waarbij hij de poging deed om me volledig af te branden. Alles waar hij last van had, alle ellende op zijn pad, werkelijk alles heeft hij eruit gegooid. Het was een ware hel, ik deugde niet meer en was nergens meer goed voor. De mediator zag wel in dat er iets meer speelde maar had ook moeite met zijn negatieve instelling. Dit was dus net de woedefase, kon niet anders dan alleen maar woedend zijn om alles in zijn leven wat mis is gegaan en wat dus aan mij ligt.
    Erg zielig hoor maar binnenkort ben ik versneld uit het huwelijk!! Ik kijk op hem als een vreemd wezen, let op:
    – gebruikt andere deo
    – ook andere after shave, stinkt enorm
    – draagt andere kleding , v halsjes met glitter en sterretjes….
    – zit er ouder uit maar voelt zich jong
    – geen contact mee, geen gesprek mogelijk, constant boos
    – liegt constant om werkelijk alles
    – nog meer details??

    Wordt vervolgd….

    Reageren
  12. Stelle

    Lieve lotgenoten en beheerder van deze suite.

    Wat een herkenning allemaal ook ik ben van de een op de andere dag na 40 jaar relatie waarvan 35 getrouwd, 2 kinderen en 5 kleinkinderen, financieel onze schaapjes op het droge voor een fijne oude dag gaan inzien dat het mogelijk een midlife crisis is, welke info ik van mijn huisarts had gekregen en er veel over ben gaan lezen om antwoord te krijgen waarom, zonder mijn eigen fouten uit het oog te verliezen want ik zocht de schuld bij mij.

    Het is in oktober 2013 begonnen toen hij tegen mij zei “ik zit er doorheen en ga er even alleen uit op vakantie” Ik was geschokt omdat we net terug waren uit Mexico.
    Voorzichtig vroeg ik waar naar toe !! Thailand was het antwoord en ik vertrek vanmiddag ga om 15:00.
    De wereld verdween onder mijn voeten en dacht nu stort ik in, niet eens hoe vertel ik het de kinderen.
    verbijsterd bleef ik achter, niet eens instaat om ons bedrijf wat we samen hadden voort te zetten of improviseren.
    Heb het de kinderen verteld en ze dachten dat ik een grapje maakte, maar zagen al snel dat dit niet hun pa was en ik dat dit niet mijn man was, want terwijl hij in Thailand zat !! vloog het geld van de zakenrekening aan hotels binnenlandse vluchten tot aan een groot bedrag bij een juwelier in Chang mai en mijn angst uitsprak dat hij daar niet alleen zat.
    vanaf dat moment ben ik in een achtbaan terecht gekomen geestelijk en lichamelijk niets meer in staat.
    Na twee weken kwam meneer terug alsof er niets is gebeurd en doodgewoon zei “ik heb een Thaise vrouw ontmoet accepteer dat maar” en “jij mag in het huis blijven, ik heb elders een huis” en is weggegaan met als enige argument het is al 10 jaar niets meer “BAM” de deur ging dicht en verbijsterd bleef ik achter vol twijfels en schuldgevoelens met duizenden vragen achter.
    Ik heb direct Hulp gezocht bij de huisarts bang dat ik gek zou worden van de schock die ik had.
    De scheiding had hij ingezet en er was veel te doen omtrent de financiën en het bedrijf van ons samen.
    Een maand later ging hij weer naar Thailand om deze thaise dame te halen (hij 59 zij 32) voor een vakantie in Nederland vlak voor de kerst. Eerst voor twee weken en toen bleek dat zij zwanger was !!!! mocht ze Door bijzondere omstandigheden langer blijven van de IND (immigratie dienst)
    Ik heb heel veel naar mijn voeten gekregen en met heel veel tegenstrijdigheden te maken gehad van al zijn grillen en escapades. Niemand had dit juist van hem verwacht en hij was teleurgesteld dat deze thaise dame nergens welkom was (het vooroordeel effect)
    Ik ben inmiddels gescheiden wat heel pijnlijk was maar nog pijnlijker dat hij met deze dame is getrouwd ook nog in gemeenschap (dus moest mijn testament herzien in een trap versie en hij geen rechten heeft op bloedlijn van onze kinderen)
    Het bedrijf is een familie bedrijf en langzaam stapt mijn zoon en schoonzoon eruit omdat zij ook financieel afhankelijk zijn en anders financieel in de problemen komen doordat meneer toch ook iets van hoogmoed heeft en erop loskoopt om haar een goed leven te geven (zijn nieuwe doel!!!)

    Het gezin ons leven onze dromen alles is weg, ik heb mezelf gered de kinderen bijgestaan en pakken de draad weer op.
    Hij heeft nu alleen het bedrijf en op de rand van…..bankroet… een jonge vrouw die niet terug wil (waarschijnlijk weet ze niet dat het geld op is) en samen met een 24 uurs huilbaby illegaal in Nederland zit.

    Ik snap het nog niet, waar het fout ging het werkte voor hem niet meer, dit doe je elkaar na 40 jaar niet aan en alles wat we hadden opgebouwd is voor een groot deel weg, het is nu wachten op de klap.
    Ik heb me met Hulp van de kinderen familie en huisarts weer kunnen herpakken ben inmiddels 35 kilo lichter maar heb een enorme levenservaring erbij gekregen.

    Een midlife crisis!! die hem zwaar heeft getroffen en een dame die een beter leven wil!! Is een bijna fatale combinatie, iedereen heeft hierdoor veel verloren (ook deze dame)

    in mijn hart hou ik nog van hem, en is het moeilijk om aan te zien hoe hij onderuit gaat en elke dag langskomt zwijgend naar mij kijkt met wanhoop in zijn ogen en geen hulp wil.

    lotgenoten gelovig of niet je zal nooit een zwaarder kruis krijgen dan je kan dragen, dit hield mij op de been.

    pak de draad op en ga verder xx

    Reageren
  13. Tamara

    hallo,
    Ook mijn man is ineens vertrokken. Van de een op andere dag. dweek ervoor nog leuke dingen gedaan samen.
    Zegt dat hij niks meer voelt, me niet meer gelukkig kan maken en niks kan geven. We maken de laatste tijd ruzie over zijn drankgebruik, ook na het laatste conflict is hij direct vertrokken. Hij praat met niemand, niet met mij niet met zijn familie. Achteraf gezien sliep hij de laatste tijd heel slecht, at slecht, dronk meer, was bozig in zijn manier van praten.
    Hj heeft het al tijden niet naar zijn zin op zijn werk, zei een paar weken voor zijn vertrek’we nemen ontslag en beginnen voor onszelf’.
    Ik heb het idee dat hij zich minderwaardig voel en volgens mij heeft hij een midlife crisis.
    Ik wil dit allemaal niet, ik wil it oplossen en ik wil hem niet kwijt… Ik herken mijn man niet meer.
    Wanneer hij aangeeft te komen praten kost het hem heel veel moeite dat ook e oden en laat het meestal afweten. Ik vind het moeilijk om vast te stellen wat er nou aan de hand is. Heeft hij een depressie en drinkt hij daarom te veel en om ik te dichtbij, of drinkt hij teveel en heeft hij daarom een depressie….heeft hij uberhaupt een midlife crisis? Ik heb zo de behoefte dit gedrag te verklaren. Reactie zijn meer dan welkom.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz

      Beste mevrouw,

      Wat bent u in een moeilijke situatie verzeild geraakt! Zoals u zult begrijpen, is het voor ons op afstand niet mogelijk te zeggen of uw man last heeft van een midlifecrisis of een depressie. Maar weet u dat een midlifecrisis en een depressie ook tegelijk kunnen voorkomen? Een midlifecrisis kan gemakkelijk uitmonden in een depressie, zeker wanneer dit tevens wordt ‘uitgelokt’ door overmatig drankgebruik. Hoe dan ook, lijkt het erop dat het uw man allemaal teveel is geworden. Zijn er nog mensen met wie hij wil praten en/of bij wie hij terechtkan? Bijvoorbeeld een goede vriend, een collega of iemand die juist wat verder van hem afstaat? U als partner komt wellicht te dichtbij, waardoor het gesprek eerder uitmondt in ruzie en teleurstelling. Wellicht vraagt u ook iets van uw man dat hij u niet kan geven, althans niet op dit moment. Wat u eventueel zou kunnen proberen, is om samen juist NIET te praten, maar iets te ondernemen. Een boswandeling, een vaartochtje of een activiteit waarbij u moet samenwerken. Wellicht komt u op die manier nader tot elkaar. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
  14. Anoniempje

    Hallo allemaal, wat een herkenning. Mijn man is onherkenbaar veranderd na bijna 10 jaar huwelijk. Hij is alleen nog maar bezig met zijn soulmate want die begrijpt hem zo goed. Over de kleinste dingen liegt hij. Het is na nu bijna een jaar eigenlijk niet vol te houden. Hij zegt op dit moment niet van mij te houden maar wil niet scheiden. Bij mij brokkelt bij elke leugen het respect voor hem verder af. Ik weet niet of dit ooit nog goed kan komen na alles wat er al is gebeurt. Toch hou ik nog van hem. We zullen zien of ik het nog volhoud. Maar het blijft moeilijk aan te nemen dat hij er niets aan zou kunnen doen. Het is eerder een kwestie van willen vrees ik.

    Reageren
  15. Lynn

    Zes jaar geleden vertelde mijn toenmalige man mij dat hij wilde scheiden, omdat hij niet meer van mij hield en bovendien verliefd was geworden op een andere (20 jaar jongere) vrouw. Zowel voor mij, de kinderen en mijn inwonende schoonzus (zijn zus) kwam dit als een verrassing. Hij wilde gelijk het huis uit naar zijn nieuwe vriendin. Wij waren 32 jaar samen, hebben twee kinderen en hij had een eigen bedrijf. Hij was een totaal andere man geworden. Achteraf gezien was het eerste signaal al van een aantal jaren daarvoor. Hij is toen in het ziekenhuis opgenomen omdat hij het erg benauwd had. Omdat de artsen niet gelijk wisten wat hij had is het steeds slechter met hem gegaan. Er was ook het risico dat hij het niet zou redden. Uiteindelijk is hij er bovenop gekomen, maar vanaf dat moment nooit meer de “oude” geworden, mentaal gezien was hij veranderd. Daarna zijn er in een korte tijd een aantal dierbaren overlden, dat ook zijn impact had op hem. Hij trok zich steeds meer terug, nam afstand van zijn gezin en ging steeds meer werken. Twe weken nadat mijn vader overleed gaf hij aan te willen scheiden. Hij wilde een nieuw leven opbouwen met zijn jongere vriendin, zou miljoenen gaan verdienen, in het buitenland opnieuw beginnen etc. Hij zat in een flow van positieve energie samen met zijn soulmate. Ik ben door alles wat er toen vervolgens gebeurde in een depressie terecht gekomen. Mijn (ex) man liet mij achter in een te duur huis, mrt twee kinderen en twee honden. Uiteindelijk is de scheiding twee jaar later uitgesproken. We waren in gemeenschap van goederen getrouwd met als gevolg dat ik nu nog steeds een flinke schuld heb. In de twee jaar dat wij nog getrouwd waren zijn de schulden opgelopen omdat hij zijn bedrijf verslonste, het huis met verlies verkocht werd en hij van een doorlopend krediet leefde. Als ik terugkijk naar de afgelopen 6 jaar heeft de MLC ruim 4 jaar geduurd, vanaf de aankondiging te willen scheiden. Ik heb de eerste anderhalf jaar er alles aan gedaan om hem ervan te overtuigen dat hij hulp nodig had. Maar daar wilde hij niets van weten. Ik wilde hem ook niet loslaten omdat ik van hem hield en wist dat de dingen die hij zei niet klopte. In de periode dat hij mrt zijn soulmate een nieuw leven wilde opbouwen was hij afstandelijk en boos naar mij. Gaf mij jnderdaad de schuld van de scheiding. Ik was te dik geworden en wij hadden geen gezamelijke interesses volgens hem. Zijn soulmate had dat wel. De eerstd maanden can hun relatie was uiteraard geweldig. Zij was allles wat hij zocht in een vrouw, totdat zij haar ware aard liet zuen en bleek dat zij zelf ook allesbehalve stabiel was. De relatie heeft met ups en downs anderhalf jaar geduurd. Daarna is mijn ex-man in een depressie terecht gekomen en realiseerde hij zich welke schade hij had aangericht. Ik ben altijd van hem blijven houden en gedurende het hele proces contact met hem gehouden. Maar uiteindelijk wel verder gegaan met mijn leven. Ik kon geen balans vinden tussen loslaten en hoop houden. Dus MOEST ik uiteindelijk kiezen voor loslaten. Hierdoor had ik van mijn kant de deur dichtgegooid. Mjn ex-man is ook verder gegaan met zijn leven en soms vraag ik mij af of er toch een mogelijkheid was geweest elkasr weer te vinden. Ik merk dat ik door alles wat er is gebeurd tussen ons wat mijn gevoekens voor hem betreft, heb afgesloten. Het heeft te lang geduurt denk ik. Toch hebben wij nu een goede vrendschappelijke relatie en zoeken wij elkaar op als we steun nodig hebben. Mijn ex-man heeft sinds ongeveer anderhalf jaar een andere stabiele relatie met een vrouw die totaal niet in zijn “ideaal plaatje” past die hij hanteerde toen hij van mij wilde scheiden. Ik heb inmiddels ook weer een relatie met een lieve, maar complexe man. Die helaas sinds anderhalve maand ook in een fase van de MLC zit. Hij rommelde met een collegaatje op werk en dasr kwam ik achter. Inmiddels woont hij op zichzelf en roept naar al zijn vrienden en naar mij dat hij met jonge vrouwen wil vrijen. Ik merk ook dat hij steeds meer afstand van mjj neemt. Alleen roept hij zelf dat hij weet dat het niet klopt waar hij mee bezig is. Dat hij bang is spijt te krijgen en dat hij van mjj houd en mij niet kwijt wil. Hij heeft gevraagd of ik hem rust wil geven., niet te moeilijke vragen wil stellen……Hij verwijt mij ook niks m.b.t. onze relatie. Hij geeft zelfs aan dat ik het beste ben wst hem ooit is overkomen en dat hij ht nog geen drie maandeb met zijn collegaatje zou volhouden. Zegt zelfs dat zij niks is vergeleken met mij. Ik ben volgens hem mooi, sexy en intelligent…..zij niet. Hij begrijpt ook niet waar die emoties en onrust vandaan komen, maar als ik hem voorstel hulp te zoeken wil hij dat niet. Geen idee hoe dit nu gaat verlooen. Merk wel dat het ook oude wonden opentrekt. Machteloosheid, verdriet, boosheid, frustratie en onzekerheid wisseen eljaar in een sneltreinvaart af. Ik hou heel veel van mijn vriend en hoop zowel voir hem als voor mij dat hij niet zo extreem het proces (MLC) in gaat. Overigens ken ik vanuit mijn naaste omgeving ook een aantal verhaen waarbij de partners er uiteindelijk samen doorkomen. Het lastige is alleen dat het niet te voospellen is vantevoren……

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *