Midlifecrisis of hormonaal probleem?

Als een man een midlife crisis heeft, is de kans groot dat hij geregeld steen en been klaagt over alles en iedereen in zijn omgeving: z’n werk is geestdodend, z’n baas een ploert, de kinderen een blok aan z’n been en trouwens, op z’n partner is ‘ie ook volledig uitgekeken. Sterker nog, met terugwerkende kracht vraagt hij zich af wat hij ooit in haar gezien heeft. 

Natuurlijk, leuk is anders: zo’n mopperende man om je heen is soms erg moeilijk te verdragen. Maar pas op dat je niet álle symptomen en gedragingen klakkeloos toeschrijft aan de midlife crisis. Het komt niet op grote schaal voor, maar er zou ook sprake kunnen zijn van een hormonaal probleem: de andropauze.

Verschil andropauze en midlifecrisis

Een midlifecrisis is een levensfase, de crisis ligt dus voornamelijk op geestelijk vlak. Bij de andropauze daarentegen speelt het probleem op hormonaal niveau: de vermindering van de aanmaak van testosteron. Testosteron is het hormoon dat ervoor zorgt dat mannen met hun gaspedaal spelen, hun sla nooit opeten en voortijdig kaal worden. In eerste instantie zou je dan ook geneigd zijn te denken dat een graadje minder testosteron helemaal geen kwaad kan. Dat ís ook zo, maar wanneer de aanmaak te snel afneemt, kunnen er diverse (lichamelijke en psychische) problemen ontstaan.

Symptomen van de andropauze

Heeft een man een testosterontekort, dan is hij vaak slecht gehumeurd en heeft hij een slechte nachtrust. Hierdoor is hij moe en geprikkeld. Ook vergeetachtigheid, overmatig zweten en verminderde spierkracht kunnen tot de verschijnselen behoren, net zoals gewichtstoename. Sommige mannen krijgen daarnaast ook last van problemen die zij vaak als erg gênant ervaren, zoals verminderde lichaamsbeharing, een afnemend libido of problemen met (krijgen of houden van) de erectie.

Bij een vermoeden van een hormonale stoornis moet contact worden opgenomen met de huisarts. Deze zal vervolgens door middel van een bloedtest vaststellen of er sprake is van een testosterontekort. Ook andere opties worden onderzocht, zoals suikerziekte en/of problemen met hart en bloedvaten.

Geplaatst in: Midlife medisch

7 gedachten over “Midlifecrisis of hormonaal probleem?

  1. Irene

    Hallo, alles wat ik lees daar zie ik mijn man in. Het begon met twijfel over de liefde naarij toe.
    Hij moest alleen op vakantie, kwam terug en wist het niet meer toen hij terug kwam. Moest overal over nadenken bij wat je vroeg.
    Na een week terug te zijn is hij vertrokken.
    Geen emotie getoond, we waren die dag 25 jaar bij elkaar en twintig jaar getrouwd. We hebben 3 kinderen van 19,17 en 15.
    Zij zijn boos voelen zich verlaten.
    Hij is nu alleen maar negatief, ik heb alles gedaan. Alles is mijn schuld, maar ik begrijp het niet, heb nooit wat gemerkt. Ik dacht dat het dijn werk was.
    Hij maakt me uit voor trut, heeft zijn salaris op een andere rek gezet. Is alleen maar aan het appen en concrete antwoorden krijgen we niet.
    Nu de kids het contact verbroken hebben, heb ik dat gedaan.
    Zijn ogen zijn emotieloos, hij kleed zich anders, en de Fam. Waar hij altijd over zeurde zijn nu zijn alles.
    Hij wil scheiden maar doet er niets voor.
    Wat moet ik?
    Er is een aantal keer aangegeven dat hij hulp moet zoeken, maar hij is niet gek.

    Een hulpeloze partner en kids

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      We begrijpen dat de situatie voor u en uw kinderen heel moeilijk is en dat uw gezin door een zware tijd gaat. Maar zolang iemand, in dit geval uw man, zelf niet openstaat voor hulp en/of therapie, kunt u hem niet dwingen. Misschien zou u contact kunnen opnemen met familie of vrienden van hem: als uw man zo veranderd is, moet dit ook anderen zijn opgevallen. Wellicht dat zij iets voor u(w huwelijk) kunnen betekenen. Eventueel zou u uw man kunnen vragen of hij openstaat voor relatietherapie, of hem deze website laten lezen. We wensen u in ieder geval veel sterkte!

      Reageren
  2. Flo

    Geachte mevrouw
    Dit heb ik aan levende lijf ondervonden.
    Leven kapot,en wist maar niet waaraan het lag.liep weg van huis en zag in ene het gras groener bij de buren.Ik was gelukkig getrouwd en heb een zoon en twee dochters.Ik was heel onrustig ,was duidelijk tussen wal en schip beland.Het werd mij niet in dank afgenomen door mijn vrouw.Zij ging van me scheiden en ik bleef tegen vechten ,heb hemel en aarde bewogen om het goed te maken.Ben intussen een man van 50 en kan maar niet gelukkig zijn in geen van mijn relaties.

    Reageren
  3. Li

    Hallo,
    hier thuis hetzelfde drama, man dik in de crisis en niet voor rede vatbaar, wat een hel! 4 kinderen die er ook niets van begrijpen. Regelmatig vind ik briefjes aan zijn “vriendin”, een oude bekende van vroeger. Hij ontkent alles glashard. Ik ga er bijna aan onderdoor, ik weet niet hoe nu verder. Hij heeft alle verschijnselen van een midlifecrisis: andere kleding, ander haar, motor gekocht, op stap en weet hoe laat thuis komen en maar vertellen hoe leuk het wel niet is om zonder mij weg te zijn. Ik heb gevochten om alles weer terug te krijgen, maar ik geef het op. Ik ga proberen voor mezelf te kiezen en verder te gaan met mijn leven. Hij is volkomen onbereikbaar en projecteert al zijn vreemde gedrag op mij. Ik ben er klaar mee. Het leven draait niet alleen om hem, de kinderen en ik zijn er ook!

    Reageren
  4. Wendy

    Hallo,

    Ook ik zit op dit moment in zijn crisis. Ook ik dacht eerst dat het werkgerelateerd was maar nu is de drukke periode over en hij is nu ook klaar met mij na zeven jaar. Hij heeft wel vaker getwijfeld. Ook op dit moment. Ik vroeg om een weekendje met z’n tweeën al vanaf begin dit jaar. Ik heb er één gekregen omdat dat mijn verjaardagscadeau was. Hij is dit jaar inmiddels al zes weekenden met vrienden weggeweest en geeft mij de schuld dat hij zijn vriendenclub niet zo vaak ziet. Twee weken geleden nog op de bekende woningsite gekeken omdat we in een te duur huis wonen. gezellig uitgezocht en ik vroeg op een ‘meisjesachtige manier’; “zou je daar wel met mij willen wonen?”
    “Ik weet eigenlijk niet of ik dat nog wel met jou wil”…, was zijn antwoord.
    Dat was voor mij de druppel om vervolgens een week bij mijn ouders te bivakkeren.
    Het was en is nog steeds allemaal mijn schuld vind hij.
    Hij is gemeen geworden… Niet fysiek maar haalt m’n eigenwaarde totaal naar beneden.
    Ik heb reuma en kan soms niet zoveel… ‘Je kan niks, je doet niks, je ligt de hele dag te slapen, wij kunnen niet op vakantie zoals ik dat wil, je draagt niks bij, je verdient niet genoeg’.
    Wij wonen op een prachtige boerderij waar we ook getrouwd zijn.
    Toch denkt hij dat het door ‘niks te doen’ zo mooi blijft…
    Hij is een andere persoon geworden die niet meer toegankelijk is, een vreemde.
    Druk met werk, dochter, vrienden, familie, relaties enz.
    Een constante ontevredenheid naar mij toe uiten.
    En geen communicatie meer mogelijk van zijn kant.
    Mijn kinderen zijn bij hun biologische vader gaan wonen omdat ze niet meer in dit huis willen blijven.
    Nu ben ik dus alleen in ‘mijn’ gedeelte van het huis, zonder kinderen (behalve als ze langskomen) en zonder man.

    Twee weken geleden kon hij nog lieve dingen zeggen en gitaar voor me spelen.
    Nu wonen we gescheiden in hetzelfde huis. Het is met de snelheid van een meteoriet gegaan en heeft een enorme krater (met name in m’n hart) geslagen. Hij liet er geen gras over groeien… Twee weken geleden was ons samengesteld gezin compleet. Nu is het totaal uit elkaar gerukt.
    Dingen die nu gebeurt en gezegd zijn maken het onmogelijk om hem weer mijn vertrouwen te geven.

    Reageren
  5. B M

    Ik ben een vrouw van 53 jaar. Mijn man heeft mij na 36 jaar samen waarvan 30 jaar getrouwd, verlaten voor een andere vrouw.
    Ook hier een totaal andere man die mij kleineerde, mij de schuld gaf van het mislukken van ons huwelijk.
    We hebben 3 volwassen kinderen die het puberale gedrag van hun vader totaal niet begrijpen.
    We waren altijd een fijn gezin en alles wat hij zegt is erg pijnlijk om te horen.
    Hij heeft me bedrogen met een kennis.
    Ik zag het onder mijn ogen gebeuren maar altijd werd alles ontkent.
    Tot ze betrapt zijn en toen moesten ze wel.
    Zij heeft haar man bedrogen tijdens de terminale fase van zijn ziek zijn.
    Hij heeft het gelukkig niet geweten, alhoewel ik voelde dat er iets niet klopte en ik kan me niet voorstellen dat haar man dat niet gevoeld heeft.
    Mijn man was dag en nacht aan het appen.
    Ik mocht nog niet naar z’n telefoon kijken.
    Nu zijn we een half jaar verder, hij woont ergens anders, niet samen met z’n liefje want dat kan nog niet.
    Haar rol van rouwende weduwe is nog niet met goed fatsoen te negeren.
    Dit alles maaktmij helemaal kapot en radeloos.
    Hij is enorm laks in dingen regelen voor de scheiding.
    Hij verwaarloosd de kinderen en hij vindt het allemaal wel meevallen en ik moet niet zeuren.
    Dit artikel over de midlifecrisis is zo herkenbaar en ik begrijp nu waar hij inzit.
    Ik ben ook bereid te wachten tot hij eruit komt.
    Het kan ook zijn dat dat nooit gebeurd.
    Ach en alles is nog zo verschrikkelijk vers dat ik me niet voor kan stellen dat er ooit nog iemand anders in mijn leven past.
    Ik wil ook rekening houden met de kinderen al wensen ze mij alleen maar goede dingen en staan ze 100% achter mij.
    Het blijft hun vader en die liefde blijft ook altijd.
    Ik kan me ook niet voorstellen dat hij met haar gelukkig wordt want na al die leugens en bedrog kun je toch geen goede relatie opbouwen.
    De tijd zal het leren en ik hoop dat ik een beetje rust krijg in m’n hoofd.
    Ik voel me soms zo waardeloos na alles.
    Na alles wat hij zegt ga ik soms echt twijfelen aan mezelf.
    Gelukkig heb ik lieve familie, ook mijn schoonfamilie en ze helpen me op alle mogelijke manieren.
    Ik ben heel benieuwd waar ik over een jaar sta.
    Maar het idee dat ik alleen zal blijven beangstigend me wel eens.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *