Fases in een midlifecrisis

Omdat geen mens hetzelfde is, zal ook de midlifecrisis niet bij iedereen op exact dezelfde manier verlopen. Sowieso voldoet lang niet iedere man met een midlifecrisis aan het cliché van de overspelige veertiger met blitse sportwagen. Desalniettemin verloopt een midlifecrisis globaal in 6 fases.

De eerste fase: Ontkenning van het ouder worden

Ouder worden doen we allemaal. Ineens wil je gezicht na het opstaan niet meer zo goed ontkreukelen, lijken je broeken allemaal te heet gewassen (want: te strak) en houden je onderarmen later op met zwaaien dan jijzelf. Het is niet altijd even gemakkelijk om dat proces onder ogen te (durven) zien, en de midlifecrisis start dan ook vaak met ontkenning van het ouder worden. Deze ontkenning kan uiteraard niet lang in stand gehouden worden, maar daar legt lang niet iedereen zich bij neer. Een gevoel van “nu of nooit” is het gevolg, ook al merk je daar aan de buitenkant niet veel van. In deze fase is een man vaak alleen wat teruggetrokken of kortaf, áls je er als partner zijnde al iets van merkt.

De tweede fase: Woede

Was het in de eerste fase voor de partner nog relatief rustig, de tweede fase wordt al heel wat indringender. De man met de midlifecrisis is namelijk boos, kwaad in het kwadraat op alles en iedereen. De oorzaak van deze woede is gelegen in het feit dat de man met de midlifecrisis zich slachtoffer voelt van zijn leven, het leven dat in zijn ogen altijd alleen maar is bepaald door anderen. Nu is de man ouder geworden, maar is hijzelf ooit aan de beurt gekomen? Voor zijn gevoel durft hij nu eindelijk te zeggen wat hij écht voelt en wil, maar wat hij voelt en wil, is vaak niet fraai. In deze fase denken veel mannen over vluchten: emigreren, scheiden en/of het opzeggen van hun baan.

De derde fase: Replay

De “uitleef-fase”. Lang niet iedere man begint in deze fase een affaire, maar het kómt voor. Ook andere, soms bizarre, uitingen komen voor, zoals hele avonden de hort op gaan, excessief drank- of drugsgebruik, het aanvragen van een echtscheiding of het nemen van ontslag. De brave boekhouder besluit ineens om een drive in te beginnen in Frankrijk en verkoopt deze ommezwaai als “hetgeen waar hij altijd van heeft gedroomd”. Het motto in deze fase van de midlifecrisis is: ik heb altijd voor iedereen klaargestaan, nu ben ík aan de beurt.

De vierde fase: Depressie

De uitleeffase brengt níet de oplossing waar de man met de midlifecrisis op gehoopt heeft, sterker nog, de problemen zijn er vaak alleen maar groter op geworden. Een midlifecrisis zit ‘m immers niet in je vrouw, je baan of je wagen, maar in jezelf. Een man in de depressiefase kan zich dan ook flink waardeloos voelen, zich terugtrekken of juist hele dagen ruzie zoeken. Ben je zelf degene die een midlifecrisis heeft en betrap je jezelf op gedachten over zelfmoord, dan is het zaak om serieuze hulp te overwegen.

De vijfde fase: Terugtrekken

De vijfde fase in de midlifecrisis lijkt op de depressieve fase, maar is toch de eerste fase op weg naar het eind van de tunnel. Iemand die in deze fase zit, denkt veel en vaak na over zijn leven, zijn baan, zijn huwelijk, zijn jeugd… De waarheid wordt onder ogen gezien. Dit zal op sommige momenten leiden tot woede of tot verdriet, maar uiteindelijk ook tot acceptatie.

De zesde fase: Acceptatie

In de acceptatiefase keert de rust weer weder. Heeft de relatie de crisis overleefd, dan zal de partner in de acceptatiefase waarschijnlijk opgelucht ademhalen. Ook voor de man in kwestie betekent het einde van de midlifecrisis het einde van een onrustige periode.

18 gedachten over “Fases in een midlifecrisis

  1. Anoniem

    Ik wordt morgen 2 september 60 jaar en ik heb een paar weken geleden weer iemand ontmoet waar ik jaren geleden al verliefd op was maar hij is getrouwd en hield het voor gezien nadat dat wij een tijdje close waren.
    Hij is van mijn leeftijd en nu zijn wij weer close , ik geniet wel van het moment maar moet ik de eer aan mij zelf houden en er NU een streep onder zetten voordat ik emotioneel te ver ga ?

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,
      Dat is een beslissing die wij nooit voor u zouden kunnen of mogen maken. Luister naar uw intuïtie en doe hetgeen waar u zich, op korte én op langere termijn, het prettigst bij voelt. Verder advies kunnen wij u hierin niet geven. Misschien zou u te rade kunnen gaan bij een vertrouwenspersoon in uw omgeving?

      Reageren
  2. dolfijntje

    Help waar staan we voor??
    een paar maanden geleden getrouwd, we zijn al 10 jaar samen. We hebben samen heel veel meegemaakt. Soms leek het wel of gewoon gelukkig zijn voor ons niet weggelegd is. we hebben twee schatten van kinderen, een mooie bijna volledig gerenoveerd huis, eigenlijk alles wat we willen. als vrouw en mama cijfer ik mezelf heel vaak weg, in het belang van mijn gezin, althans zo zie ik het.
    Ons huwelijksdag was een sprookje, het zag er allemaal veel belovend uit en ik had het gevoel eindelijk aan ons nieuwe leven te gaan beginnen. Alle negativiteit kwijt te zijn. zelf voldoende sterk te zijn. ik keek zo uit naar ons gelukkige nieuwe leven. Ik heb lang aan mezelf gewerkt en ik moet zeggen ik ben er nog steeds niet helemaal. Maar mijn man is alles voor mij, mijn leven begon toen ik hem 10 jaar geleden leerde kennen. Ik ga door een vuur voor hem en onze kinderen. Maar plots keerde alles. mijn man vraagt tijd en afstand, ruimte om zichzelf te kunnen vinden. er vallen veel harde woorden, ik herken hem gewoon niet meer, het komt ook allemaal zo plots. hij word volgend jaar 40 en wil zich nu even afvragen wat hij met zijn leven wil en hoe het nu verder moet. verwijten in mijn richting vliegen rond mijn hoofd. zelfs de vraag waarom zijn we getrouwd word hardop gesteld. ik kan mijn oren niet geloven. Mijn hart krimpt in elkaar en diep vanbinnen ben ik bang dat ik er straks alleen voor zal staan. is dit de beruchte midlife crisis?? ikvrees van wel en samen met mij herkennen andere mijn man ook steeds minder. ik probeer hem los te laten, maar het is moeilijk omdat mijn hart verlamd word door mijn angst. toch laat ik hem echt wel doen en tracht ik hem ruimte te geven. mag ik hopen dat dit weer goed komt? het is allemaal zo vreemd. ik zie hem zo graag en het doet pijn om vanaf de zijlijn toe te kijken en machteloos te staan wachten tot dit overgaat.
    Wat moet ik nu doen?? ik ben even radeloos als hij op dit moment denk ik.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Zo te lezen gaan u en uw gezin, maar ook uw man zelf, momenteel door een moeilijke tijd. Omdat iedereen anders is, is het lastig, zo niet onmogelijk, om u vanaf hier concreet advies te geven. Wel kunt u wellicht te rade gaan bij mensen die u en uw man goed kennen. Verder is het waarschijnlijk inderdaad het beste om uw man de ruimte te geven, precies wat u zelf ook aangeeft in uw bericht. Pushen en ‘trekken’ werkt in veel gevallen alleen maar averechts. Wij wensen u veel sterkte en hopen voor u dat uw relatie weer gauw in rustiger vaarwater komt.

      Reageren
    2. Anoniem

      Precies omschreven zoals mijn situatie nu is. Je bent machteloos. Inderdaad het niet herkennen van je eigen man en het hartverlammende gevoel. Mijn gevoelens zijn onveranderd, maar hij voelt niks meer voor mij. Wij zijn vanaf heel jong al samen. Zwanger geraakt op mijn 15e en inmiddels een sterk huwelijk opgebouwd dacht ik. 36 jaar samen waarvan 25 jaar getrouwd dit jaar. En dan ineens stort je hele wereld in elkaar en is je gezin je gezin niet meer. Alles waar we voor stonden is weg. Alle “symptomen” van een midlifecrisis zijn daar, maar hij ziet dat niet in en zegt dat hij zeker is van zijn gevoelens …hij wilt scheiden.

      Reageren
      1. Carine

        Ja heb hetzelfde ervaren…je kan ze niet tegenhouden….
        Begrijpen. Loslaten…en met veel geduld en vallen en opstaan alleen verder gaan …..nooit zal het nog hetzelfde zijn ….twee maal mocht hij terugkeren…alles is kapot.
        Best een nieuw leven uitbouwen…

        Reageren
  3. anoniem

    Beste

    Ik ben 18 jaar en enig kind. Mijn ouders zijn beiden 45 en 22 jaar getrouwd. Alles ging lang goed, maar mijn vader gaat het echt slecht mee. Zijn moeder (mijn grootmoeder) heeft Dementie en sindsdien is hij helemaal veranderd. Hij kan niet accepteren dat hij ouder begint te worden en gaat steeds op café. Vroeger hielp hij in het huishouden, maar dit gebeurt ook nog met moeite. Hij heeft ook kritiek om m’n mama: ze verdient niks, het is allemaal door hem dat wij een mooi leven hebben, hij is de baas enzovoort. Ik stoor mij echt aan het feit dat ze zich beiden niks aantrekken van mij. Ik zit op kot, maar kan daa rnu niet naartoe, want het water en de gas staat af. Mijn vader probeert ook steeds goed te staan bij mijn jonge kotgenoten. Ik zit volop in de examens in mijn eerste jaar sociaal werk. Ik heb het lastig met die grote paketten, maar dit wist ik al van in het middelbaar. Mijn vader komt vanaf mijn blok bijna elke dag dronken thuis. Mijn mama studeert nu ook en daar trekt hij zich ook niks van aan. Zijn excuus is steeds: ‘Ik ben een man van 45, jullie gaan mij niet zeggen wat ik moet doen!’. Ik heb nu nog twee examens, maar hij is net terug zat thuisgekomen. Ik ben beginnen huilen omdat ik het echt niet meer aankan.. Ik slaap gewoon niet meer omdat zij steeds ruzie maken + omdat ik bang ben dat hij de dag erna terug zat zal zijn… Ik ben bang dat mijn moeder of ik binnenkort ga instorten en ik wil dit echt niet meemaken. We hebben al gepraat met hem, maar hij zegt steeds dat hij zal beteren, maar vandaag en gisteren bewees het tegenovergestelde.

    Ik moest even mijn hart luchten, want ik vertel dit aan niemand omdat ik mij schaam en het niet als reden wil zien voor slechte examens…

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste Anoniem,

      Wat een moeilijke situatie bij jullie thuis, en dat terwijl je nog zo jong bent en volop in je examens zit. De enige tip die wij jou kunnen geven, is dat je van het probleem van jouw ouders niet jouw probleem moet maken. Dit is uiteraard gemakkelijker gezegd dan gedaan, want het zijn wel je ouders en je zit er toch maar mooi mee- en tussen. Is het niet mogelijk om een regeling te treffen zodat je toch weer water en gas hebt in je kot? Dan kan je je daar terugtrekken en even afstand nemen van de situatie. Het klinkt alsof je vader niet alleen last heeft van een midlifecrisis, maar ook behoorlijk lijdt onder het feit dat je grootmoeder dement aan het worden is. Niet verwonderlijk natuurlijk, want dementie is een afschuwelijke aandoening en je vader zal veel verdriet hebben om wat er met zijn moeder gebeurt. Maar jij hebt net zo goed verdriet om je oma en om het gedrag en het verdriet van je vader. We hopen dat jullie toch een manier zullen vinden om met elkaar in gesprek te komen, eventueel met professionele hulp erbij. Misschien is het een idee om dan de ziekte van je oma (en wat dat met jullie doet) iets centraler te zetten, en het gedrag van je vader iets meer naar de achtergrond te schuiven. Anders bestaat de kans dat hij zich aangevallen voelt en de verhoudingen direct weer op scherp komen te staan. En misschien is een dagje alleen met je moeder weg ook een optie? Niet om over (het gedrag van) je vader te praten, maar om samen de zinnen te verzetten. We wensen jou en jullie gezin heel veel sterkte.

      Reageren
  4. Elisabeth

    28 jan om half 4 komt mijn man thuis. Hij heeft wat te vertellen. Hij wil scheiden want hij is verliefd op een ander. ( na 26 jaar ) Die ander is mijn vriendin!! Een klap bij heldere hemel dit had ik totaal niet zien aankomen. ‘S ochtend nog zoals altijd hand in hand wakker geworden. De avond ervoor zei hij nog zo veel van me te houden? Eind dec nog 2 vakanties geboekt . Hij was me aan het helpen met het opzetten van mijn zaak . En nu opeens alles over. Ik pak z’n koffer voor hem in en hij vertrekt. Stom ik ga er van uit dat hij voorlopig bij zijn ouders intrekt. Later begrijp ik dat ze direct samen een hotel zijn ingetrokken ( zij heeft haar man ook om half 4op dezelfde dag het nieuws verteld) 2 dagen later hebben ze een huisje. Hij verwacht van z’n kinderen ( 10 en 17) dat ze daar direct langs komen en gezellig in z’n nieuwe gezin meedraaien. Ondertussen blijft hij mij maar steeds via de whats app opzoeken. De teksten variëren van ik was al ruim 2 jaar niet meer gelukkig, welke crème gebruikte ik tot ik hou nog steeds van je?. Ik herken de man waar ik tot 28 jan gelukkig mee was totaal niet meer. Met z’n nieuwe liefde kan hij eindelijk goed praten en naar feestjes gaan zegt hij. Ondertussen wordt mijn oudste door hem via whats app benadert met teksten van je bent zo verandert en als je zo blijf hoef ik je nooit meer te zien. Het kind is zich rot geschrokken. Maar hij had wel een idee , om haar liefde voor hem te tonen moesten ze een vader dochter tattoo nemen ( hij heeft nog nooit een tattoo willen hebben). De tattoo is gekomen. De jongste geeft aan nog geen contact met z’n nieuwe liefde te willen. Hier is hij het niet mee eens. En is continue bezig om het kind te bewerken. Op mijn idee om dan aan haar te vragen iets anders te gaan doen reageerd hij of ik gek ben. Je kan toch niet verwachten dat zij weg gaat als z’n kind komt. Onder tussen lukt het hem niet om iets te ondernemen met z’n kinderen. Hij heeft het steeds te druk met van alles. Ons huis moet verkocht worden maar ik moet daar alles zelf voor regelen maar hij verwacht wel dat ik hem overal van op de hoogte hou. Als ik hem negeer of boos wordt op hem reageer hij verbaasd en vraagt hij waar heb ik dit nou aan te danken? We zijn nu bijna 10 weken verder en heb soms het idee dat ik te maken heb met een tiener. Heb het vermoeden dat hij ook een midlife crisis aan het doormaken is. Denk alleen niet dat onze relatie het gaat overleven. Ik ben mijn grote liefde, maatje en vader van mijn kinderen kwijt. Schat ik mis je hoe je was, maar haat het hoe je nu ben. Door wat ik nu mee maak worden de “goede” jaren, jaren met een grijs randje, met uitzondering van mijn kinderen

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Het is duidelijk dat uw leven momenteel volledig op z’n kop staat. Uw reactie, uw verdriet en uw woede zijn dan ook zeer begrijpelijk. Het is heel spijtig te lezen dat uw (ex-)man zich niet alleen afkeert van het huwelijk met u, maar zelfs ook van zijn eigen kinderen. Wellicht is het een goed idee om, zoveel voor de kinderen als voor uzelf, eens bij een professional te rade te gaan. Het is immers niet niets waar u en uw kinderen doorheen gaan! Wij wensen u heel veel sterkte in deze roerige tijd en hopen dat u hier op de site herkenning zal vinden.

      Reageren
  5. Sofie

    Denk dat mijn man ook in een crisis zit. Ik kan niets goed doen! ons huis is altijd zijn droom geweest, wil het verkopen om een appartement te kopen. Hij doet ook thuis niets meer, vroeger altijd bezig met alles proper te houden. Is alles beu, denk ook dat hij verliefd is op een ander vrouw, heb op de pc gezien, dat hij steeds naar haar foto’s zit te kijken op FB. Hierover ontkent hij alles. Ik herken hem niet meer is totaal veranderd. Liegt ook veel, zegt dat alles aan mij ligt. Is nu al een maand en half bezig, slaap maar enkele uren op een nacht. Ben gewoon op, weet me geen raad. Probeer hem extra in de watten te leggen, maar mss ben ik verkeerd bezig, ben radeloos.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      In uw bericht is inderdaad duidelijk te lezen dat u de wanhoop nabij bent. We hopen dat u op deze site veel informatie en herkenning vindt. Ook vindt u hier de verhalen van lotgenoten. Een duidelijke handleiding “hoe om te gaan met de man in de midlifecrisis” is er (nog) niet, al was het maar omdat de ene man uiteraard de andere niet is. Wel kan een beetje ontzien en/of in de watten leggen de gemoederen een beetje rustig houden- al geldt ook hier: geen garanties! Wat wij ook vaak horen, is dat het vaak verstandig is om niet overal in mee of op in te gaan, de spreekwoordelijke Oostindische doofheid bij gemopper, geklaag en onterechte verwijten doet soms wonderen. Wij wensen u veel sterkte!

      Reageren
  6. Mireille

    Beste midlifecrisisz,

    Veel van die verhalen lijken verdacht veel op mijn situatie. Hoelang (aantal jaren) duurt zo’n midlifecrisis? Voor ons begon het in ca. 2011, maar er waren toen nog periodes dat het redelijk goed ging. Nu niet meer. Naar de buitenwereld speelt hij de leuke, vol humor, charmante man, maar thuis een bullebak. Het enige wat me recht houdt zijn mijn kinderen (13 en 15 jaar), al is het meer overeind blijven.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      De exacte duur van een midlifecrisis varieert van man tot man, de een is er relatief snel vanaf, bij de ander blijft deze maar voortduren. Gemiddeld genomen kan je spreken over een termijn van twee tot maar liefst tien jaar. Wij hopen voor u dat uw man niet tot de laatste categorie behoort en wensen u veel sterkte.

      Reageren
  7. Petra

    Mijn man heeft ook al zo’n 3 jaar een midlifecris. Heeft onze puberzoon beïnvloed met zijn verhalen over hoe slechte moeder ik ben. Heb het gevoel 2 pubers thuis te hebben. Ze vormen een front tegen mij en sluiten mij uit van alles wat ons gezin aangaat. mijn man bespreekt alles met zijn moeder die hij vroeger haatte en maakt mij daar ook zwart met verhalen die gelogen zijn. Alles wat ik zeg of doe is fout. en wordt verdraaid Toch blijft hij zeggen dat hij van me houdt terwijl hij definitief wil scheiden. Heeft geen ander maar heeft wel alle wachtwoorden gewijzigd en heeft veel interesse in jongere vrouwen en sex, ook met mij. Wil scheiden maar onderneemt niets. Ik hou nog van hem en wij wonen nog in één huis. Ik heb geen geld om te verhuizen en wacht tot hij de volgende stap zet. Hij wil nu even rust om emotioneel afscheid van mij te nemen. Ik probeer mijn eigen leven te leven. Maar hou de hoop dat alles weer goed komt ondanks alle narigheid die het mij heeft gebracht. Ik herken niet meer de man die ik al 22 jaar ken. Ik ben kapot van verdriet, hem doet het niets zegt hij.

    Reageren
  8. Marga

    Mijn zielsverwant kwijt. Na een lange periode waarin mijn man eerst vreemdging en daarna terugkeer maar al gauw alleen bullebakken negeren en mijn verzoeken om gesprekken met een therapeut nemen afwijzen. Verloor ik het vrrrouwen dat hij wilde vechten voor onze relatie en twee kinderen, trok ik me terug , emotioneel, uit onze relatie. Zo was de pijn dat mijn man alleen met zichzelf bezig was minder heftig. Ik dacht na 26 jaar zo in de luwte ons huwelijk te kunnen redden. Maar toen werd ik verliefd en het bleek wederzijds. Er ontstond wat. Ik besefte me wat ik hd gemist maar wilde toch niet alles opgeven mr mijn man zette me zeer hardhandig het huis uit en wilde meteen scheiden. Ik ging eruit en mocht niets meenemen. Ik zat in een antikraakruimte berooid, ver van mijn kinderen en bleef ze steeds bezoeken. Ondertussen probeerde ik mijn leven op te bouwen, ik had de kracht van de verliefdheid. Mijn exman behandelde me nog steeds als vuil, wilde de kinderen niet halen of brengen, betaalde geen alimentatie en ws voor geen enkel gesprek bereid zolang ik nog mijn vriend had . Hartvrscheurend voor de kinderen de scheiding en afstand. Na een jaar kon ik wat dichterbij wonen. Het verdriet over scheiden en twijfel en wanhoop over verloren huwelijk of vriend dreef me haast tot een wanhoopsdaad. Na 2,5 nog geen rust en ook financiele situatie nog heel onzeker geen regelmatige alimentatie en emotioneel nog steeds achtbaan. Ik heb mijn (hele lieve) vriend maar blijf steeds hangen in waarom waarom. Kan mijn leven maar niet goed oppakken. Veel verdriet. Het vorlt als een vreselijke heimwee. Ik wil naar huis…Heb ik fout gemaakt?

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Of u een “fout” heeft gemaakt is een vraag die u alleen zelf kunt beantwoorden. Eventueel kunt u hierbij de hulp inroepen van een therapeut. Uiteraard zijn wij allemaal mensen en zodoende is niets menselijks ons vreemd, ook niet het openstaan voor een ander wanneer er thuis geen aandacht of liefde meer lijkt te zijn. De vraag die u uzelf kunt stellen, is wel in hoeverre het redelijk is naar uw nieuwe vriend toe om bij hem te blijven, terwijl u ondertussen verlangt naar uw oude situatie. Is uw vorige relatie nog te herstellen of is de deur definitief dicht? Alleen de tijd zal dit uitwijzen. Wij wensen u veel wijsheid en sterkte.

      Reageren
  9. Jim

    Hallo
    Ik ben een man van 43 en vandaag kwam ik na wat googlen op deze site. Ik denk dat ik een MlC heb. Zelf denk ik dat ik nu in fase 4 zit. Maar alles is nog vers slechts in enkele weken voltooide zich het volgende hevig verliefd. Verteld aan partner Besluit om te scheiden (iom partner) besluit om weer te knokken, die ander die weer om het hoekje kwam kijken weer/nog steeds hevig verliefd. Na een week verteld dat ik toch wilde scheiden (niet verteld van de nieuwe ontmoeting) Vandaag wel…. Ik schaam me diep en ben ziek van alles het verdriet aan mijn vrouw, maar heb ook verdriet dat het met die ander niets is geworden. En weet ook niet wat ik zou doen als zij opnieuw op de stoep staat. Ik heb alles van haar geblokt en weet ook dat zij serieuze problemen heeft en mede mij daarom toch uiteindelijk de deur wees (bindingsangst en misschien wel borderline). Heb al wel een psycholoog die ik sinds kort bezoek maar heb deze eigen conclusie nog niet met hem kunnen bespreken. Mijn vraag: kunnen de laatste fasen elkaar zo snel opvolgen? Ik bedoel er wordt gesproken over jaren. Al denk ik wel dat het geheel al minimaal 1.5 jaar geleden moet zijn begonnen.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *