Midlifecrisis of verborgen depressie?

Zo’n 5 tot 10 procent van alle mensen krijgt vroeg of laat te kampen met een depressie. Wie er weleens een heeft doorgemaakt, weet dat een depressie iets héél anders is dan een ‘dipje’: een dipje duurt maar kort, hooguit twee weken, terwijl een depressie maanden- en zelfs jarenlang kan voortduren. Ben je depressief, dan lijd je onder extreme, je in je dagelijks leven belemmerende, somberheid. Dat wil echter niet zeggen, dat je hele dagen in tranen bent: veel mensen met een depressie huilen juist (bijna) helemaal niet, maar zijn bij wijze van spreken gehuld in een grauwe, grijze, loodzware deken. Toch is niet iedere depressie even duidelijk herkenbaar, zeker niet wanneer de er aan lijdende persoon van het mannelijk geslacht is. Een verborgen depressie kan zich dan uiten in de vorm van een midlifecrisis, met alle gevolgen van dien.

Iemand met een midlifecrisis is vaak kwaad op alles en iedereen, met name op zijn partner. Maar ook de kinderen, het werk of de gehele leefomgeving moeten het geregeld ontgelden. De man met de midlifecrisis heeft het gevoel dat alles en iedereen een beroep op hem doet, zonder dat hijzelf ooit gezien, gehoord of gekend wordt. Hij voelt zich uitgeblust, afgestompt en wil maar één ding: WEG. Bij de een uit zich dit in de aanschaf van een Harley, de tweede ontpopt zich van bankbintje tot sportschoolbink en de derde hangt z’n goede baan aan de wilgen om in Italië een wijngaard te beginnen. Dat klinkt allemaal niet zo depressief, toch?

Mis. Een man met een verborgen depressie grijpt vaak alles aan om zijn depressieve gevoelens te ontlopen. Dit doet hij door het zoeken van troost, van compensatie en/of van afleiding. Door te vluchten in een carrièreswitch, een andere partner of een nieuwe hobby, voorkomt hij de confrontatie met zichzelf. Op deze manier houdt hij de depressie op afstand. Mannen met een verborgen depressie zijn vaak (maar niet altijd!) op een ‘harde’ manier opgevoed: grote jongens huilen niet, presteren moet je. Hierdoor heeft de opgroeiende jongen niet goed geleerd met gevoelens om te gaan. Gevoelens wegstoppen daarentegen kan hij als de beste. Alleen… gevoelens laten zich niet eeuwig onderdrukken, vroeg of laat barst de bom. Deze “bom” is een prima voedingsbodem voor een midlifecrisis van jewelste.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *