Midlifecrisis of relatiecrisis?

Het maakt niet uit of je nu 5, 10 of 20 jaar samen bent: wanneer de midlife crisis toeslaat, kan dat grote gevolgen hebben voor jullie relatie. De midlifecrisis vindt meestal plaats tussen het 40e en 50e levensjaar, hoewel er uitschieters naar boven en naar beneden zijn. Hoewel de crisis vaak redelijk gemoedelijk begint, kan het er na verloop van tijd heftig aan toe gaan. Zó heftig, dat je je als partner van iemand met een midlifecrisis afvraagt: is deze relatie nog wel te redden?

Ook al was jullie relatie vóór de midlifecrisis goed, ten tijde van de crisis kan jullie samenzijn behoorlijk op de proef worden gesteld. Veel mannen uiten hun onvrede over het ouder worden met gemopper en geklaag over van alles en nog wat: de sleur, hun baan, de kinderen, maar ook en vooral: het leven met jou. Zeker in de tweede fase van de midlifecrisis kan het er verbaal hard aan toe gaan, en je moet je dus ook niet verbazen over uitspraken als: “Ik weet niet of ik nog wel met je verder wil,” en “Ik hou wel van je, maar ik ben niet meer verliefd op je.” Sterker nog, sommige mannen twijfelen of ze ooit verliefd op je geweest zijn.

In latere fases van hun crisis kunnen ze zich van je gaan terugtrekken, (dreigen met) een echtscheiding aanvragen of verzanden in een depressie die gepaard gaat met impulsief en agressief gedrag. Het lijdt geen twijfel dat deze periode voor jou als partner heel onrustig is, maar hoe maak je nu het onderscheid tussen een relatie- en een midlifecrisis?

Relatiecrisis of midlifecrisis?

Net als bij een relatiecrisis, is de kans groot dat jullie tijdens zijn midlife crisis bijna voortdurend ruzie hebben. Je man kan zeggen dat jullie uit elkaar zijn gegroeid, dat hij niet weet of hij nog wel van je houdt en (dwingend) zeggen dat hij ruimte nodig heeft. Dit lijken op het eerste gezicht natuurlijk allemaal signalen dat de relatie tussen jullie op z’n eindje loopt. Maar wanneer je man ook op andere gebieden van zijn leven niet langer zichzelf lijkt te zijn, is de kans groot dat er geen sprake is van een relatieprobleem maar van een midlifecrisis. Zo zijn veel mannen met een midlifecrisis ontevreden over hun baan, krijgen ze hernieuwde aandacht voor hun uiterlijk of maken ze zelfs plannen om te emigreren. Herken je deze symptomen, dan is de kans groot dat aan het einde van zijn midlifecrisis jullie “relatieproblemen” als sneeuw voor de zon verdwijnen.

33 gedachten over “Midlifecrisis of relatiecrisis?

  1. Lotte

    Mijn man zit in een midlifecrissis dat is wel duidelijk na alles wat ik hier lees, hij wilt dan ook uitelkaar,wat moet ik doen? Hij zit tussen fase 2/3.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Uiteraard is het moeilijk om u te zeggen wat u moet doen, zeker op afstand. Wij kennen noch u, noch uw man, noch uw beider geschiedenis. Ook is er (helaas, zouden we bijna zeggen) geen standaard handleiding ” hoe om te gaan met een man met een midlifecrisis” voorhanden. Enkele globale tips kunnen we u echter wel geven. Allereerst: vind een gezonde balans tussen uw grenzen bewaken en “pick your battles” oftewel, alleen ruzie maken over datgene wat voor u belangrijk genoeg is om over te strijden. Dat een ander een bal gooit, betekent namelijk niet automatisch dat u deze moet vangen. Geef uzelf en uw man dus, waar mogelijk, de ruimte en laat ‘m eerder zich terugtrekken, weglopen of mopperen dan dat u perse wil praten. Wil hij scheiden? Dan mag hij ook alles regelen, oftewel de hele scheiding in gang zetten, andere woonruimte regelen, aan vrienden en familie vertellen dat u uit elkaar gaat etc. Uzelf neemt hem niets uit handen, temeer omdat u niet uit elkaar wil. Dat is geen tegenwerking, maar een manier om geen olie op het vuur te gooien. Wel kunt u eventueel voorstellen om in relatietherapie te gaan. Is het een midlifecrisis in plaats van een relatiecrisis, dan krijgt een goede therapeut dit waarschijnlijk wel boven water. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
    2. k.

      hallo iedereen,

      ik kwam toevallig hier op terecht omdat mijn partner en ik eveneens in een crissis zitten.
      na 9 jaar werd ik opzij gezet, zoals men een vuile sok vervangt en dit met 2 kindjes.
      hij is 41 geworden begin van het jaar en het viel mij op dat hij plots meer aandacht aan zijn uiterlijk gaf, afstandelijk deed dus ik dacht er zijn kapers op de kust. Aangezien hij een Personal trainer is en vaak in contact komt met jongere dames dacht ik dit de pausible reden te zijn . Maar wat blijkt na heel veel gesleur omdat hij zo introvert is kwam het eruit ” ik twijfel aan mijn gevoel voor u” paff zo ineens, ik gaf hem dan ruimte maar hij sloot zich nog meer op.
      Uiteindelijk is de bom gebarsten en zei ik dat we misschien beter uiteen gaan.
      Het leek hem niets te doen hij bleef daar gewoon staan en kijken.
      Dag nadien werd hij om de kleinste paraktische dingen boos op mij, totaal onvoorspelbaar, ik heb hem in 9 jaar nooit zo gezien. Alsof ik met een vreemde man was.
      het is .niet de eerste keer dat wij een crissis meemaken. Maar eerder zijn we hier altijd door geraakt. HIj zegt mij nog heel graag te zien maar niet mer voor een relatie…verder vertelt hij mij dat er geen ander is…dus ja wat moet ik hier mee.
      Iedere keer dat ik vraag om mij op zijn minst een correcte uitleg te geven, wat we elkaar toch verschuldigt zijn na zo’n lange relatie en een gezin met 2 kindjes, zegt hij “ik hoop dat ik het je ooit kan uitleggen”
      dus noppes ik moet verder en het doet pijn. maar jullie getuigenissen hier tonen zoveel gelijkenis met mijn situatie en het helpt mij toch om de dingen te plaatsen. Ik hoop alleen dat hij niet meer terug komt nadien.

      Reageren
  2. Annemie

    Bij mij werd de bom eind januari dit jaar gedropt …. en wat een knal !!! Hij had geen gevoelens voor mij, ineens was dit al 2 jaar zo …. ik dacht dat ik de grond onder mijn voeten voelde daveren … Eerst wou hij er nig niets van zeggen tegen de kinderen en familie, stel dat het toch weer zou goedkomen maar zijn nachtelijke uitstapjes tot 4 of 5u ’s morgens brachten mij geen slaap meer en ik kon dit dan ook niet volhouden. Dus is hij na een tweetal weken maar weggegaan en ging hij zogezegd bij zijn moeder logeren …. inderdaad … niet dus…. had hij iemand leren kennen van amper 21 jaar die hem toch zo goed begreep en na een maand een relatie mee begon. Liefde ? Vroeg ik … nee, ze begrijpt me … En dat doet pijn … nog steeds !! Ik voel nog steeds de hartkloppingen elke keer we elkaar zien en dat is wekelijks want we hebben 2 kinderen. Ik zie hem nog altijd graag ook al ben ik kwaad maar ik wil hem de tijd geven als het dat is wat hij nodig heeft …. Intussen stuurt hij me al wel eens berichten om te vragen hoe het gaat, of ik al iemand heb leren kennen, zegt hij wel 100x sorry en zegt hij dat hij mij ook wel mist of sommige dingen toch … Nu ben ik dus helemaal de kluts kwijt en hoop ik alleen maar “zou hij er bijna door zijn?”, “beseft hij hoe graag ik hem zie en hoeveel ik van hem hou”, en vooral hoop ik dat hij terugkomt !!! Hoop doet leven, toch ?

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Dank voor het delen van uw verhaal. Dat uw man aangeeft u te missen en blijkbaar wil weten of er “kapers op de kust” zijn, lijkt inderdaad een gunstig teken te zijn. U bent bereid hem tijd te geven, wat eveneens heel gunstig is. Een kleine kanttekening is hierbij wel op z’n plaats: bewaak ook eerst en vooral uw eigen grenzen. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
    2. Daisy

      Beste Annemie,

      Hwr zal een schrale troost zijn, maar je verhaal is zo herkenbaar! Mijn ex (sinds 3 maanden) was ineens klaar…. Zeker niet verliefd op een ander..zei hij… hij zou toch week gek zijn deze relatie voor een verliefdheid te laten ploffen?! Nou…. inmiddels is het hoge woord eruit. … een relatie met zijn collega!

      Ik was altijd de vrouw van zijn dromen, maar blijkbaar lopen er daar meer van rond.
      Ik ben heel erg teleurgesteld, verdrietig en boos…maar hou nog zo veel van hem en heb dezelfde hoop als jij…..
      Ik wens je enorm veel sterkte en dat jouw wens en hoop vervult mag worden!

      Reageren
  3. Mira

    Wij zijn 25 j gehuwd en 30 j samen.2j geleden begon mijn man plots te veranderen,gel in zijn haar heel veel parfum,dure kleren,sporten…toen lachten we nog van amai hij zit in zijn midlifecrisis.Nu 3 maanden geleden zei hij van de éne op de andere dag ik wil scheiden.na lang aandringen waarom kreeg ik te horen :heb op het werk iemand leren kennen (11j jonger dan hij) waar ik gevoelens voor heb,gevoelens die ik al 15j ! voor u niemeer voel.Ben er nu al 3 maanden voor aan het vechten maar denk dat het tevergeefs is.Is voor geen rede vatbaar zegt ook dat hij geen midlifecrisis heeft daar hij dat dan al 15j heeft want zolang ziet hij mij niet graag meer.De verwijten vliegen hier alle dagen naar mijn hoofd zelfs over de opvoeding van onze zonen 19j en 22j.Zo ken ik mijn man helemaal niet,en dat doet pijn.Zelfs familie en vrienden zeggen dat hij veranderd is en denkt en praat zoals een puber.Hij is op zoek naar geluk (wat hij bij ons al jaren niet meer heeft!)en droomt van een heel ander nieuw leven zegt hij.Soms vraagt hij bedenktijd en dat ik hem wat laat doen maar dat doe ik nu al 3 maand en waarom als hij toch niets meer voor mij voelt.Slapen al 2 maand apart.Zie hem doodgraag maar ben op ik kan niet meer. Voor mijn eigen gezondheid(ben 23 kilo vermagerd)moet ik in zijn plaats de beslissing nemen en vragen of hij gaat hoe pijn het mij ook doet.Midlife ? of niet ? Zo kan het niet verder.

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Wat een verhaal, we kunnen ons voorstellen dat deze situatie u opbreekt! Hoewel wij van een afstandje uiteraard niet kunnen beoordelen at er met uw man aan de hand is, klinkt “midlifecrisis” in dezen wel zeer aannemelijk. Dat wil echter niet zeggen, dat u alles over uw kant zou moeten laten gaan en lijdzaam afwachten. Gelukkig heeft u, zo te lezen, steun van familie en vrienden. Eventueel zou u kunnen overwegen eens met een professioneel hulpverlener te praten. Hoe dan ook, wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
    2. Nancy

      Beste Mira,

      Als ik u mag troosten ,ik kijk al twee jaar machteloos toe naar mijn in midlifecrisis en dan zeggen dat dit wel een tiental jaren kan duren,maar geloof me zolang trek ik het niet meer ! Ze doen te gekste dingen en zeggen de meest hatelijkste dingen over jou terwijl je als vrouw bijna 27jaar lang langs zijn zijde en die van de kinderen hebt gestaan en dan wordt je als een trouwe hond opzijgeschoven! Een gevoel van sterven ….,,

      Reageren
  4. Jo

    Ik herken hier e.a. Gelukkig want ik begon al een beetje verward te raken, weet af en toe niet waar ik het zoeken moet. Ik heb nooit echt ruzie met mijn partner gehad was altijd een rustige lieve man als ik maar gelukkig was dan was hij het ook. Tot dat als donderslag bij heldere hemel hij zei dat ik op moest rotten … Ik stond perplex en keek nog achterom of er iemand achter me stond tegen wie hij dat zei….. Maar nee die zag ik niet!, ik heb ff 5 min. Stil gestaan en toen als antwoord terug gevraagd of hij dat echt meende en of hij dat ook echt wilde omdat hem duidelijk moest zijn dat ik zulke opmerkingen echt niet pik, hij zei toen laat me met rust, laat me met rust en dan ga je toch ga dan! Ik zei toen prima maar dan hebben we eerst wel wat dingen op te lossen vriend! Dat is jouw probleem zei hij waarop ik antwoordde ik dacht het niet…. Er gingen toen enkele dagen overheen en dacht in een slechte film te zitten, maar niets is minder waar! Als ik hem vraag wat ik gedaan zou hebben of dan de dingen maar op te willen lossen dan ontwijkt hij alles hij zegt niets meer we eten wel gezamenlijk ( puur omdat we anders dood gaan) hij leeft in z’n eigen wereldje kijkt naar jongere vrouwtjes en zit op die sites waar je van die chickies kan scoren, vreselijk gewoon echt soms een puber maar ook een totaal André man een vreemde vogel een egoïst! Vaak ga ik in de weekenden zelf weg naar een vriendin om ff bij te komen, ben enkele kilo’s afgevallen en alle energie is uit m’n lijf …. Ik wist niet wat het nou kon zijn totdat iemand zei hij zit vermoedelijk in een midlife crisis ik ben gaan googelen en denk het nu ook… Hoedanig duurt zo’n geintje?

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Wat naar dat uw partner in een midlifecrisis lijkt te zitten! Een dergelijke crisis kan, helaas, jarenlang duren: twee tot soms zelfs wel tien jaar. In de praktijk zullen de meeste mannen die in een midlifecrisis zitten, hier geen 10 jaar in blijven. Aan de andere kant zijn de meeste midlifecrises dus ook niet in een paar maanden achter de rug. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
  5. Marjan

    Oh men wat herken is dit.
    Zat al tijdje niet lekker,alles draaide om het gezin draaiende te houden.ik snapte er niks van.hij houdt van me en speciaal plekje maar houdt van me als net zijn goeie vriend.tussen tijd kwam er ook een andere vrouw in het spel.dreigen met scheiden,het werkt niet meer tussen ons.iedereen was verbaasd,JULLIE.ja wij !! Maar nee scheiden kwam het niet,maar wel lekker door gaan met de andere.ruzie werd van kwaad tot erger.toen kwam de klap.letterlijk!! En nog begrijp ik hem,dit is mij man niet.hij wilt niet verder maar wilt ook niet de scheiding in gang zetten.kinderen zijn onzeker en weten niet waar ze aan toe zijn.alles aangeboden,brieven geschreven,meegenomen uit eten,relatie therapeut aangeboden.aangeboden om weekend met kids door te brengen zonder mobiele telefoon.niks werkt.
    Zo zonde mooie 14 jaar relatie en 3 mooie kids.

    Reageren
    1. marjolein

      Beste mensen,

      Wat ik hierboven lees, klinkt ook mij heel bekend in de oren.
      Ik ben , of eigenlijk was , al meer dan 25 jaar getrouwd met de meest geduldige, trouwe man die ik mij kon voorstellen. Wij waren gelijkwaardig aan elkaar. Een team. Alles bouwden en losten we samen op. We hoorden gewoon bij elkaar en alles leek vanzelfsprekend. We kregen drie kinderen en voor de buitenwereld waren we het perfecte gezin. Ik gunde hem een fantastische carriere. Ik zorgde voor de kinderen en mijn werktijden paste ik geheel aan, aan zijn werk. Dat viel niet altijd mee,en ik stond er vaak alleen voor. Mijn man werkt nl in het buitenland en reist de hele wereld rond. Hij is dagen achter elkaar weg en verblijft in luxe hotels, vaak in exotische oorden….. Wordt vaak gezien als een VIP, en ook als zodanig behandeld. Toch bleef hij, in mijn ogen altijd ” die gewone vent “…. Tot voor ongeveer drie jaar geleden.
      Eigenlijk na zijn 50 ste verjaardag. Opeens begon hij te veranderen.
      Het begon ermee, dat hij begon te chatten met een vrouw via een of ander dom comouterspelletje. Daar wist ik wel van af. Maar dat chatten werd behoorlijk obsessief. Ik begon mij zorgen te maken en ben eens gaan uitzoeken, waar die ” praat” over ging…. Shockerend om te ontdekken, dat mijn man dit mens gewoon aan het versieren was met zijn gladde praatjes…hij gaf haar zijn gegevens, wilde afspreken , gaf haar de mooiste complimenten…
      Toen ik mijn man hiermee confronteerde stelde het zogenaamd niks voor. Hij beloofde te stoppen. Het stopte dus niet en na een hakf jaar kwam ik erachter, dat hij nig steeds contact had met haar ( vlgs mij alleen via de chat) . Maar hij chatte inmiddels ook met nog meer vrouwen. Ik ontdekte zeker nog 5 andere vrouwen waar hij contact mee had. Daarbij kwam ik erachter, dat hij ook contact zocht met vrouwen die zich aanbieden op sekssites…. Ik was kapot. Ruzie….machteloos. Ik wilde dat hij in therapie ging. Ik dwong hem naar de huisarts te gaan voor een verwijzing, , omdat ik anders bij hem weg wilde gaan. Hij ging! Samen zijn we naar een psychiater gegaan voor een intakegesprek. In opdracht van hem moesten wij samen in relatietherapie en mijn man zou individueel therapie krijgen bij de psychiater zelf. Die relatietherapie was verschrikkelijk. In de gesprekken lag de aandacht vooral op mij.( ik heb veel ellende meegemaakt in mijn jeugd) . Oude wonden werden weer opengereten , terwijl het gedrag van mijn man eigenlijk niet ter sprake is gekomen. Ik heb de therapie, na ong, vijf sessies gestaakt. Na vier keer praten met de psychiater was mijn man zijn therapie ook afgelopen. Hij heeft me nooit verteld wat er besproken is….het enige wat hij zei, was dat het een ” geitenwollensokken -gedoe” was.
      Amper een maand later ontmoette mijn man een 10 jaar jongere vrouw in het Verre Oosten, waar hij geregeld verbleef voor zijn werk. NB op zijn verjaardag, vorig jaar, kwam ik hierachter, toen ik hun appjes zag op zijn telefoon.
      Ik had al langere tijd door, dat er iets niet klopte: hij veranderde opeens zijn kleding. Ging zich belachelijk jeugdig kleden. Liet zijn “baardje” staan. Smeerde opeens anti-aging op zijn gezicht. Lag uren in de zon voor een gebruind tintje, kocht withening tandpasta..ging bovenmatig sporten… Toen ik hem, weer, betrapte, was het ” alweer niet wat ik dacht” ….bla, bla bla….. ” hij was gewoon dom geweest; ik was het allerbeste wat hem overkomen is”. ; ” hij hield van mij”. …. ” wilde mij niet kwijt” …. En met mij samen oud worden….. Het zou stoppen. Hij was 100% committed voor mij. En ALWEER gaf ik hem die kans. Mijn vertrouwen is echter enorm geschaad. Ik ben verhoogd waakzaam. Ik controleer hem elke keer. En vorige week, bijna een jaar na de ontdekking van zijn vriendin aan de andere kant van de wereld….ben ik er wederom achtergekomen, dat er nog steeds contact is. Hij komt weliswaar niet meer in haar stad, maar er is nog wekelijks contact met haar via de mail van zijn werk.
      Ik ben verslagen. Woedend.Gebroken. In en in gekwetst. Zo immens verdrietig.
      En het lijkt gewoon, alsof het hem nauwelijks iets doet. Ik ken ken mijn man niet meer. De man , met wie ik al meer dan 31 jaar samen ben, die ik altijd blindelings heb vertrouwd……………..ik heb er geen woorden voor.
      Verscheurd van verdriet.

      Reageren
      1. alice

        Heel herkenbaar. Wij hadden ook zo’n relatie. Mensen vroegen mij wel eens hoe wij dat deden. Ik had geen idee, het ging gewoon vanzelf. Vriendjes en vriendinnetjes van mijn dochters vonden hem de leukste vader ever. En dan is het van de ene op de andere dag klaar. Komt hij aanzetten met een vrouw die hij net een week kende, en waar hij zo mee kon lachen. Wat er toen is gebeurd is met geen pen te beschrijven, maar het was een rollercoaster x 100.
        Jongste dochter moest in therapie door dit hele gedoe. Naar het Sinai Centrum. Gespecialiseerd in behandeling van 1e, 2e en 3e generatie oorlogsslachtoffers. Want ik was er inmiddels achtergekomen dat dit het onderliggende probleem was. Opgegroeid bij onveilige ouders die geen liefde en binding konden geven omdat ze zelf getraumatiseerd zijn en nooit behandeld natuurlijk.
        Wat een drama. We hebben daar met zijn vieren gezeten, want zo had de therapeute gezegd, wij moesten hem confronteren met zijn gedrag. Zij zou dat begeleiden. Toen ik een dag van te voren vroeg wat haar strategie zou zijn, beweerde ze ineens dat ze hem helemaal niet ergens mee zou confronteren. ???? Tijdens de sessie klaagde onze dochter klaagde dat we ruzie hadden. Ja, vind je het gek als je met een snol aan komt zetten. Het zou gekker zijn als ik in mijn handen was gaan klappen. Zegt die therapeut tegen mij dat ik natuurlijk gewend ben om ruzie te maken omdat mijn ouders waren gescheiden. Hoe ze dat wist wist ik niet, maar enfin. Sterker, door de ruzies tussen mijn ouders KAN ik helemaal niet tegen ruzie. Ik word er zelfs lichamelijk ziek van.
        Vervolgens heeft de rest van de sessie de aandacht volledig op mij gelegen. Mijn man zat de hele tijd naar mij te wijzen, projecteerde dingen van zijn moeder op mij als een idioot, en die therapeut heeft geen enkele keer ingegrepen. Later heeft ze wel tegen mijn dochter gezegd dat haar vader niet in de spiegel kan kijken. Ik vroeg me af waarom ze hem daarmee dan niet heeft geconfronteerd. Dan ben je al zo labiel als wat, en dan zit je met een, naar mijn mening, therapeut die ook niet goed bij haar hoofd is.

        Maar goed, zolang ze in Replay zijn is therapie uitgesloten weet ik nu. Omdat ze niet onder ogen kunnen zien wat ze hebben gedaan.

        Reageren
  6. Mary

    Goedenmorgen ik ben mary 48 kaar oud en moeder van 5 kinderen en een partner met ( waarschijnlijk een midlife crisis ) zijn leeftijd 55 jaar. Ik zit alle verhalen te lezen en dan denk ik ja hij heeft een midlife crisis. Op 8 augustus 2014 kwam hij thuis en vertelde mij ik gooi de handdoek in de ring na 29 jaar samen te zijn geweest en heel veel moeilijkheden en problemen verder maar er altijd weer uitgekomen. Na deze mededeling voelde ik het bloed uit me trekken de grond onder mijn voeten weg vallen met andere woorden in shock. Ik kan er een boek over schrijven dit is echt het moeilijkste wat ik mee maak heb het gevoel dat ik leef in de twigh light zone wat is echt en wat niet. Hij is na het bekend maken van zijn beslissing tot eind september thuis geweest maar dat ging niet hij wilde niets van me weten mocht hem niet aanraken niet knuffelen geen kusje geven heel abrupt allemaal. Hij is eind september uit huis gegaan en woont op zich zelf we hebben wel contact maar de ene keer is hij normaal en de andere keer een monster en houdt totaal geen rekening met mijn gevoelens. Hij weet dat ik van hem hou en dat ik hem mis en dat ik hem niet kwijt wil. Hij heeft rust nodig zegt ie nou ik ook maar dat ziet ie niet. Hij ziet niets en begrijpt niets van mijn gevoel het is ik ik en nog 20 keer ik. We hebben 5 kinderen samen de oudste is 28 jaar en heeft down syndroom ook daar kijkt hij niet naar om het is te erg en te triest voor woorden dan nog een dochter van 26 een tweeling van 21 en de jongste is 18. Dus ze zijn niet klein maar het heeft ons hele gezin op z’n kop gezet iets waar we beide zo trots op zijn / waren. Hij blijft maar zeggen dat ie boos is en dat ie niet weet wat hij wil en tegen zijn kinderen en andere mensen zegt hij weer wat anders. Hoe kan een mens zo verranderen in een koud persoon die zich nergens iets van aantrekt alleen zich zelf belangrijk vind. In die maanden ben ik ruim 16 kilo afgevallen ik heb zelf in 2007 een ernstige depressie gehad dus ik weet wat het is en heb toen ook definitief voor hem gekozen en nu krijg je dit. Het is ook allemaal mijn schuld hij heeft geen fouten gemaakt in die 29 jaar maar ik en de kinderen wel ik begrijp het echt niet dat zo’n positief persoon zo negatief kan zijn geworden. Ik zal graag willen weten in welke fase hij zit en of ik moet blijven vechten voor een relatie ( die in zijn woorden definitief voorbij is maar hij weet het nog niet ) ik hoop dat iemand mij hier antwoord op kan geven.

    Reageren
    1. Nancy

      Beste Mary,

      Het ligt niet aan jou maar aan hem !
      Ik herken mijn man ook niet meer na 27 jaar waarbij ik al twee jaar machteloos toekijk op zijn midlifecrisis die maar niet lijkt op,te houden!de scheiding schuilt om het hoekje en of dat dit beste beslissing is ,daar twijfel ik aan ,maar zal wel tot rust kunnen brengen met veel verliezers .

      Reageren
    2. Marja

      Hoi Mary ,
      mijn man zit er in ik ben al 5 jaar verder en het stabiele gezin wat wij hadden heeft hij om zeep geholpen je zit niet alleen met je eigen verdriet maar ook met de pijn van je kinderen iedereen is met een klap volwassen geworden alleen mijn man niet zijn leven bestaat uit een algelebberde boterham en veel feestjes als advies kan ik je meegeven let op de centen zorg dat je er zelf genoeg van achter de hand heb en niet op de bank maar op een plekje thuis
      Ik ben nu bezig de scheiding te regelen wil ik dit nee tuurlijk niet houden van is niet zo maar weg maar lees alle site ze hebben het nodig om in te zien wat ze achter gelaten hebben en dat wat hun denken te vinden er gewoon niet is
      Heel veel sterkte.

      Reageren
  7. maureen

    Lieve Mede genoot,
    Mijn advies. Leef je eigen leven en laat je niet meesleuren in zijn problemen en gevoelens. Het ligt niet aan jou. En vertrekken Doet altijd pijn , des temeer omdat je niet bent gestopt om van hem te houden duccrs

    Reageren
  8. fie.n

    Sommige herken ik het laat thuis kommenmaar mijn man zit nu bij zijn moeder maar komt nog elkedag ,en dan vraag ik of hij mij en paar dagen met rust wil laten en dan zeg hij oke maar dan staat hijde volgen de dag weer hier.hij wil ook scheiden maar neemt gestappen om het tedoen .ik word hie zo onzeker van.

    Reageren
  9. Michel

    Beste mensen,
    Vandaag is voor mij de puzzel compleet gemaakt door het lezen over midlife crisis (MC)
    Mijn vrouw ( 43 ) heeft mij 1 febr 2015 aangegeven dat ze van me wil scheiden ( Ja bij vrouwen komt het ook voor)
    Na een dag of 5 ben ik er achter gekomen dat er een andere man in het spel is, hij kan zo goed luisteren, en het voelt zo een verstikkend gevoel in ons huwelijk ( 23 Jaar en kennen elkaar bijna 30 jaar) en dat ze ruimte wil en het liefte op haar zelf wil gaan wonen.
    Nu ruim twee maanden verder kom je er achter dat ze alles aan elkaar aan het liegen is , dat we afspraken maken die ze niet nakomt, het contact met haar moeder, haar zus en zelfs onze twee dochters (20 en 22 jaar) aan het verbreken, alles aan het verdraaien is , en dat ze in een soort van fantasie wereld leeft.
    Ze heeft geen idee hoeveel pijn en verdriet ze mij aandoet, ben inmiddels ruim 17 kg afgevallen van de stress en pijn, s nachts ga ik met pillen proberen te slapen en de concentratie op het werk neemt ook af.
    Vanaf de pasen heb ik haar aangegeven het huis te verlaten en ze slaapt nu zolang bij die ander man.
    Ook de beide dochters staan achter mijn besluit en we merken ondanks de ellende er wel wat rust in huis is gekomen.
    Nu is het belangrijk voor mij ( wat ik hier en dar gelezen heb ) om sterk te zijn voor mezelf ( ik ben niet degene die fouten heeft gemaakt), de grenzen duidelijk aan te geven, geen medelijden met haar hebben en zeker geen contact met haar te zoeken.
    Ik vind dit moeilijk omdat ik nog steeds van haar hou, ook dat moet ik niet laten blijken en heb haar gezegd dat zij degene is die energie moet gaan steken om ons huwelijk te redden ( als dat nog kan ?) ik ga dat niet meer doen.
    Verder lees je veel dat er een woede aanval kan gaan aankomen omdat zij zal gaan zien dat wij het zonder haar gaan redden en dat zij zal gaan inzien dat ze in schijnveiligheid zit en dat ze helemaal niet gelukkiger is als voorheen, ik bereid om op alles voor het gaat een pittig jaar worden. 🙁
    Zijn er nog mensen die tips en/of trucs hebben ik lees ze graag.
    M 65

    Reageren
    1. ed

      dit is zo herkenbaar. ..mijn vrouw heeft mij na een huwelijk van 20 jaar ook verlaten voor een andere vent die zo goed kan luisteren. Ons huwelijk was goed en stabiel. .Drie mooie dochters maar op eens gaf ze aan niet meer gelukkig te zijn en niet meer van mij te houden. Ze pakt haar koffer..laat mij en mijn dochters radeloos achter en het doet zoveel pijn omdat ik nog zo van haar hou. niemand begrijpt er iets van. ..ben radeloos Hoe moet ik nu verder

      Reageren
  10. Marja

    Hoi Michiel ,
    Waar je nu bent heb ik al gehad, het beheerst je leven ik zat hele avonden alles over de midlifecrisis te lezen omdat je niet kan geloven dat je dit overkomt,je bent nog maar aan het begin ik ben nu 5 jaar verder en heb nu de scheiding aangevraagd die ze ook nodig hebben om zich te realiseren dat het leven met een ander waar ze geen geschiedenis mee hebben en het feesten en geld uitgeven dat het dat dan uiteindelijk niet is maar intussen zit jij met de emotie en verdriet van jezelf kinderen en in mijn geval je kleinkinderen , mijn man is al 3 keer terug geweest maar ook weer vertrokken de leugens en vriendinnen
    Zijn nog niet op te geven ze zijn een verslaving laat je ze zo gaan nee het doet pijn en het geeft veel verdriet omdat je nog steeds veel van ze houd ,ik ben nu in therapie en als je er aan toe bent zoek een goede op anders kun je het verdriet niet dragen en je moet toch verder voor je gezin en het zinnetje
    Dat ze niet eerder de bodem bereiken als ze alles verloren zijn IS ook zo
    Heel veel sterkte !

    Reageren
    1. Michel

      Beste marja,
      Dank jewel voor de feedback, nu enige maanden later, financieel zijn we gelukkug gescheiden en het convenant is getekend door beide en een scheiding gaat er aan komen , met pijn in mijn hart.
      Maar dit schijnt nodig te zijn om door te stomen naar haar volgende fase.
      Financieel heeft ze in 3 maanden tijd het verdeelde spaargeld erdoor heen gejaagd, vakantie, kleding,sieraden concerts etc.
      Contact met de dochters is minimaal, terwijl de jongste (20) nu zelf even de stekker eruit heeft gehaald om geen contact meer met haar moeder te willen .dat is pijnlijk maar snap het wel.
      Ze is nu 6 maanden uit huis en na wat telwerk is ze nu plm. 26 maanden totaal bezig met haar MC.
      Bij vrouwen schijnt het minder lang te duren dan bij mannen, met de info van het internet is ze waarschijnlijk wel over de helft, maar een jaar erbij tellen is minimaal.
      Doordat ik vroegtijdig in aanraking kwam met de informatie over MC, is het voor mij makkelijker geworden en kan ik er makkelijker mee omgaan, ik kies ervoor bijna geen contact met haar te zoeken behalve t zakelijke gedeelte, dat gelukkig grotendeels is beschreven in t convenant, ik hoop alleen dat zij zich aan de afspraken houd 🙁
      Ik wens iedereen die als partner van je MC-er heel veel sterkte toe en probeer het van een afstand te blijven volgen en ga het niet proberen te analyseren, daar ga je aan kapot en het maakt je gek.
      M65

      Reageren
  11. henriet

    Ik heb het idee dat mijn man ook in zo’n crisis zit. Vorig jaar toen ik zwanger was, heeft hij contact gehad met een andere vrouw op seksueel gebied. Hij zegt niet vreemd gegaan te zijn en dat geloof ik ook wel. Maar hij is vanaf die tijd erg veranderd. Hij zocht opeens contact op met vrienden terwijl hij dat voorheen niet deed. Wat ik al positief ervaarde. We konden beter praten, hij kon zich beter uitte, vaak ook wel onredelijk. Al snapte ik niet waar dat vandaan kwam. Toen ons zoontje is geboren, waarmee met een zware start hebben gehad, zijn we allebei onze eigen weg gegaan. Hij is vrachtwagen chauffeur en ik werk ik de zorg. Voor de intimiteit moet ik hem opzoeken. Voor een knuffel, een kus, even bij hem liggen in bed. Ook de seks was er bijna niet en als ik er naar vroeg zei hij dat we daar geen tijd voor hadden. Hij vind alles peens zo gewoon worden en we leven als broer en zus. Voor een paar weken geleden is de bom ontploft en ik zit nu met mijn zoontje bij mijn zus. Hij wil niet in therapie, hij wil niet een nachtje weg. Hij is hier het weekend wel geweest, maar er is geen gesprek mogelijk. Hij zucht en steunt als ik iets vraag en geeft als antwoord dat hij het niet weet. Vorige week zegt hij bog dat hij van me houdt en hij me een lekker ding vind. Nu zegt hij dat hij het niet weet of hij nog van me houdt. Ik zei dat kan toch niet zo opeens naar 10 jaar. Hij zei dat slijt erin. Hij deed zn best om mij te missen, maar dat lukte niet. Hij kon ook prima een paar dagen zonder zijn zoontje. Kwam er op neer dat hij het wel lekker rustig vond en hij nergens rekening mee hoefde te houden. De laatste maanden is hij 7 kg afgevallen, zit elk weekend 2 uur in de sportschool. Zijn zus heeft hem ook gesproken en gaf aan dat ze het ook lastig vond om een gesprek met hem te voeren. Gister heeft hij contact gezocht met ons zwager en die belt hij anders nooit alleen als het om iets financieels gaat. Ik denk dat hij met hem.gaat bespreken of hij mij kan uirkopen. Ik snap er echt helemaal niks van. Hij geeft aan ruimte en tijd nodig te hebben. Aankomende week zoek ik geen contact en wacht op hem. Al kan ik dan lang wachten denk ik. Wat doet dit ontzettend pijn. Ik laat mij niet zo behandelen. En ik weet dat hij ook zijn kant van het verhaal heeft, maar onze relatie liep prima, wel eens een meningsverschil, maar nooit echt knallende ruzie.

    Reageren
  12. Eva

    Ik twijfel of mijn ex-vriend (sinds 2 maanden) in een mid-life zit. Ik denk van wel, maar de psycholoog gelooft niet zo in labels. We waren 15 jaar samen (geen slecht partnership: een bijzonder koppel met de laatste 2 jaar met wat dingetjes. Hij zat niet lekker in zijn vel met zijn werk en praat niet en ik werd ziek waardoor ik wat minder energie had. Afgelopen juni gingen we 6 weken naar de USA. Het was niet de beste vakantie (ik zat niet lekker in mijn vel, hij ook niet overwerkt en we kwamen twee weken niet echt tot elkaar), hoewel we de vakantie zeer fijn en romantisch hebben gestart en afgesloten. Tijdens de vakantie heb ik hem ten huwelijk gevraagd voor in LAS Vegas (niet onder druk, maar terloops). Hij zei “Nee, laten we echt trouwen in Nederland”. Ik was hevig verbaasd en ontroerd. Bij terugkomst moest hij direct voor zijn werk naar Colombia. Bij terugkomst deed hij erg vreemd en geïrriteerd naar mij, werd ook 40 die week en twee dagen later (toen ik thuiskwam van mijn werk) zei hij ik wil niet meer trouwen en ik weet niet meer of ik van je hou. Ook kreeg ik een absurde rij met verwijten, ongehoord gemeen. waaronder 1. je bent altijd negatief, je bent altijd ziek, je bent niet meer bij me betrokken, je inspireert me niet meer, je zit altijd op de bank met de kat, je stelt geen doelen, je stelt verkeerde prioriteiten, we doen samen geen leuke dingen, je bent altijd te druk, je loopt over me heen, etc ,etc. Vanaf dat moment verliet hij het huis al (bij vrienden tijdelijk). Met moeite probeerde ik drie gesprekken te initiëren om voor de relatie te willen vechten. Ook kwam ik er tussentijds achter dat hij vreemd was gegaan in Colombia met een meisje van 24 jaar (lelijk, maar wat persoonlijkheid lijkt ze veel op mij toen ik jong was). Ik confronteerde hem ermee, hij zei dat het alleen spanning was en een vlucht voor zijn gevoelens voor mij. Ik vergaf hem de spanning, direct. De dag van de confrontatie werd hij voor het eerst en laatst aanhankelijk en lichamelijk naar mij toe. Tijdens de overige twee gesprekken wilde hij het niet over ons hebben, maar het ging erom wat ‘hij’ wilde. Maar ook waren er geen gesprekken mogelijk wat hij precies wilde. We hadden het dus nergens over. Wel begon hij al over verhuizen en uit elkaar gaan, en achter de schermen begon hij alle wachtwoorden al om te zetten, etc. Hij was onherkenbaar en hij leek een vreemde. Hij ging ineens naar de kapper (NOOIT GEDAAN) en nam steeds meer afstand van mij. Tijdens deze vier weken (die we crisis noemde) liet hij niets van zich horen: geen telefoon, geen mail met de vraag hoe gaat het met je. Tijdens het laatste gesprek kwam hij binnen en maakte het een soort van uit in 5 minuten (ik moest vragen of het uit was) en 15 minuten later vetrok hij. Hij zei ook ik wil geen relatie met niemand. Hij Liet mij verdwaasd en in shock achter. 8 dagen later kreeg ik een afscheidsbrief, met daarin ik houd van je maar ik ben niet meer verliefd op je. Ook wat dingen die hij had gemist in mij, waar ik hem allemaal pijn mee heb gedaan. Toen 14 dagen later schreef ik hem een directe boze brief met vragen en dat ik er ook achter was gekomen dat het niet alleen spanning met dat meisje was (mails en foto’s gevonden), maar dat hij zwaar verliefd op haar was en tot twee weken geleden veel contact met haar heeft gehad op Skype. Toen kreeg ik 8 dagen later een mail terug, met ‘Sorry, ik houd gewoon niet meer van je en ik neem al langer afscheid van je” en deze “Ik zit al jaren in een lethargie met je en heb me krampachtig vastgehouden aan en plaatje”, verder ging hij nergens meer op in. 5 Weken daarna heb ik gezegd dat hij zijn spullen moet verhuizen, op alle praktische mails reageert hij relatief snel. Ik ben er ook achter gekomen dat hij al vrij snel een nieuw huis heeft geregeld en alle zakelijke dingen overgezet op mijn naam. Vorige week (dus 6 weken nadat het uitging en hij haar niet meer contact) kreeg nu wel een persoonlijk mailtje, moeten we niet eens praten je zult wel pijn hebben, maar ik sta achter mijn beslissing. Ik ben echt volledig het spoor bijster. Ik weet dat ik niet perfect ben, maar ik ben wel ok. En eerlijk is eerlijk, wij hadden geen slechte relatie. Dat meen ik.

    Reageren
  13. doris

    OOk ik zit met een man in een midlifecrisis. 3maanden geleden zei hij dat hij wilde scheiden. Hij kreeg geen waardering etc etc. We zijn inmiddels gescheiden en hij is na 3 weken ingetrokken bij een andere vrouw en dat na 35 jaar. Kinderen en ik zijn kapot van verdriet, maar dat maakt hem niet uit. Hij denkt alleen aan zichzelf en aan niemand anders.

    Reageren
  14. Aemelia

    Mijn papa zit met een midlifecrisis dat merk ik, m’n mama kan er niet meer tegen en komt soms zelf huilend naar mij toe hij heeft haar ondertussen al gedwongen om uiteen te gaan als zij niet akkoord gaat met de plannen die hij wilt maken, zoals: een hotel in het buitenland beginnen, hij zit vooral met het idee om een zaak te beginnen. Ik vroeg hem overlaatst waarom wil je verhuizen? Want dat is wat hij vooral wilt: Verhuizen,zijn antwoord daarop was om het fijner voor de familie te maken, hij zei overlaatst ook tegen vrienden: “ik geef mijzelf 14 maanden de tijd om uit te vinden wat ik kan doen met m’n leven, maar het huis word zoiezo verkocht. Ik heb schrik en zoek hulp naar een dokter wilt hij niet gaan. help me (een ongelukkige 14-jarige)

    Reageren
  15. mimi

    Ik weet het is een afwijkende mening zeker na wat ik hier lees,maar zoals we in nederland allemaal een mening mogen hebben,zou ik het veel breder willen trekken.
    Gewoon de vraag is het wel reeel om te denken dat we voor altijd bij 1 persoon blijven in het leven.
    Er is ook gebleken dat er veel mensen zg serieel monogaam zijn door het leven heen.
    We allemaal verwachtingen hebben waar we mee opgegroeid zijn,ik ook,waardoor we teleurgesteld raken.
    Is het niet beter om open te kijken.
    En niet te kijken vanuit dat de partner een bezit is.

    Reageren
    1. Rosa

      Beste Mimi,

      Dit klinkt heel leuk op papier maar in de meeste gevallen zoals hierboven schrijnend omschreven zijn er wel kinderen mee gemoeid en daar heb je een verantwoordelijkheid naar. Met het besluit je hele leven om te gooien gooi je ook dat van je partner en kinderen om. In mijn geval waren we 20 jaar gelukkig samen, geen vuiltje aan de lucht, 3 mooie kindjes en van de een op andere dag werd door alles een streep gezet. Hij woonde binnen een paar maanden samen met zijn soulmate en haar 2 kinderen. Dit nu nadat pas 1 jaar geleden hier de bom is gedropt. Alles wat hierboven is gezegd heb ik ook te horen gekregen en het blijft hartverscheurend en verbazingwekkend. Ik heb hem nooit geclaimd, nooit trouw zijn verwacht…maar ik hoef t niet te pikken om als oud vuil aan de kant te worden gezet, ingewisseld te worden. Ik heb hem 3 kinderen geschonken, hij zou alleen daarom al zorgzaam naar me moeten zijn. Maar nu ben ik niets meer dan lucht. Elkaar vrij laten betekent niet automatisch dat je maar alles kunt maken..De MCer heeft een hele nare kille houding naar iedereen uit zijn oude leven. En zegt en doet dingen die haaks staan op wat hij voorheen als principes naleefde, dus je hebt met een zeer ongeloofwaardig en onbetrouwbaar iemand te dealen. Geloof me, als onze kinderen er niet waren geweest zou ik deze nieuwe man geen seconde om me heen willen hebben, zou ik er zelfs nooit op gevallen zijn. Het is een miskende ziekte die vele levens verwoest en waar therapeuten ‘die geen labels willen plakken’ veel te laconiek over doen. Ik heb van een op andere dag te maken gekregen met n gek terwijl hij daarvoor de meest betrouwbare en toegeweide persoon op aarde was. Er is helaas geen handboek en ook geen medicijn maar gelukkig zijn er sites zoals deze. Sterkte aan allen!

      Reageren
  16. Linde

    Beste lezers,
    Zit ik in een MC of relatieprobleem ? Wie weet het ? Ben 44 jaar.
    6 jaar geleden kwam ik een man tegen op het werk .. de eerste blik was iets onbekend, verwarrend, uitdagend, kortom, de belletjes begonnen te rinkelen en ik sloot me hier volledig voor af . Had een financieel zeer gunstige relatie van zo’n 7 jaar lopen ( maar niet gelukkig ), dus niks op het spel willen zetten, respect voor mijn partner die ‘alles’ voor me deed en nog steeds doet. Ondertussen 6 jaar later, ben ik een hotel begonnen net over de grens en heb hierbij de desbetreffende man in dienst genomen. Al die jaren hebben we min of meer kontakt gehouden maar steeds zonder gevolgen of gevaren voor mijn vaste relatie. Naarmate de dagen en maanden verstrijken zie ik hoe fantastisch het is om met hem samen te werken en hoe deze man zich gedraagt, met me lacht, me doet lachen, mij een ongelooflijk goed gevoel geeft, .. . We moeten niet eens woorden wisselen om elkaar te verstaan, geven op het zelfde moment dezelfde reacties.. Mijn hart bonst zo hard in mijn keel, dag en nacht, ben ondertussen 20 kg afgevallen, .. . Hij ondersteunt mij, hij verdedigt mij, hij koestert mij, zorgt voor mij als het minder goed gaat en ik emotioneel het moeilijk heb met het gedrag van mijn vaste partner. Woordspelingen om serieus over na te denken, maar onbeantwoord blijven omdat we geen van beiden zeker zijn ??
    Weekend na weekend bevestigen de klanten onze lichaamstaal .. !!
    Met een bang hart maar zo over mijn toeren van verlangen, vertel ik hem dat ik het serieus te pakken heb en ik uiteraard alle begrip heb voor de mogelijkheid dat het misschien niet wederzijds is .; onbeantwoord is dit wederom gebleven, .. hij bevestigde dat hij dit eigenlijk al jaren weet.
    Alle signalen blijven gewoon doorlopen, hij blijft ook gewoon in dienst werken maar de spanningen worden des te groter.
    Betreft mijn vaste partner, ligt het onderwerp affectie, lief zijn, samenzijn onder ons 2, al jaren op de tafel en zonder resultaat… Seksueel is er ook nooit iets te beleven geweest. Waarom dan zolang samen ? Ik zocht een betrouwbare houvast of latrelatie na de breuk in mijn huwelijk. Heb toen duidelijk gesteld dat we geen toekomst zouden hebben samen, gezien het leeftijdsverschil ( hij is 6 jaar jonger, en dat is echt wel duidelijk, voelt niet volwassen aan, ik sleep steeds een kind mee, werkt wel heel hard voor de kost ..dat doet geen mens hem na ). Maar daar had hij geen oren naar .. vond dat ik nogal overdreef. Hij geeft mij het gevoel zijn bezit te zijn .. . Ondertussen krijg ik te horen van de hotelgasten dat ze ervan uitgaan dat hij mijn zoon is .. en dat gevoel is dan net wat mij zo verschrikkelijk irriteert natuurlijk !
    Als je man thuiskomt of ergens toekomt, dan verwacht ik op z’n minst een zoentje, nee ? Inderdaad NEE dat gaat niet met andere mensen erbij … ?????? Na 15 jaar nog niet ?
    Ben geen 20 meer en wil niet als een kieke zonder kop mijn ‘toekomst’ kapot maken .. . Ik weet nu wel heel zeker wat houden van betekent en hoe het voelt !!! HET GAAT DOOR MERG EN BEEN en dat kan ik mij niet herinneren ooit zo gevoeld te hebben ! Zou er een moord voor doen om dat geluk dat voor mijn voeten ligt op te rapen, het te kunnen aanvaarden en mijn hart eindelijke te kunnen geven aan deze voor mij althans, bijzondere man.
    Zit ik ook in een midlifecrisis ??
    Alles blokkeert, ik functioneer niet meer, kan niet meer denken, niet meer slapen, niet meer eten, .. radeloos, rusteloos, uitgeput .. pijnlijk, tranen zijn er al zoveel gevloeid .., ik wil dit zo graag.
    De man in dienst doet dan ook geen enkele moeite om bij ons weg te gaan, bevestigt hij trouwens elke dag. Nog steeds kan hij zijn ogen niet van mijn mond houden tijdens een gesprek en ik ook niet bij hem .. Hij blijft me elke dag opnieuw aankijken van kop tot teen. Neemt foto’s om me te laten zien hoe mager ik wel aan het worden ben . Hij maakt zich zorgen om mij.
    Wat heeft deze man mij echt te bieden ? Niks .. zijn hart, .. zijn ziel, zijn alles wat ik nu niet heb .. , hij vult de lege kamer in mijn hart, en dat lijkt voor mij werkelijk HET waar ik naar snak om gelukkig te kunnen zijn en als een vrouw door het leven te kunnen gaan.
    Wat vinden jullie hiervan ?

    Reageren
  17. Maria

    De email van mimi van 16 mei 2016 over dat mensen nu eenmaal niet monogaam zijn, vind ik een slag in het gezicht van al die verhalen over mensen die te maken hebben met een partner met een MC crisis. Ik had ook zo’n man, die ik vanaf mijn 17e jaar kende. 35 jaar samen waarvan 31 jaar getrouwd, 2 prachtige gezonde kinderen. Hij had een eigen bedrijf en ik heb hard meegewerkt om dat te helpen opbouwen. Altijd steunde ik hem in zijn werk, carriere en stimuleerde en hielp hem bij zijn avondstudie. Zelf had ik gestudeerd en hij had deze kans nooit gehad. Mijn eigen carriere heb ik toen er kinderen kwamen op een laag pitje gezet. Nooit moeilijk gedaan en hem alle ruimte gegeven. Achteraf gezien had hij te veel vrijheid. Samen bezaten we een mooi vrijstaand huis en er waren voldoende financiële middelen om leuke dingen te doen. Hij had altijd de nieuwste BMW 5-series onder zijn kont. Kortom we hadden een heel goed leven en huwelijk, dat dacht ik althans. Totdat hij “gek” begon te doen. Wilde emigreren naar Australië om daar schapen te gaan scheren want vond zijn werk en de verantwoording niet meer leuk, ging zich als een belegen puber gedragen en kleden, moest een Harley hebben want motorrijden was zijn grootste passie (nooit geweest), mengde zich tussen mensen van bedenkelijk niveau (met een strafblad) want die waren erg interessant, ging overmatig sporten. Op een zaterdagmiddag in de tuin, vertelde hij mij dat hij verliefd was op een ander en niet meer van mij hield. Ik had dat niet aan zien komen en de grond zakte onder mijn voeten vandaan. Een paar dagen voordat hij de bom dropte hadden we nog onze 30e huwelijksdag gevierd en zei hij dat ik het beste was wat hem ooit was overkomen. Het bleek een 20 jaar jongere verschrikkelijke ordinaire Poolse te zijn. Ik heb gehuild, geschreeuwd, gescholden en gevloekt. Was radeloos. Relatietherapie gehad maar er was geen redden meer aan en een jaar later zijn we gescheiden. Aan de therapeut vertelde hij dat hij de relatie had beëindigd maar ondertussen ging het liegen gewoon door. Zo zonder enige gewetenswroeging. Ook ik viel in die periode meer dan 10 kg af en woog op een gegeven moment nog maar 48 kg. Ik ging kapot want hield van die man; hij was de vader van mijn kinderen en we hadden samen veel bereikt. Hem boeide het allemaal niets, het leek wel een alien. De scheiding was emotioneel maar ook financieel ene grote ellende want hij had flink gefeest, niet alleen met die Poolse maar er bleken toen de beerput eenmaal openging ook voorgangsters te zijn geweest. Hij kon de vrouwen niet van zich afslaan zo meldde hij trots. Ik heb nooit begrepen waarom hij dat ook allemaal moest opbiechten (zelfs seksuele details), dat was zo wreed. Ook maakte het dat ik mij dom voelde dat ik hem altijd zo blindelings had vertrouwd. Heb mij er zonder schulden uit kunnen werken, maar moest als beginnende 50-er helemaal van 0 af opnieuw beginnen. Alles was weg. Moest in discussie met een Poolse met een hele grote bek over kinderalimentatie. Zij was de belangrijkste persoon in zijn leven, deelde ze mij mee en hij had niets meer met mij of de kinderen te maken. En geld kreeg ik ook niet, terwijl wel wettelijk was vastgelegd dat hij voor zijn zoon moest betalen. Uiteindelijk heb ik die strijd via de advocaten opgegeven want mijn salaris ging er aan op en ik dacht stik in je geld ik voed mijn zoon verder wel alleen op. We zijn nu 5 jaar verder; hij is uitgefeest, heeft bergen schulden en zijn Poolse vriendin vindt hem al lang niet leuk meer want het goudhaantje wat zij dacht te hebben gevangen, is een kale kip. Ze hopt nu van de ene naar de andere man om te kijken waar haar beste opties liggen. Af en toe als hij een beetje geld heeft, vereert zij hem met een bezoekje. Ze is gewoon niets meer dan een goedkope hoer, waarvoor hij alles opgaf. Nooit heb ik een enige uitleg of een excuus gekregen, alleen zo loopt het wel eens in het leven. Heb jaren geen contact gehad, want ik was zijn verleden en dat bestond niet meer. Toen ik hem pas zag bij de marathon van mijn dochter, schrok ik. De eens zo knappe goedverzorgde man, zag er armoedig uit. Erg oud geworden, had een dik zuip hoofd, rijdt in een oude auto van 20 jaar oud en ook zijn woonsituatie is belabberd (een kamer van 30 m2). Met mij gaat het goed, een leuke goed betaalde baan, een mooi appartement, een nieuwe universitaire studie gestart, geen geldzorgen meer en mijn kinderen om mij heen die onvoorwaardelijk achter hun moeder zijn blijven staan. Hij zette hoog in en verloor uiteindelijk alles, zelfs het respect van zijn kinderen. Een MC is alles verwoestend en het meest destructief voor de MCer zelf. Daar komen ze ooit achter als alles kapot of onherstelbaar beschadigd is.
    Ze hebben een spoor van vernielingen getrokken. Dus laat niemand meer aankomen, met dat mensen nu eenmaal niet monogaam kunnen zijn want dat is hier niet de discussie. En als je dat niet kunt opbrengen, moet je niet trouwen, geen kinderen op de wereld zetten en lekker alleen blijven. Of in een land gaan wonen waar bigamie normaal is.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *