De midlifecrisis: hechtingsproblematiek als oorzaak?

Een midlifecrisis kan bestaande relaties behoorlijk op z’n kop zetten. Ook al ben je al decennia samen, wanneer je partner te kampen krijgt met de midlife crisis, lijkt het soms wel alsof je een vreemde onder je dak hebt. Het begint vaak met de carrièreswitch: de leraar droomt ineens van een carrière als politieagent, de accountant rekent na of een bed & breakfast haalbare kaart is, de schilder popelt om zich alsnog aan te melden bij de Korps Mariniers. Allemaal tekenen dat er storm op komst is, zeker wanneer je man de ideale leeftijd (35-55) heeft om een serieuze crisis te ontwikkelen. Ook de relatie wordt maar al te vaak ter discussie gesteld. Dat lijkt misschien heel onlogisch, zeker wanneer het huwelijk altijd goed was, maar volgens professionals is dat allemaal te verklaren… wanneer je uitgaat van hechtingspatronen.

Het exacte hoe en waarom van hechtingspatronen zijn te verstrekkend om op deze website diepgaand te behandelen. Iedere therapeut daarentegen kan je er alle ins en outs over vertellen. Ook zijn er diverse boeken die hechtingstheorieën als thema hebben.

Simpel gezegd komt het hier op neer, dat onze vroegere hechtingservaringen bepalend zijn voor hoe en wie je als volwassene bent in intieme relaties, zoals het huwelijk. Deskundigen onderscheiden vier verschillende hechtingsstijlen:

  • Veilig gehecht;
  • Angstig-obsessief gehecht;
  • Angstig-vermijdend gehecht;
  • Afwijzend-vermijdend gehecht.

Personen die in de eerste categorie vallen, hebben geen tot weinig moeite met gezonde hechting: zij kennen een reële balans tussen ‘zichzelf’ en ‘de ander’. Mensen die in deze categorie vallen, schijnen een veel kleiner risico te lopen op een midlife crisis, dan mensen die tot de andere drie categorieën behoren. Als onveilige gehechtheid de kans op een midlifecrisis sterk vergroot, is het ook niet verwonderlijk dat juist in intieme relaties in deze woelige tijd op hun grondvesten schudden.

32 gedachten over “De midlifecrisis: hechtingsproblematiek als oorzaak?

  1. Anoniem

    Hallo, mijn man zit ook in een zware midlifecrisis, al wat slecht is ben ik, hij heeft een soulmate. Dat kind zestien jaar jonger, lelijk en niet zijn type geeft hem enkel negatieve energie maar hij ziet dat niet in. Ik wacht gewoon af wanneer hij het gaat inzien en ook nemen we een relatietherapeut bij de hand. Ik kijk alleszins positief en met de kin vooruit naar de toekomst.altijd positief denken. Xx

    Reageren
    1. Verdriet

      Hallo Anoniem
      Mijn man heb 11 weken geleden gezegd dat hij niet meer van mij houd.Van de ene op de andere dag.
      Ik snap het niet en hij zelf ook niet.Hij is de deur uit gegaan en woont bij een goede vriend.
      Hij wil niet terug komen en alleen verder gaan.Wij zijn 7 jaar getrouwd en hadden een heel goed en leuk huwelijk.Er is vorige week een mediator geweest die komt van de week met de papieren en dan is het over 3 maanden gewoon voorbij.Ik heb alles geprobeerd,ik wil ook alles voor hem doen maar helaas hij wil nergens van horen.Ik ga bijna dood van verdriet en weet niet hoe ik verder moet.

      Reageren
  2. Carolien

    Ook ik lig alleen in bed, na negen jaar met de liefste man op aarde samen te zijn geweest. Op dag A vertelde hij mij nog Hoe mooi ik was en hoeveel hij van me hield en op dag B sloeg hij als een blad aan de boom om. Het lijkt wel een soort chemische reactie in zijn hersenen. Zijn liefdesgeschiedenis met mij is totaal anders dan die van mij. Maar ik weet zeker dat hij wel van mij hield..ik was er immers zelf bij. Ik ben gebroken weet niet hoe ik ooit over deze schok heen kan komen. Ik mis hem zo verschrikkelijk! !

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Uw verdriet en wanhoop spat hier werkelijk van het scherm af. Voor omstanders, dat wil zeggen iedereen die geen deel uitmaakt van de midlifecisis, zijn de acties en reacties van de persoon met de crisis vaak onbegrijpelijk. Ze staan erbij en ze kijken ernaar, daar houdt het wel mee op. Helaas is er op zo’n moment ook weinig wat u kunt zeggen of doen om de ander weer tot rede te brengen. Alleen de tijd zal het leren. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
    2. Steven

      Beste carolien
      Hoe gaat het inmiddels met je huwelijk?
      Is hij terug gekomen en zoja Hoe hebben jullie dat opgelost?
      Ben een man van 51 en hetzelfde overkomt mij nu.ben ovet 5 mnd 28 jaar getrouwd en hebben op 2 handen geteld een keer ruzie gekregen en ging over familie.een paar weken terug kreeg ik te horen dat zij niets meer voor mij voelt.
      Heb het heel moeilijk mee en kan het nauwelijks bevatten.we deden bijna alles samen.boodschappen doen.ik kookte bijna altijd en op tijd.huishouding doen etc veel samen gedaan.weet niet precies hoe ik hieruit moet komen.misschien reacties.

      Alvast dank

      Reageren
  3. MLCG

    Allemaal vreselijk om te horen hoe jullie mannen er ineens vandoor gaan. Zelf zit ik momenteel op de leeftijd can 39 jaar midden in een heftige periode. Laat ik voorop stellen dat het voor andere mannen misschien anders is, maar voor mij is dit gewoon de laatste kans om mezelf te bevrijden uit een leven waar ik niet gelukkig van word en er nog iets leuks van te maken. Jarenlang heb ik mezelf wijsgemaakt/wijs laten maken dat het geluk nog op me wacht, zowel in mijn werk als in mijn relatie. Inmiddels zie ik in dat dat dit de grootst mogelijke onzin is. Tijd voor actie dus! Een groot deel van mijn leven is opgegaan aan het dienen van anderen en mezelf wegcijferen voor het geluk van anderen (lees: mijn vrouw). Al heel lang knaagt er iets, maar je doet het niet “omwille van de kinderen” (nog altijd het populairste chantagemiddel voor de vrouwelijke bevolking).
    Dat dus niet meer! Tijd voor mijn eigen leven, mijn eigen keuzes, mijn vrijheid, mijn man zijn, mijn geluk! Ik zie het niet als een crisis, integendeel! Mannen, zie het als Bevrijdingsdag, de emancipatie van de man! Het label crisis wordt er alleen opgeplakt om JOU een probleem aan te praten! Jij bent niet het probleem! Dat was je wel, maar vanaf vandaag niet meer! Je bent vrij!
    En als anderen zich daarbij slachtoffer voelen? Steek je tong uit, stap op je Harley en rijd je geluk tegemoet! Niemand komt het je immers op je voormalige bankstel bezorgen…

    Reageren
    1. Anoniem

      Misschien had je je wat eerder kunnen bedenken wat je met je leven wilde doen voordat je kinderen op de wereld zet…..zij vragen er niet om…als je het aan mij vraagt puur egoïstisch gedrag
      . Dat jij jezelf al die jaren voor de gek hebt gehouden en je zowat laat domineren door je vrouw (want zo beschrijf je het) hoort wel degelijk jouw probleem te zijn. Beetje jammer dat je cognitieve vaardigheden te kort schieten om dit al eerder kenbaar te maken bij je vrouw…dan had je een hoop mensen wat verdriet kunnen besparen

      Reageren
    2. alice

      @MLCG
      Ik heb heel veel gelezen over mlc en ik ben ervan overtuigd dat een hechtingsstoornis hier de oorzaak van is. Met name als je een narcistische moeder hebt, of eentje met een ander psychische probleem. Dan is het namelijk onmogelijk je kind gezond te laten hechten. Ik heb altijd gezien dat de moeder van mijn man een onvoorstelbare liefdeloos vrouw is, iets wat haar kinderen volgens mij niet wilden zien. Ontkenning dus. Mijn man is er vandoor gegaan met een sm die hij helemaal niet kende, en heeft staan gillen dat hij heel veel liefde nodig heeft (nou, die kreeg hij ook van ons), want dat hij anders dood ging. En idd, als een kind geen liefde krijgt, gaat het ook dood. Van binnen wel te verstaan. Je kan daardoor ook geen identiteit ontwikkelen, en gaat uiteindelijk het geluk buiten jezelf zoeken om je innerlijke wonden te helen.
      Het is natuurlijk niet normaal dat iemand ineens het tegenovergestelde wordt van zichzelf en er vervolgens met een borderliner vandoor gaat.
      Ontkenning zorgt er trouwens ook voor dat je je eigen tekortkomingen, of in mijn geval de tekortkomingen van zijn moeder, gaat projecteren op je partner. Ik ben van van alles en nog wat beschuldigd, maar heb nog nooit een opmerking gehoord over mijn eigen tekortkomingen. Letterlijk alles ging over zijn moeder die, zo weet ik, twee jaar voor zijn crisis van haar voetstuk was gevallen.

      Jij ziet het niet als een crisis, nee mijn man ook niet. Ik heb hier vreselijke dingen gezien: woede aanvallen, psychoses, herbelevingen, complete dissociatie, ‘ik ben warrig in mijn hoofd’ en nog veel meer. Misschien dat jij dat niet hebt. En ik weet niets van jullie huwelijk. Maar als dat niet goed zou zijn moeten jullie daaraan werken. Weglopen heeft niet veel zin want het grote geluk ga je toch niet vinden. Dat zit in jou, en in niemand anders. Overigens heeft mijn man na vier jaar ook moeten erkennen dat hij zichzelf gelukkig wilde maken, maar dat hij dat grote geluk niet heeft gevonden. Nee, gek he want dat had hij hier thuis. Dat vind je niet bij een borderliner.

      Overigens doen al mijn schoonbroers en -zussen hetzelfde. Dat kan toch geen toeval zijn.

      Reageren
    3. Judy

      Dat er een verschil zit tussen mannen en vrouwen is een feit. Vind het fijn een reactie van een man te lezen die het op rationele wijze beschrijft. Ongelukkig bij elkaar is immers ook niets. Wat niet wegneemt dat ik me helemaal herken in het geen geschreven is door de vrouw. Mis hierin wel de verantwoordelijkheid van de man. Je kunt namelijk niet altijd het gelgeluksgevoel beleven. Een relatie en gezin hebben is immers hard werken, ieder op zijn eigen manier zowel voor de vrouw als voor de man.

      Reageren
  4. Jo

    Het is niet zo dat het verdriet blijft bij de achter gebleven mensen welnee, de tijd heelt alle wonden er zijn miljarden mensen op deze aardbodem en zeker iemand weer nieuw voor ons, misschien is het over een paar jaar wel omgekeerd en hebben wij iemand nieuw leren kennen en zit jij met je Harley tegen een boom! In beide gevallen hopelijk: hoera we leven nog!

    Reageren
  5. Mar

    Oh zo herkenbaar.enige liefde opeens was het omslag boem,ik heb iemand anders.de steek woorden.ik kan met haar praten.seks praat tegen elkaar wat ik van hem niet kent.lijkt wel een puber.niks doet het hem.ja vakantie was geweldig met ons gezinnetje.ik en de kids zijn kapot van verdriet.me vriend steunpilaar en liefde die opeens opgeeft.als een hondje achter dat wijf aangaat.maar je heb speciaal plekje bij me.daar zit je dan met 3 kids gebroken in huis…kan het maar niet accepteren.stap naar de advocaat is met knikkende knieën nee dit wil ik niet.14 jaar gelukkige jaren,opeens boem.terwijl ik schrijf vloeien de tranen over me wangen,zo machteloos..

    Reageren
  6. Man

    Ik ben een man van 48 jaar. Ergens na mijn 40-ste gebeurde het: ik begon te balen van mijn werk, van mijn gezin, van de hond en van mijn vrouw met wie ik al 20 jaar samen was. Tegelijkertijd werd ik hoteldebotel verliefd op een hele mooie, 15 jaar jongere vrouw. Zij werd ook verliefd op mij. We kregen wat met elkaar. Na zo’n anderhalf jaar ‘vreemdgaan’ wist ik het zeker: ik wilde met de jongere liefde verder. Een nieuw gezin starten, ander werk beginnen, in de stad wonen.
    Ik heb het mijn vrouw (in moeilijke en moeizame gesprekken) verteld en ben weggegaan. Maar toen begon het pas: een rollercoaster aan emotionele belevenissen en relationele strubbelingen die mij. Hele leven overhoop haalden.
    Inmiddels ben ik vijf jaar verder en ben ik weer terug bij mijn vrouw. Onze relatie is nu heel anders dan vroeger. Dieper, mooier en op een bepaalde manier eerlijker. Soms wou ik dat ik al dat heftige gedoe niet had veroorzaakt, maar nu begin ik in te zien dat het misschien nodig was om ‘verder’ te komen.

    Ik heb geen contact meer met de jonge vrouw. Ik heb het met haar op een vervelende manier uitgemaakt toen ik inzag dat ik mijn vrouw, mijn werk, mijn gezin en zelfs mijn hond zo miste. Ik heb haar erg teleurgesteld en ik neem aan dat ze boos op mij is. Ik zou willen dat het anders was (ik mis haar wel elke dag), maar zie geen mogelijkheid om haar in mijn wereld te betrekken.

    Waarschijnlijk moet je een midlifecrisis doorgemaakt hebben om dit te begrijpen.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste heer,

      Dankuwel voor het delen van uw verhaal! Juist op een site als deze lezen wij graag niet alleen berichten óver mannen in de midlifecrisis, maar ook ván mannen in de midlifecrisis. Mooi te lezen dat uw relatie niet alleen hersteld, maar uiteindelijk ook verdiept is. Wij wensen u en uw partner alle moois voor de toekomst.

      Reageren
    2. Jeannette

      Mag ik u danken voor uw bericht. Het sterkt mij in mijn hoop die ik heel stil van binnen koester dat het misschien, over een aantal jaren toch weer goed zal komen tussen mij en mijn partner. Ik heb hem de afgelopen jaren steeds verder zien wegglijden in depressies, die steeds langer en dieper werden. De soulmate en datingsites zijn ook de revue gepasseerd. Ik wist toen nog niet wat er aan de hand was, probeerde hem op allerlei mogelijke manieren hulp aan te bieden, maar nooit werd er doorgezet. 4 Maanden geleden kwam er inderdaad uit het niets de mededeling dat hij bij mij weg wilde. Mij nog wel mooi, lief en (te) zorgzaam vond, maar dat zijn gevoel voor liefde weg was. Nu zijn we bijna gescheiden. Hij had binnen 2 maanden een nieuwe woning op het oog en geniet intens van zijn nieuw verworven vrijheid.
      Intussen ben ik via sites over depressiviteit ook op de term Midlifecrisis gekomen. Er is zo veel herkenbaars, het kan niet missen… alleen is er niets en niemand die dit ook daadwerkelijk kan vaststellen. Alleen mijn intuïtie en gevoel zegt dat het zo is.
      Op aanraden van al die gelezen informatie werk ik mee met de scheiding en probeer ik alles op een zo vriendelijk mogelijke manier te benaderen, maar diep van binnen en ’s avonds alleen op de bank huil ik tranen met tuiten.
      Soms heb ik het idee dat hij toch niet alle lijntjes wil verbreken, maar hij ziet nog steeds uit naar het moment dat hij zijn eigen woning kan betreden, of zoals hij zegt: zijn voeten onder eigen tafel kan steken.
      Uw verhaal schenkt mij hoop dat het misschien, over een paar jaar, wanneer hij alle demonen uit zijn verleden zelf verjaagd heeft, tot de conclusie zal komen dat wat wij samen hadden niet zo slecht was.
      Het was voor ons beiden ons 2e huwelijk en ook al zijn we twee verschillende individuen, ik had het idee dat we goed bij elkaar pasten en veel dezelfde smaak en interesses hadden (ook al wordt nu het tegendeel beweerd).
      Nu ik weet hoe deze periode verloopt en de midlifecrisiser er zelf geen flauw benul van heeft wat er gaande is, kan ik ook niet kwaad op hem zijn. Heb alleen verdriet omdat het allemaal zo heftig is. Het gooit ons beider leven helemaal in de war (en kost vreselijk veel van ons zuinig opgespaarde geld).
      Ik weet niet wat onze toekomst gaat brengen, maar uw verhaal toont mij een klein wonder en misschien valt mij die ooit ook nog ten deel.
      Nogmaals dank voor uw openhartigheid, daar is veel moed voor nodig.

      Reageren
  7. T.

    Vreemd, om hier te ontdekken dat het voornamelijk mannen zijn die de ander in de steek laten. De situatie is voor mij juist het tegenovergestelde, na 28 jaar te horen krijgen dat ze op zichzelf wil wonen om vervolgens na 2 weken met een ander aan het daten is. Het wordt nog erger als in een veel later stadium blijkt dat ze elkaar kennen vanaf midden/eind 2013. Het hele verhaal? Dat is als volgt; na 26 jaar samen gewoond te hebben besluiten we te trouwen en onze kinderen getuige te laten zijn, mooier kan het toch niet worden zou je zeggen. De datum is gezet op 20-12-2012 en ik ben een gelukkig mens, nooit verwacht dat na een slechte voorperiode mijn leven zo compleet zou worden en de vooruitzichten waren grandioos. Twee fijne dochters met schoonzonen en kleinkinderen en nog steeds gezamelijk vieren is wat ons ten deel valt, gezegender kan een mens toch niet zijn. De aarde opent zich bij de mededeling niet verder met te willen en vervolgens verblijf ik twee maanden in een vrije inrichting waar ik alle realiteit verloren ben. Beetje bij beetje wordt ik ondersteund door het verplegend personeel en mijn eigen dochters, de partner heeft in de twee maanden niet eenmaal gevraagd; hoe gaat het met jou?
    Nu, na na acht maanden is de scheiding een feit en er is nog niet èèn antwoord gekomen op de vragen waar ik mee zit en dit is slopend op je eigen proces. Gelukkig heb ik soms terug kunnen vallen op mensen die het wel goed met me voor hebben en de psycholoog waar ik een wekelijkse sessie mee heb begeleidt me gelukkig in de goede richting. Begrijp me goed, in een relatie zijn twee personen die elk hun eigen aandeel hebben in een situatie en ik was zeker bereid om te werken aan onze toekomst en te kunnen voortzetten, maar het bleek een eenzijdige investering te zijn.
    Een vriend maakte met zijn vrouw een afspraak, gaf goed advies en sterke opmerking, als we ooit uit elkaar gaan dan worden alle vragen beantwoordt en laat je de ander niet ontredderd achter. Het onthouden van antwoorden heeft me bijna ten gronde gericht en herstel zal daardoor lang in beslag komen, maar ik kom eruit, al zal mijn wereld nooit meer worden met de menselijke warmte van een compleet gezin en familie die ik altijd ambieerde.

    Een man met littekens op het hart en ziel.

    Reageren
  8. Daisy

    Beste Man,

    Fijn om ook nog positieve reacties te lezen. Mijn verhaal is gelijk aan dat van u. (Sta als vrouw aan de andere kant vh verhaal weliswaar.)

    Ik denk nl ook dat mijn partner helemaal de weg kwijt is en ik hoop dat hij ook in gaat zien dat deze weg van scheiden en een andere partner niet de oplossing is.
    Gelukkig dat er ook nog mannen zijn die de stap terug wél durven te maken!

    Reageren
    1. arvi

      Ben een man. Denk dat mijn vrouw ook helemaal de weg kwijt is. Alleen beseft zij het nog niet. De hoop op een terugkeer is er niet voor mij. Daarvoor heeft zij op dit moment te veel stuk gemaakt en mijn vertrouwen el liefde voor haar diep geschonden. Mijn vrouw heeft besloten om na twee jaar huwelijk (en 23 jaren bij elkaar te zijn geweest met drie kinderen) van mij te willen scheiden. Zij heeft het geprobeerd zegt ze. Maar waar ben ik dan gebleven in het verhaal? Heb het niet zien aankomen, en doet mij zeer veel pijn en verdriet om mijn gezin, waar ik altijd keihard voor heb gewerkt, in een paar maanden uit elkaar te zien worden gescheurd. Antwoorden heeft zij voor mij niet en ze wil nergens over praten met mij. Ze zegt alleen dat het houden van er niet meer is. Wat is houden van? JE kunt niet eeuwig verliefd zijn op elkaar en vlinders in je buik voelen, als dat het is wat zij bedoelt. Wat is de uitdaging die zij zoekt en mist? Voor mij nog steeds vragen en geen antwoorden.

      Reageren
  9. Mandje

    Pfff ik weet niet eens waar ik moet beginnen! Ik ben een vrouw van 42 jaar 3 kinderen en een relatie van 24 jaar! Ik ben jan 2012 ziek geworden daarbij heb ik pschyciese problemen gekregen na te horen gekregen dat mijn vader mijn vader niet is! Heel veel ruzies ik hebmoeten vechten en zwemmen om mezelf boven water te houden!! Mijn man heeft ruim anderhalf jaar voor het gezin gezorgd maart daarmee heeft hij mij steeds verder weggeduwd! Toen afgelopen september kwam hij met het verhaal dat hij 10 dagen alleen op vakantie hing hij kon niet meer wilde rust weg van alles en iedereen! Ik wist niet wat ik hoorde! Mijn hart zei ga maar lief maar mijn verstand zei nee dit gaat fout! Maar ja toch laten gaan iedereen zei laat maar!! Het voelde niet goed maar wat moest ik ik kon hem niet tegen houden! Hij heeft in die vakantie nog duidelijk gezegd dat hij van me hield en me miste! Hij kwam terug en 3 weken later zei hij ik hou niet meer van je ik ga weg wil alleen zijn niks was meer goed ik niet het huis niet alles hij veranderde zo erg ik begrijp er niks van! Afgesproken dat december voor de kinderen normaal zou gaan maar wat was dat moeilijk gepraat als brugman maar er was niks meer aan te doen! Gek werd ik! Na oud en nieuw heeft hij de kinderen vertelt dat hij weg zou gaan wat was dat zielig!! Hij ging en alles moest zo snel mogelijk geregeld zijn binnen 12 weken en relatieven 24 jaar weg gescheidenheid heeft al een ander huis alles ik weet niet meer wie hij is alles wat hij altijd lelijk of stom vond is nu geweldig alles is het tegenovergestelde van hoe hij alles vond! Heg is gewoon. Een vreemde! Ik en de kinderen hebben veel verdriet begrijpen er niet van! We moeten maar mee doen! Ik weet niet hoe nu verder ik hou nig steeds van hem!! Maar hij doet mij zoveel pijn!! Wie kan mij raad geven komt het ooit nog goed???
    Bedankt alvast! Ern hele verdrietige moeder

    Reageren
  10. Neoreal

    Hallo,

    Ik ben een 34-jarige man. Ik ben onveilig gehecht en om die reden zijn relaties altijd al moeilijk voor me geweest. Ik woon 2 jaar samen (huurhuis), wat niet vanzelfsprekend is. Trouwen wil ik nooit (uit principe, maar ook uit angst voor binding), samen een huis kopen lijkt een nachtmerrie en kinderen op de wereld zetten is al helemaal onmogelijk …om je een idee te geven.

    Voor wie het slachtoffer wordt van mensen zoals ik wil ik zeggen: dit komt niet out-of-the blue. In het hoofd van de onveilig gehechte is er veelal een jarenlang proces voorafgegaan van twijfel, angst en behoefte aan iets of iemand anders. Tot de mentale druk van het ‘gebonden zijn’ teveel wordt en dan is het hek van de dam. Voor de ander (en omgeving) lijkt dit dan een totaal onverwachte en onverklaarbare gebeurtenis, maar in het hoofd van de onveilig gehechte niet.

    Het is – op weg naar de midlife crisis – niet eenvoudig om te praten over hoe wij een relatie ervaren (of niet ervaren). Hoe zeg je bijvoorbeeld tegen je partner dat je liever naar porno kijkt, fantaseert over vreemdgaan of vreemdgaan actief aan het plannen bent? Of hoe leg je uit dat je op sommige dagen gewoon geen affectie voelt? Of dat je liever een LAT-relatie zou hebben omdat samenwonen te beangstigend is? Of dat je het niet aangenaam vindt om samen in één bed te slapen?

    Dat is niet eenvoudig omdat het ideaalbeeld van een relatie – trouwen, huis, kindjes, omhuld in eeuwige zoete liefde – zo in onze samenleving zit ingebakken, dat alles wat daarvan afwijkt veelal op weinig begrip kan rekenen. Of misschien wel begrip, maar dan geen bereidheid van de ander om een relatie anders in te richten dan dat ideaalbeeld.

    Als ik aan de vrouwen waar ik ooit een relatie mee had mijn hechtingsprobleem en de gevolgen ervan volledig had uitgelegd was het nooit tot een relatie gekomen. Daar ben ik vrij zeker van. Wat wellicht voor hen het beste was geweest, maar helaas, ik ben ook maar een mens met een bepaalde behoefte aan binding (zij het in mindere mate).

    Relaties zijn voor mensen zoals ik zeer duaal: enerzijds willen we liefde en affectie, maar anderzijds zijn we daar ongelooflijk bang van. Dat leidt dan tot een steeds afwisselend patroon van aantrekken en afstoten. Of: de ene dag zie ik je graag, maar morgen doe je me niks meer. Of op het einde van de rit vind ik een ander – wat per definitie minder gebonden is – en ben jij vergeten.

    Als (en merk het woord ‘als’ op) een midlife crisis het gevolg is van onveilige hechting is het zeker nuttig je wat te verdiepen in het fenomeen. ‘Blijf Bij Mij’ van Rika Ponnet is een (populaire) aanrader.

    Deze post was misschien niet wat jullie wilden horen, maar als je partner onveilig gehecht is is dat nu eenmaal een zeer onaangename realiteit waar je niet omheen kunt. Er zijn ook geen mirakeloplossingen voor. Maar jezelf informeren en erover praten met je partner of andere mensen kan helpen.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste heer,

      Dank u dat u uw verhaal met ons wilde delen! U heeft veel inzicht in uw eigen functioneren en hebt waardevolle tips voor onze lezers, waarvoor onze dank. Bij de Tips kan het boek van Rika Ponnet besteld worden.

      Reageren
    2. alice

      Ja dit herken ik allemaal. Zag ik ook altijd in het gezin van mijn man. Niet willen trouwen, geen kinderen willen, geen huis kopen, altijd intrekken bij iemand anders en allemaal dumpen ze hun gezin/partners. Overigens hebben ze allemaal kinderen, behalve eentje, maar ik weet bijna zeker dat ze die niet hebben willen hebben. Een zuster heeft dat ook letterlijk gezegd.
      Ik weet ook dat dit al heel lang speelde bij mijn man. Had heel vaak het gevoel dat hij wilde vluchten, dus ook dat klopt wat je schrijft, en dat dat iets te maken had met het feit dat we een heel hecht gezin waren.

      Overigens denk ik niet dat iedereen met een hechtingsstoornis een MLC krijgt. Bij zijn broers en zusters heb ik dat nooit gezien. Jongste broer ruilt om de zoveel jaar zijn leven in voor iets anders. Zusters willen ‘vrij’ zijn en oudste broer heeft jarenlang een dubbelleven geleid. Maar dit alles komt wel voort uit een onveilige hechting.

      Overigens is het me opgevallen dat het percentage onveilig gehechte mensen overeenkomt met het aantal scheidingen.

      Reageren
    3. Lente

      “Als ik aan de vrouwen waar ik ooit een relatie mee had mijn hechtingsprobleem en de gevolgen ervan volledig had uitgelegd was het nooit tot een relatie gekomen. Daar ben ik vrij zeker van. Wat wellicht voor hen het beste was geweest, maar helaas, ik ben ook maar een mens met een bepaalde behoefte aan binding (zij het in mindere mate).”

      Klinkt gemakzuchtig en kleinzielig: “Helaas, ik ben ook maar een mens…”
      Of heeft u een emotionele beperking?

      Ook ik heb m’n beperkingen, maar ik ben liever alleen dan dat ik misbruik maak van het hart van anderen.

      Heeft u wel eens geprobeerd wat voor effect het heeft op uw bindingsangst als u “eerlijk en volledig” uitlegt wat uw probleem is ?!
      Of houdt u van uw bindingsangst?

      Reageren
  11. Anoniem

    Ongeveer twee maanden geleden barstte de bom hier ook in huis…geheel onverwacht kreeg ik (na een relatie van 14 jaar)te horen dat hij geen gevoel meer voor me zou hebben. Hij hield wel van me maar het gevoel was weg en hij was verliefd op een ander…. (Late hield hij niet mee van me en gaf hij zelfs mij nog de schuld van alles…kwam ineens naar boven nadat hij ruim 6 weken iets anders had beweert)
    Ik heb geprobeerd hem tijd en ruimte te geven om het voor zichzelf uit te zoeken. Zoveel tegenstrijdige signalen. Ik voelde dat er genoeg was om voor te vechten. We hadden een goed huwelijk en twee prachtige kinderen waarvan de jongste nog maar 1 jaar is. Ik heb hem geprobeerd uit te laten leggen wat er aan de hand is wat hij precies mist maar veel duidelijker dan ik vind je niet meer aantrekkelijk kwam ik niet (verder was ik de perfecte partner en een topmoeder ed) Ik heb een heleboel opmerkingen kunnen relativeren maar feit blijft dat hij dat niet kan/wil. mijn onderbuik gevoel gaf steed aan dat er iets niet klopte…na kansloze pogingen hem bij een psycholoog te krijgen ben ik zelf nog wat meer gaan zoeken…kwam uiteindelijk op de site http://www.midlife-info.nl (informatief, midlifecrisis, tips)op dat forum staat een artikel waarin alles heel duidelijk staat omschreven…mijn mond viel open..alles wat ik las was zo herkenbaar en bij elk kenmerk van een midlifecrisis kon ik een vinkje zetten. Wel vreselijk om tot de conclusie te komen dat je man en beste maatje zo wegglijd uit je leven en je er niks tegen kan doen. Mijn gevoel liet me nooit in de steek, ik ken hem door en door, zo weet ik ook dat hij over een paar jaar waarschijnlijk spijt gaat krijgen van wat hij heeft gedaan en wat hij kapot heeft gemaakt….alleen dan is het al te laat en is ons gezin verscheurt. Zelfs dat kon ik paar weken geleden nog relativeren…misschien heeft hij deze tijd nodig om er achter te komen wat hijwil in het leven en kan hij dan 100% voor ons kiezen omdat hij dan pas ziet wat hij weggooit….maar hoe langer dit duurt hoe ondraaglijker het wordt en ik mij af vraag of ik hem ooit nog kan vertrouwen en of ik onze kinderen het risico wil laten lopen om nogmaals papa te moeten zien vertrekken als hij over een paar jaar weer denkt ik voel niks voor je…
    Ik ga er niet op wachten of hopen iig….daar doe ik mezelf en de kinderen echt te kort mee
    Nooit geweten dat een midlifecrisis zo een impact op ons leven zou kunnen hebben. Nu moet ik proberen voor mezelf door te gaan en samen met de kids een nieuw leven op te bouwen en afscheid te nemen van mijn oude gelukkige leventje en de man die altijd mijn hart zal hebben. Blijft bizar dat iemand zo kan veranderen, ik herken hem niet meer. Af en toe zie en spreek ik wel zijn oude ik en dan merk ik gewoon dat hijzelf ook helemaal in de war is…vandaar de tegenstrijdige signalen. Je leeft een tijd tussen hoop en vrees totdat je merkt dat er vanuit zijn kant totaal geen investering komt om te vechten voor de relatie en het gezin. En de rest van de mensen die van hem houden kunnen alleen maar denken: het is het niet waard, alles wat je nu kapot maakt, het is het niet waard.
    We gaan zien wat de toekomst brengt en of en zo ja wanneer hij toe zal geven dat hij een hele grote fout heeft gemaakt door een scheiding door te zetten en de mensen van wie hij houdt en van hem houden zo kapot te maken…..al vrees ik dat hij daar te trots voor zal zijn…

    Reageren
  12. Didi

    mijn man ging, zonder overleg ineens zelf alleen op vakantie en een poos later had hij een ander en zijn we gescheiden na 44 jaar huwelijk. Meestal komt het niet meer goed, heb ik gelezen en moet je proberen je eigen weg te vinden zonder aan hem te denken. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Ook voor mij was en is het een vreselijke tijd maar waar ik een vraag over heb is, of je zo’n late midlife crisis kunt hebben. Hij is 68 en ik 65 en z’n nieuwe vriendin 42, een enorm leeftijdsverschil.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Wat naar dat uw huwelijk ineens beëindigd is en u met zoveel vraagtekens achter blijft! Mocht hier een midlifecrisis aan ten grondslag liggen, dan is uw ex-man aan de late kant om een dergelijke crisis te krijgen. De meeste mannen met een midlifecrisis zijn tussen de 40 en de 45 jaar, met uitschieters tot eind 50. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
  13. ed

    pfff. ..Zo herkenbaar. ik zit midden in dat proces. Mijn vrouw heeft mij na een huwelijk van 20 jaar verlaten voor iemand anders. Ons huwelijk was goed. .deden veel leuke dingen. .op vakantie geweest. Samen hebben we drie puber dochters en het leven was goed. Maar in eens geeft ze aan niet meer gelukkig te zijn en vertrekt naar die andere vent die haar zo goed begrijpt.Niemand in mijn omgeving begrijpt haar beslissing. we stonden bekend als dat leuke gezin. Ik ga kapot van verdriet. …zoveel vragen maar geen antwoorden

    Reageren
  14. Pepi

    Mijn man is 60 jaar en gedraagt zich ineens anders. Ik twijfel of hij sexverslaafd is of dat hij in een midlifecrisis beland is. Daarom heb ik allebei de opties uitvoerig gelezen op internet. Voor een midlifecrisis heeft hij niet de juiste leeftijd, maar de aanwijzingen kloppen wel. In april heeft hij ineens zijn snor afgeschoren. Ook zijn schaamhaar was ineens weg terwijl ik daar al jaren om vroeg. Hij was er trots op dat iedereen hem jonger schatte zeker toen, zonder snor! Hij was erg met zijn uiterlijk bezig, wilde trainen voor een six pack en lijnen om de overtollige kilo’s kwijt te raken. Hij sport sowieso 6 dagen per week in verschillende takken van sport. Hij heeft prostaatkanker, maar lijkt daar niet erg van onder de indruk te zijn. Tevens heeft hij een zeldzame fistel in zijn slagader, onder in zijn rug, waardoor hij nu een incomplete dwarslaesie heeft. Hij is ook incontinent. Hij is aan de fistel geopereerd en moet nu revalideren. 2 dagen na de operatie ben ik er achter gekomen dat hij al 3 maanden ingeschreven stond op een datingsite. Gelukkig was het een nep site. Hij heeft dus gechat met nep personen, maar het ging best ver. Ik heb hem ermee geconfronteerd en met zijn medeweten en goedkeuring zijn profiel verwijderd. Natuurlijk heeft het mij veel verdriet en pijn gedaan, nu nog. Zelf ben ik al 1 jaar depressief door allerlei vervelende omstandigheden en daardoor had ik weinig zin in sex. Dat geeft mijn man nu op als excuus voor zijn gedrag. Maar ik denk dat er meer aan de hand is.
    Uiteraard zegt mijn man dat hij spijt heeft van zijn actie en dat hij met mij verder wilt en van mij houd. Ik heb geen idee hoe dit verder moet en of er nog verdere gevolgen komen, de tijd zal het leren.
    Voor een sexverslaving heeft hij ook verschillende kenmerken. Hij kijkt graag naar porno, films, dan wel plaatjes. Van de puberteit af aan was hij al geobsedeerd door alles wat maar met sex te maken had. Dat vond hij “gezond”. Ik ken hem al vanaf mijn 14e dus weet ik genoeg over hem. Hij heeft altijd gezegd dat hij geen tijd en geld had voor een buitenechtelijke relatie, maar die datingsite heeft hem ook geld gekost. De sexverslaving zou dan in de 2e fase zijn en kan uitlopen tot crimineel gedrag. Hij heeft hier hulp bij nodig voor het te laat is. Maar bovenal zal hij zelf moeten inzien dat hij een probleem heeft. Hopelijk loopt dit met een sisser af, we hebben zo al problemen genoeg.

    Reageren
  15. wat nu

    Hallo
    Ook ik weet even niet meer .we zijn tien jaar samen en hebben lief en leed gedeeld
    Gisteren werd mij even verteld dat hij naar tien jaar niet meer opgewonden werd van mijn lichaam .dat lag aan zijn leeftijd van 44 .Hij was uit gekeken op mij .Maar ik hou wel nog van jou,kwam er achter aan .
    Wat moet ik hier mee .

    Reageren
  16. Lente

    Die datingsites veroorzaken m.i. heel wat ellende; zo makkelijk om jezelf mooier voor te doen, te pleasen en af te geven op wat er allemaal niet deugt in je omgeving. In no time zit je samen op een wolkje te kirren: Wij tegen de rest van de wereld….
    Je houdt jezelf voor de gek en de ander houdt zichzelf voor de gek en twee mensen die zichzelf voor de gek houden en alleen maar zoete pap willen eten, houden niet van elkaar, maar houden elkaar in een waan en beperken elkaar vroeg of laat in hun groei naar de volgende levensfase.
    Je bent op de vlucht voor jezelf en voor oud zeer (gevoelens van angst, boosheid en verdriet die je misschien wel voelt, maar absoluut niet durft te onderzoeken of delen omdat je geen idee hebt hoe je dat kunt doen.
    Het is kennelijk veel makkelijker om het gevoel “niet gelukkig zijn” te wijten aan je vriendin / partner / vrouw (en al je onzekerheid op haar af te reageren / en haar vervolgens de rug toe te keren) , dan om de confrontatie met het verdriet en de onvrede in jezelf aan te gaan en tenminste drie (of vier of tien keer:-) met een objectieve buitenstaander te gaan praten die je kan helpen te leren communiceren met jezelf en met degene met wie je toch echt heel wat jaren gelukkig en vrijwillig door het leven bent gegaan.
    Al was het alleen maar uit (zelf)respect…

    Reageren
  17. L.F.

    “Het is kennelijk veel makkelijker om het gevoel “niet gelukkig zijn” te wijten aan je vriendin / partner / vrouw (en al je onzekerheid op haar af te reageren / en haar vervolgens de rug toe te keren) , dan om de confrontatie met het verdriet en de onvrede in jezelf aan te gaan.”

    Als vrouw van 37 die net uit een 3 jaar durende midlife crisis is ontwaakt, kan ik je zeggen dat dit niet iets is waar je voor kiest. Niemand kiest voor een midlife crisis. Degene die het overkomt niet en de partner al helemaal niet.

    Mijn crisis begon met een verliefdheid op een ander (na 16 jaar een super relatie en 2 kids van 3 en 1 jaar oud). En dat overkwam me. Of denk je serieus dat ik dat zelf wilde? Ik heb er niet naar gehandeld, maar het eerlijk opgebiecht. Mijn partner was geshockeerd. Niet wetende wat voor ellende er daarna nog allemaal moest komen…..

    Het is kei-lastig als je gevoelens voor je parnter minder worden of helemaal verdwijnen. Je kunt er niks aan doen, het gebeurt gewoon. Maar vervolgens moet je wel in de rol van partner blijven, omdat je zelf het plaatje ook niet wil opgeven. Heb je enig idee hoe moeilijk dat is? Vooral als die partner natuurlijk ook nog heel veel bevestiging gaat vragen, aangezien jij gevoelens voor een ander had.

    Drie jaar heb ik geploeterd. Het niet opgegeven. Me gevangen gevoeld in een baan die ik niet meer wilde, in een gezin die ik niet meer wilde, in een leven dat ik niet meer wilde. Want alles wat ik voelde, mocht niet. Terwijl dat juist was wat ik altijd tegen iedereen om me heen zei: “Alles wat jij voelt, mag.”. Nou dat gold dan kennelijk niet voor mij. Hoe moet je dat dan doen, zo’n leven? Waarin je een goede vrouw en moeder wilt zijn, maar het lukt gewoon niet. Je voelt het niet. Ik heb heel vaak tegen mezelf gezegd: “Als dit de bedoeling is, dat dit gezin bij elkaar blijft, maar ik als enige superongelukkig ben, dan hoef ik dit leven niet meer.” Gelukkig heb ik er nooit echt naar gehandeld, maar ik begrijp het heel goed als mensen het op een gegeven moment niet meer aankunnen en een scheiding doorzetten of er een eind aan maken.

    Gelukkig ben ik op een gegeven moment ontwaakt door op zo’n superslecht moment toch eens wat info over midlife crisis te gaan lezen. Ik kon gewoon niet ontkennen dat ik er middenin zat.

    De schaamte en schuldgevoelens die je dan voelt richting je partner en kinderen zijn werkelijk overweldigend.

    Het hele gebeuren heeft onze relatie zeker sterker gemaakt. Als we dit aankunnen…. Maar het is een hel geweest. Nu zijn we aan het herstellen. Wat ik nu het meest moeilijk vind is wat voor impact dit gaat hebben op mijn kinderen. Wat voor schade hebben ze hierdoor opgelopen. En dat komt dan allemaal door mij. Ik voel me zo schuldig, terwijl het mij ook overkwam.

    Ik heb de afgelopen 3 jaar wel 5 verschillende therapeuten gezien voor de worsteling waar ik me in bevond. In die zin heb ik wel mijn verantwoordelijk zo goed en zo kwaad als het ging genomen en hulp gezocht. Maar er was er maar eentje die doorhad dat ik in een midlifs crisis zat…

    Nu ga ik weer hulp zoeken. Want waar ik mee achter blijf, is dat ik totaal niet meer weet wat ik aan mijn gevoelens heb. Wat is echt? Wat is niet echt? Dat maakt het zo lastig. Zo’n midlife crisis voelt soms als een jarenlange psychose, waarin je totaal geen contact meer hebt met de realiteit.

    En nogmaals, daar heb ik niet voor gekozen. Petje af als het je lukt de schade te beperken en geen beslissingen neemt die niet meer terug te draaien zin. Meer ligt er niet in je macht.

    Reageren
  18. Ee

    Vorig jaar zomer is hij vertrokken. Hij was verliefd en had besloten met die andere vrouw verder te willen. Zomaar, na 21 jaar huwelijk…nou ja, ik zag een man die volledig in paniek was. In de loop der jaren had ik al vaker boosheid, paniek en chaos bij hem gezien. Gezegd dat hij hulp moest zoeken. Maar, nee, hij is niet gek.

    We zijn 3/4 jaar verder. 3 maanden geleden gaf hij aan spijt te hebben. Ik stond open voor een verzoening; we hadden nog veel te verliezen. Hij is uiteindelijk 3 weken thuis geweest; hij kon “nergens” heen. Hij dacht dat alles opgelost was. Alsof we zo de draad konden oppakken. Waarzin. Daarna hebben we een appartement gehuurd. Zodat we elkaar ruimte konden geven en rustig weer konden opbouwen. Relatie- therapeut erbij en vele verhelderende gesprekken. Maar de realiteit kwam als een boemerang bij hem terug. Als een blad aan de boom zag ik hem veranderen. En 3 weken is er niets meer over. Hij is volledig in verwarring en weet niet meer wat hij wil. Hij is letterlijk delen uit zijn geheugen kwijt; hij kan zich geen huwelijksaanzoek herinneren. Inmiddels is hij weer op de vlucht, alleen boosheid en depressieve buien. En hij zoekt de problemen alleen buiten zichzelf. Ik doe alles fout, onze puberdochter voldoet niet en ik heb afgelopen jaar ons gezin volledig veranderd. Vanaf volgende gaat hij naar de psycholoog. Is er hoop?

    Reageren
  19. Wendy

    Beste,
    Ik heb deze site al eens een half jaar (of iets langer) eerder bezocht… nu pas ook al de reacties gelezen.
    Ik ben er redelijk overtuigd van dat mijn partner ook al een tijdje (1-2 jaar) in een midlifecrisis zit.
    Zeker in het uitgaan, drinken, drugs is hij veel extremer geworden. Ook haar op zijn rug laten weglaseren … maar dat zijn de minst erge dingen. Erger is dat hij inderdaad alles in twijfel trekt … plots (na 12,5 jaar) ben ik toch niet de vrouw van zijn leven. We hadden beter nooit aan kinderen begonnen ( ze zijn net 3 en 5 jaar; hijzelf is er 40 geworden begin dit jaar). Hij zou liever vrijgezel zijn. Hij zegt geen behoefte te hebben aan een (andere) vrouw. (wel beangstigend dat ze dat blijkbaar allemaal zeggen en dan toch één pakken). Hij zegt ook dat we uit elkaar gegroeid zijn terwijl wij nét super veel samen doen (snowboarden, hiking, concerten, …) Hij geeft ook aan zich verstikt te voelen. Heeft schrik dezelfde fout als zijn ouders te maken (kan niet = zijn vader wist al dat hij homo was voor hij met zijn moeder getrouwd was ; die tijd dacht men nog dat dat een geneesbare ziekte was) en onterecht samen te blijven.
    Was vorig jaar vaak bezig over een Mobilhome kopen … ik vond dat niet verstandig wegens té duur en (voor mezelf) té moeilijk om mee te rijden. Nu heb ik wel spijt … Als hij die mobilhome had gekocht had het nu misschien reeds beter geweest (alles is beter dan een andere partner en moeten scheiden).
    Omdat hij ook (zeker in de zomer) steeds meer drinkt heb ik hem nu een 6-weken stop opgelegd… dat doet hij nu wel maar spreekt zich steeds tegen in het waarom hij dat doet…
    Op veel vlakken spreekt hij zich tegen : langs de ene kant zegt hij niet meer met mij verder te willen en langs de andere kant is hij bereid van enkel nog in het weekend maximum 5 pintjes per avond te drinken,en niets in de week … doet hij dit dan voor mij? Waarom is dat nodig als hij toch vrijgezel wil zijn … Hij hoeft dan toch met mij geen rekening te houden.
    Ook mbt kids is hij vaak egoïstisch … Zo de verhalen van gescheiden ouders : slechts 1 op de 2 weken verantwoordelijkheden, dat klinkt heel aanlokkelijk vindt hij. Mijn voorstel een kleine studio te huren en er afwisselend een week naartoe te gaan zodat de kids niet telkens mee moeten verhuizen is niet goed genoeg. Hij wil kunnen werken aan het huis (maar enkel als hij zin heeft, want één van de verwijten was net dat hij teveel móet werken aan het huis) … en de kids moeten zich maar aanpassen. Ook kinderen van gescheiden ouders worden groot zegt hij dan.
    Hij wil ook enkel praten met mensen die negatief denken en in gescheiden situaties leven, hij communiceert ook liever met dronken mensen dan met helder denkende mensen,…
    Ligt vaak voor zich uit te staren in de zetel … zegt dat hij niet gelukkig is én alleen wil zijn. Op andere momenten zegt hij dat hij wél gelukkig is maar niet meer met mij (Dat kan toch eh, zegt hij dan).
    Vorige zomer heeft hij ook iedereen gezegd dat onze relatie niet goed ging in juli-augustus (periode dat hij het meeste drinkt) … en in november was alles terug koek&ei … Van mijn kant uit leek alles gelijk … zomer, herfst & n winter… enkel ZIJN gedrag was anders de ene tegen de andere keer.
    In december kreeg ik dan ook plots een sms : “Jullie (ik en de kids) begrijpen niet hoe ONgelukkig jullie mij maken”
    Toen ik uitlegde dat hij het geluk in zichzelf moest zoeken, dat wij hem niet ongelukkig konden maken heeft hij na nadenken gevraagd hem daarin te steunen en een plannetje voor zichzelf opgesteld …dit is ook weer even goed gegaan met dan in februari weer een mindere periode gevolgd door een betere (alcoholvrije uit zijn eigen beslissing) periode in maart …
    Ik heb hem eerder dit jaar ook de kans gegeven een maand naar Australië (april / mei) te gaan in de hoop dat dat voldoende zou zijn … helaas heeft het maar een tijdelijk positief effect gehad.
    Ik vraag mij alleen af … wat zijn de beste stappen die ik zet opdat hij er mogelijk sneller doorgeraakt en bij voorkeur zonder dat er eerst een andere vrouw moet komen of een verkoop van het huis (daar spreekt hij soms ook van) of iets anders drastisch.
    Kan er een uitweg worden geforceerd of moet het gewoon zijn beloop hebben? Moet ik hem verlaten opdat hij het zou beseffen of is de kans dan nog groter dat hij een ander zoekt? Hoe overtuig ik hem om het zelf in te zien? Hij heeft het al eens eerder toegegeven … nadien is hij het toch weer op mij en de kids gaan steken en zegt hij dat IK net wíl dat het een midlifecrisis is omdat ik niet wíl inzien dat hij me niet meer graag ziet …
    zucht …
    wreed lastig

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *