De midlife crisis overleven

Wie een midlife crisis heeft, heeft het niet gemakkelijk. Van de ene op de andere dag (zo lijkt het althans) is het leven één grote sleur, een aaneenschakeling van in het verleden gemaakte- en achteraf gezien verkeerde- keuzes. Je baan, je partner, je kinderen: alles en iedereen stelt eisen aan je, maar waar in dit verhaal blijf je zelf? Als je met de midlifecrisis te kampen hebt, kan het je allemaal behoorlijk aanvliegen. Sommige mannen nemen het liefst de benen, zien zichzelf al met een dikke motor onder hun achterste Route 66 afreizen. Anderen kampen met een depressie en hebben moeite om nog maar een spoortje zonneschijn in hun bestaan te ontdekken. Dit kan gevaarlijke proporties aannemen: als je jezelf betrapt op gedachten over zelfmoord, is het een goed idee om professionele begeleiding in te schakelen. Gelukkig verloopt bij lang niet iedereen de midlife crisis zo rigoureus: de meeste stellen rollen door de midlife crisis heen, zij het lang niet altijd even gemakkelijk. Maar wat heb je daar voor nodig?

Als je partner een midlifecrisis doormaakt, kan je het daar als vrouw behoorlijk van op je zenuwen krijgen. Mannen met een midlifecrisis zijn vaak allesbehalve gemakkelijk in de omgang: ineens worden er vraagtekens gezet bij jullie relatie, bij jou als persoon en/of bij het leven dat jullie samen leiden. Hoe moeilijk het ook is: probeer je als vrouw van een ‘crisisman’ niet geheel mee te laten slepen door je twijfels en verdriet, maar doe moeite om constructief met elkaar te praten. Dat wil zeggen: durf jullie leven samen, jullie relatie, onder de loep te nemen. Wat gaat er goed? Wat kan er beter? Wat verwachten jullie van elkaar, en hoe gaan jullie dat bereiken? Wat heb je daar voor nodig? Let wel, dergelijke gesprekken moet je alleen voeren op momenten dat dit in redelijkheid kan. Is je man alleen maar hele dagen van de rel en doet hij niets anders dan je verwijten naar het hoofd slingeren, laat hem dan liever een beetje in z’n sop gaarkoken en trek je eigen plan.

Echte vrienden

Hebben jullie als stel goede vrienden, dan kunnen deze in tijden van (midlife) crisis goud waard zijn.  Vrienden vormen, als het goed is, een waar psychologisch vangnet: even een dagje of avondje er tussenuit kan de zinnen verzetten en de crisis enigszins relativeren.

Stap eens uit de sleur

Durf als stel ook eens samen uit de sleur te stappen: ga een weekendje naar Barcelona, charter een bevriend stel om te gaan paintballen, ontwikkel een nieuwe (gezamenlijke) hobby of koop die langgewenste camper of (zeil)boot. Jullie gezamenlijke dromen leven is misschien niet hét recept tegen de midlifecrisis, maar zeker een manier om deze turbulente periode door te komen.

5 gedachten over “De midlife crisis overleven

  1. Roos

    Hallo allemaal,

    Al 9 maanden lees ik dagelijks over de midlife crisis. Het geeft mij houvast om te begrijpen wat er gebeurd. Ik ben er 100% van overtuigd dat het een MC is inmiddels. Het begon met de zonnebank, heel hard trainen, snelle auto gekocht, racen met jonge jongens bij het stoplicht, nieuwe baan in buitenland waar hij voor het eerst van zijn leven zelfstandig moest zijn en het jaar daarvoor had hij een kleinkind gekregen op 44 jarige leeftijd. Daarbij heeft hij een hechtingsproblemen en is zijn emotionele ontwikkeling door een aantal gebeurtenissen rond zijn 16 gestopt. 9 maanden geleden heb ik hem eruit gezet. Het woord zombie is op mij wel van toepassing. Dat hij er niet meer is gaat wennen en dat hij in de war is en dat we nu niet samen zijn begrijp ik en zou ik hem kunnen vergeven. Alleen de soulmate en het liegen daarover zal waarschijnlijk de reden zijn dat het nooit meer goed komt. Hij blijft zeggen dat hij van me houdt en met mij verder wil maar dat hij haar nog niet los kan laten. Hij kan zelf niet eens zeggen waarom hij niet los kan laten. Hij zegt dat ze niet bij hem past en dat hij zich irriteert aan haar. Dat thuis alles goed was en dat hij dat zo graag weer zou willen. Verwarrend voor mij want ga ik nou verder met mijn leven of wacht ik op hem. Er staat ergens dat de soulmate een verslaving is. Hij zei zelf ook iets in die richting. Hij wil het niet gaat er dan toch heen en voelt zich daarna weer rot. Mijn omgeving ziet een man die een ander heeft en die mij aan het lijntje houdt. Ook heb ik eens gelezen dat ze de partner als vangnet houden maar zelf weten dat ze er noot gebruik van gaan maken. Ik zie een man die het heel moeilijk heeft, alle fases volgt hij op alsof het voor hem geschreven is. Er staat ergens dat zolang hij nog replay gedrag laat zien ze nog niet klaar zijn om terug te keren maar ik zie nu fases allemaal door elkaar. Einde nadert van de replayfase, hij is depressief geweest, hij laat af en toe weer zijn oude persoonlijkheid zien, trekt zich terug, gaat weer een beetje contact met vrienden en kinderen aanhalen. Ik heb begrip maar in welke fase zit hij nu en hoe lang gaat het nog duren. Hij zegt ik ben er bijna, de mist trekt op. Misschien een paar dagen misschien 2 weken voordat hij het af kan breken met haar maar dat zegt hij nu al maanden. Ik weet dat het het beste is om mijn eigen leven op te pakken en leuke dingen te gaan doen en dat doe ik ook. Alleen het is zo intens verdrietig allemaal dat ikzelf moeilijk kan genieten. Ik heb nu het contact verbroken en dat is pijnlijk. De hoop dat hij ooit ineens weer voor de deur staat en spijt heeft bestaat nog wel. Maar zal hij ooit maar een greintje besef hebben van hoe verdrietig de laatste 9 maanden zijn geweest? Mega verwarrend allemaal maar vele zullen mijn verhaal heel goed begrijpen.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Dank u voor het delen van uw verhaal. Ook al is de midlifecrisis globaal gezien in fases op te delen, het is natuurlijk geen vastomlijnde handleiding in de zin van “U heeft nu stap 10 voltooid, ga verder bij hoofdstuk 5.” Wel is het soms zo dat iemand met een midlifecrisis aan het einde ervan door alle fases tegelijk heen lijkt te gaan, oftewel de fases wisselen elkaar in hoog tempo af. Uit uw verhaal blijkt dat dit ook bij uw man best het geval zou kunnen zijn, maar let wel: KUNNEN zijn. Garanties zijn hier uiteraard niet te geven en in die zin is het wellicht verstandiger dat u ook voor uzelf de draad weer oppakt/probeert op de pakken. Dit is voor uzelf beter, maar uiteindelijk ook voor uw man: als hij ziet dat u verder gaat, weet hij dat u niet eeuwig op hem blijft wachten en dat hij zodoende keuzes zal moeten maken. Wij wensen u veel sterkte en wijsheid.

      Reageren
  2. Dochter van een MC'er

    Beste,

    Ik vind jullie website een verheldering ivm de toestand van mijn vader.
    Een echte midlifecrisiser die plots scheidde , een 28 jarige vriendin onder zijn arm nam en binnenkort naar het buitenland vertrekt. Dit zijn natuurlijke enkele oppervlakkige voorbeelden van een complexere situatie die jullie al vaker gezien hebben, waardoor ik de relevantie niet zie om mijn persoonlijk verhaal hier neer te pennen. Alles wat ik hier lees, is precies hem. Ik vind enorm veel tips voor partners, maar hebben jullie ook tips voor 23-jarige dochters? Ik zou graag het contact met mijn vader aanhouden, maar zijn narcistisch gedrag maakt het me enorm moeilijk.

    Bedankt voor de website,
    Het heeft me geholpen zijn daden te plaatsen!

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste dochter,

      Wat moeilijk om getuige te zijn van de midlifecrisis van je vader. Het enige dat we je kunnen aanraden, is om je zo neutraal mogelijk op te stellen. Natuurlijk wil je je vader wellicht verwijten maken, bijvoorbeeld voor het feit dat hij er met een ander ‘vandoor is’, maar dat is noch de plek, noch de rol van een zoon of dochter. Je zal alleen maar op verzet stuiten en verder van je vader verwijderd raken. Wat dan wel te doen? Probeer de band met je vader te behouden, maar laat je niet meesleuren in zijn uitspattingen. Het is zijn crisis, niet de jouwe. Als je iets met hem afspreekt of onderneemt, spreek hem niet aan op zijn gedrag, maar zeg hem wel dat je de vader mist die hij was. We wensen je heel veel sterkte.

      Reageren
  3. Anniebel

    Ik herken hier ook enorm veel in en van.
    Mijn man deed “vreemd” na zo’n 18 jaar huwelijk. Rond zijn 47ste jaar. We hadden een goed en stabiel huwelijk. De sleur kwam er wel in. We ondernamen samen niet meer zo veel. Hij werd een zeur, ik deed niks meer goed in zijn ogen. Hij had veel commentaar op mijn kleding enz. Enz.
    De afstand werd groter. We knuffelden niet meer, spraken niet met elkaar. Ik was blij dat hij op zijn werk zat. Hij draaide dagen van 12 uur. Geen gezonde en normale relatie. Na een weekend weg geweest te zijn was Leiden in last. Hij werd totaal onhandelbaar, onredelijk en ongezellig. Bleek dat hij een soulmade had gevonden dus… Hij kon niets meer van mij velen em lokte contstant ruzies uit. Toen begon het liegen. Alles lag aan mij, ik moest dat iedere keer maar aanhoren wat hij niet goed aan mij vond. Toen dacht ik, en nu ga je eruit. En hij ging. Ik was zo vreselijk verdrietig. Ik heb de signalen van een ander niet gezien. Hij vertelde het aan vrienden die mij gingen mijden. Ik was helemaal in de war en van slag. Waar was mijn man? Waar was onze relatie en waar was de lieve vader van mijn dochter? Hij kwam vaak over de vloer. Zat dan als een zombi voor zich uit te staren. Dan dacht ik wat gaat er in dat hoofd om. Na een maand treuren en verdriet hebben vond ik het genoeg, ik ging erop uit, kreeg een soort relatie met een vroegere vriend. Daar vond hij van alles van natuurlijk. Maar zijn eigen liefje? Daar hield hij zijn lippen over op elkaar. Na 3 mnd had hij het uitgemaakt en wilde hij weer terug. Prima, maar in de praktijk werkte dat niet. Na 1 mnd heb ik hem eruit gezet. Ik was er klaar mee. Hij bleef maar komen complimenten maken. Ik werd er gek van. Tot ik een apje kreeg van een vriendin. Hij was het weekend bij mij geweest, het was gezellig en goed. Ze vroeg zich af wat hij dan iedere keer bij haar zocht als hij toch zo vaak bij mij was? De grond zakte onder mijn voeten weg. Dezelfde avond is hij thuisgekomen. We hebben ruzies gehad niet normaal. Die ander…. Niet te begrijpen. Nu ik verder ben in het proces en er op terug kijk is het of alles van een midlifecrisis op zijn plaats valt. Het is een proces van 2.5 jaar geweest. De relatie is verbroken, zijn ogen gingen open. Heel langzaam en moeizaam. We zijn gaan knokken en we zijn er goed uitgekomen, ook al heeft het ontzettend veel schade aangericht. Vriendschappen zijn verbroken, vertrouwen was weg. Maar ik zie mijn man weer terug. Hoe hij was. Familieman. We hebben de draad opgepakt en we kunnen er over praten. Er is dus hoop, maar wat is dit een hele moeilijke weg geweest.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *