Hoe herken je een midlifecrisis bij jezelf?

Over de midlifecrisis wordt vaak lacherig gedaan: bij het woord ‘midlifecrisis’ denken veel mensen automatisch al aan een kalende veertiger die een sportauto aanschaft en z’n vrouw inruilt voor een minnares die z’n dochter had kunnen zijn. Maar de midlife crisis is veel meer dan dat. Voor de persoon die de crisis heeft (maar ook en vooral voor zijn omgeving!) kan de midlife-periode een ware ramp betekenen. Bij jezelf herkennen dat je last hebt van een midlifecrisis, is soms niet altijd even eenvoudig, maar kan wel heilzaam zijn. 

Ligt het aan m’n leven, of ligt het aan mij?

Wie een midlifecrisis heeft, zal vaak veel onvrede ervaren in z’n huidige manier van leven. Werkelijk alles valt tegen: je partner, je kinderen, je baan… Je hebt in feite alles, maar je kunt er niet van genieten. Sterker nog: je ervaart het leven dat je met zorg hebt opgebouwd als een last waaraan je niet kunt ontsnappen. Je voelt je verstikt, hebt het gevoel dat je geleefd wórdt en dat anderen voor jou altijd bepaald hebben hoe je leven eruit ziet.

En laten we wel wezen: ergens zit daar een kern van waarheid in. Niet jijzelf, maar jouw baas heeft verzonnen dat je op maandagochtend om half negen op de zaak moet verschijnen. De gezinsvakantie wordt doorgebracht op een camping in Frankrijk in plaats van in het gebergte van Nepal. Voor de deur staat waarschijnlijk geen puike cabrio, maar een degelijke wagen met ruime kofferbak (je moet de wekelijkse boodschappen tenslotte ergens kwijt, nietwaar). Miljoenen mannen die zo leven, maar als je met de midlife crisis kampt, kan het je allemaal behoorlijk aanvliegen. Deze onvrede ligt echter niet aan je omgeving, maar aan jezelf.

Ik wil weg, weg, wég!

Zet je het liefst je degelijke middenklasser vandaag nog op Marktplaats en overweeg je om van de opbrengt een motor te kopen en de zon tegemoet te rijden? Gefeliciteerd, je bent waarschijnlijk slachtoffer van de midlife crisis. Veel mensen met een midlife crisis willen weg, weg, weg en dromen ineens van emigratie (al dan niet met achterlating van het gezin), een nieuw leven of een andere baan. Deze gevoelens kunnen heel heftig zijn en ervoor zorgen dat mensen stappen nemen die niemand ooit van hen verwacht had. Dat wil echter niet zeggen, dat het goed is om deze impulsen te volgen. Je jonge jaren krijg je immers nooit meer terug, al reis je heel de wereld rond.

5 gedachten over “Hoe herken je een midlifecrisis bij jezelf?

  1. Johanna

    Mijn man had drie jaar voor de bom een forse depressie, hij wilde geen hulp, had geen depressie het lag allemaal aan een ander. Tot vorig jaar juni in eens wilde hij scheiden had haar net ontmoet. Bleek later dat ze elkaar al wel 1,5 jaar kenden. Ze had de huur al opgezegt en wilde meteen bij hem in. Wat ik en zijn kinderen wilden (die ik 11 jaar lang had opgevoed) deed er niet toe. Ik moest maar wat ander zoeken.
    Ik snapte niets van zijn gedrag, volgens hem deed ik moeilijk, ik was negatief. Nu bijna twee jaar verder, en twee rechtzaken verder wil durft hij de knoop niet door te hakken. Het is dat ik de scheiding heb aangevraagt anders waren we nu nog getrouwd, hij neemt geen enkel initiatief tot afronden van de scheiding. Zijn nieuwe vriendin zat er na een maand al bij in. Wij waren het eens over de inboedel en ander zaken, maar door haar bemoeinis schiet het niet op. Hij is erg onderdanig aan haar, wat hij totaal niet is. Hij ziet er 10 jaar ouders uit, durft geen keuzes te maken probeert lijntjes met mij te houden. Voor mij heel lastig omdat ik nog gevoelens voor hem heb. De kinderen leiden onder de situatie, durven niets verkeerds te zeggen natuurlijk. De nieuwe vriendin heeft haar kinderen bij hun vader gedumpt en vindt zijn kinderen veel leuker. Haar kinderen doen het niet goed, zijn aan de drug en gaan niet naar school. Dit ligt allemaal aan de vader waar ze gedumpt zijn?!
    Zijn kinderen gaan met een blok in hun maag naar huis, mijn stiefdochter gaat s’ avond om half 9 al naar bed, ze is 17 jaar oud. Mijn stiefzoon bijt letterlijk zijn lip kapot, omdat hij niets kan durft te zeggen. Hun vader loopt er als een zombie bij, hij knikt braaf ja en amen en doet alles wat hij eerder verafschuwde.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Wat een verhaal! We begrijpen dat het voor u heel moeilijk is om met lede ogen toe te zien hoe uw voormalig partner zo veranderd is, temeer omdat er ook kinderen in het spel zijn. Uit uw verhaal blijkt dat u nog steeds een goed contact heeft met uw stiefkinderen. Fijn dat zij in ieder geval iemand hebben bij wie zij terechtkunnen. Voor uzelf is het misschien ook een goed idee om iemand te vinden bij wie u uw hart kunt luchten? Zeker omdat u nog gevoelens voor uw ex-man heeft, zult u het niet gemakkelijk hebben. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
  2. Black Jack

    Dag.
    na het lezen van deze informatie denk ik serieus dat mijn partner een midlife crisis heeft.
    en al 3 jaar
    ik ben geen prater en dat hoor ik al jaren
    hij weet vlg mij echter soms beter dan ik hoe ik in eljaar zit.
    ik ben niet meer leuk zijn werk niet hij wil heeeel wat anders gaan doen zijn bedrijf laten leiden door een ander die er m.i.niet geschikt voor is.
    oude liefde gesproken en excuses voor gedrag van vroeger aangeboden
    ondertussen kan ik niets goed doen
    het voelt verschrikkelijk eenzaam
    we slapen apart. Hoop dat de kids het niet merken.
    bah
    Hoe lang duurt het? ???

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Wat vervelend dat uw partner al zo lang in een crisis zit! Aan de andere kant is het wellicht wel prettig als u nu weet waar zijn gedrag vandaan komt. Helaas kan een midlifecrisis wel een tijdje duren, zelfs wel tot tien jaar. Dit zijn echter uitzonderingen: de meeste mannen (en vrouwen!) zijn er eerder vanaf. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
  3. Marina

    Mijn ex heeft een posttraumatische stress syndroom en er naast ook nog eens een midlife crisis opgelopen. Hij ging ook vreemd met de buurvrouw. Maar hij zei dat hij alleen van mij hield. Voor de rest was het huwelijk een sleur. Hij kreeg medicijnen voor zijn ene ziekte en therapie om van zijn angsten af te komen. Het werd dwangmatig veel oefenen. En ons gezin leed er onder. Me oudste zoon werd uit huis geplaatst van wegen de problemen thuis. En in de familie werd te veel bemoeit met onze zaken.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *