Omgaan met (een partner met) een midlifecrisis

Als jij of je partner last hebt van een midlifecrisis, kan het er in je relatie turbulent aan toe gaan. Niet zelden klagen mensen met een midlifecrisis steen en been over al hun “verplichtingen”, zoals het werk, maar ook het gezin. Ze zijn ontevreden, hebben het gevoel iets gemist te hebben en gedragen zich soms ronduit onredelijk. Voor de omgeving, maar ook voor de persoon zelf, is een midlifecrisis dan ook lastig te hanteren. Gelukkig zijn er wel enkele handvatten te vinden. 

De midlifecrisis is geen ziekte, maar een levensfase waar iedereen nu eenmaal doorheen moet. Voor de een verloopt dat proces wat heftiger dan voor de ander. Verloopt de ‘overgang’ naar het ouder worden erg turbulent, dan is er sprake van een midlifecrisis. Deze crisis uit zich op verschillende manieren, afhankelijk van de fase waarin de persoon met de crisis zich bevindt.

Help, ik heb een midlifecrisis!

Ben je zelf degene die met een midlifecrisis kampt, dan allereerst een compliment voor het feit dat je dit inziet. Ook al voel je je benauwd, ontevreden en kribbig, je staat in ieder geval open voor het feit dat dit níet aan jouw omgeving ligt, maar aan je levensfase. Dat wil echter niet zeggen, dat je je niet behoorlijk met jezelf in de knoop kunt voelen. Het ontwikkelen van een nieuwe hobby kan een goede manier zijn om je zinnen te verzetten. Leer bijvoorbeeld een vreemde taal, koop een zeilbootje, volg een cursus fotografie of leer een muziekinstrument te bespelen. Creatief bezig zijn is ook goed voor de psyche: schilderen, beeldhouwen, houtbewerking, modelbouw…. De mogelijkheden zijn eindeloos. Vergeet ook niet om de nodige aandacht aan je partner te besteden. Ga eens samen uit eten of een weekendje weg, zónder de kinderen. Dit heb je nodig om (weer) nader tot elkaar te blijven/komen.

Help, m’n partner heeft een midlifecrisis!

Ben je de partner van iemand met een midlifecrisis, dan heb je het vaak niet gemakkelijk- zeker niet, wanneer de persoon in kwestie weigert in te zien dat het om een midlifecrisis gaat. Probeer om je niet blind te staren op de nukken en grillen van je partner: vóór je het weet, loop je de hele dag op eieren en dat houdt nou eenmaal geen mens vol. Ga niet overal op- en tegenin, maar probeer voor jezelf het gedrag van je partner te relativeren. Merk je dat je man diep in een depressie dreigt te schieten, dring dan tijdig aan op een bezoekje aan de huisarts.

Een leuke tip tot slot: laat je partner een lijst opstellen van alles wat hij nog (samen met jou) wil doen in zijn leven, en ga vervolgens samen een manier bedenken om deze plannen waar te maken. De tuin aanpakken mag uiteraard op de lijst, maar motorrijles nemen, een trektocht door Europa en een keer een bungeejump natuurlijk net zo goed!

35 gedachten over “Omgaan met (een partner met) een midlifecrisis

  1. muis

    Hallo,
    Ten eerst mijn complimenten voor deze site, er word alles goed omschreven en goed op in gegaan, word goed uitleg gegeven.
    Mijn vriend is in jan. 2013 50 jaar geworden en dec 2012 merkte ik dat hij afstandelijk werd.
    Hij werkte veel met een nieuwe vrouwelijk collega waar hij in maart mee is gaan samenwonen nadat ik hem eruit had gezet toen hij bekende dat hij iets met haar had.
    Na 2 weken kwam hij terug, miste mij heel erg en zij claimde hem te veel.
    Afgesproken dat wel alles zouden bespreken en veel praten, dat kwam er dus niet van, hij is geen prater. heb ik nu geen zin in was het steeds. Het ging verder wel goed tussen ons totdat we terug kwamen van zomervakantie en ik het gevoel had van nu ben ik hem kwijt.
    Hij werkte weer veel met zijn ex en hij werd nog afstandelijker, liet de hele dag niks van zich horen als hij met haar moest werken. ik vroeg waarom hij niks van zich liet horen en zo kwamen we toch aan het praten en bekende hij dat hij niet lekker in zijn vel zat en het niet aan mij lag maar aan hem, hij wil weer vrijgezel worden. Verder wilde hij er niks over kwijt. Praten doet hij wel met haar en niet met mij. Zijn ex , waar hij mee werkt heeft inmiddels een nieuwe relatie en gaat samenwonen. Ik heb hem gezegd dat hij maar doet wat hij wil dat ik daar niks aan kan veranderen en zolang hij nog bij mij is hij normaal moet doen. Dat doet hij ook. Ik heb er weken mee rond gelopen met het idee dat hij elk moment kan zeggen dat hij vertrekt. Maar ik krijg steeds meer het idee dat hij de stap niet durft te zetten. ik heb hem gezegd eens te praten met iemand, diegene waar hij goed mee kan praten en deze heeft ook toen met hem gepraat over het terug komen bij mij. ik heb het met hem ook gehad over dat hij misschien in de midlifecrisis zit en hem gevraagd om eens te lezen , maar dat wil hij niet en wil ook geen enkele hulp.
    Hij doet verder normaal en is ook wel lief maar lichamelijk contact is er niet. Behalve als hij weggaat of thuis komt geven we elkaar een kus. Hij houd nog wel van me zegt hij. Sex is er al bijna niet meer sinds hij terug is gekomen in april. Heb ook aangegeven dat ik dat geen probleem vind.
    Hij zegt ook dat ik een nieuwe man moet zoeken, iemand die beter voor me is dan hij.

    Nu vraag ik me af in welke fase zit hij nu of bestaat er een kans dat hij zich bedenkt of niet echt in de midlifecrisis zit ?

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Dank u voor uw complimenten. U zult begrijpen dat het voor ons onmogelijk is om vanaf deze afstand te beoordelen of uw man in een midlifecrisis zit en zo ja, in welke fase. Daarnaast horen we het verhaal slechts van één kant. Dit gezegd hebbende, leest uw verhaal wel als een midlifecrisis. Zeggen te willen scheiden, maar geen daadwerkelijke stappen ondernemen bijvoorbeeld, is ook iets wat relatief vaak gebeurt tijdens een dergelijke crisis. Uiteraard is dit voor u een heel moeilijke periode: uw man geeft dan weer aan te willen scheiden, dan weer aan nog steeds van u te houden. Ook staat hij niet open voor hulp. U rest dus eigenlijk niets anders dan afwachten totdat uw man uit zijn crisis komt. Wellicht is het een idee dat u eens gaat praten met een professionele hulpverlener? Niet zozeer voor uw relatie, maar voornamelijk voor uzelf. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
    2. corin

      Ik ben een vrouw van 34 mijn man is 37 jaar hij is in november weggegaan. Hij heeft met een vrouw van 25 jaar gekust en gaat nu met mensen om die niet ouder zijn dan 25. Hij geeft aan dat ik hem verstikt en belemmer in alles. Hij vind dat hij niks mag. We hebben een dochter van elf die geeft ook echt aan dit is mij papa niet. Hij zit constant op zijn mobiel. Ben heel de scheiding zelf aan het regelen omdat hij niks eraan doet. Word Door iedereen gebeld dat ze mijn man nodig hebben. En tot overmaat van ramp krijg ik nog anonieme berichten met teksten waar iedereen van zal schrikken. Kan je überhaupt in een midlife crisis zitten op je 37ste. En als ik zeg lees eens wat een midlife crisis inhoud ben ik gek. Of als ik zeg ga Hulp zoeken. We hebben een turbulent leven we hebben een eigenzaak ik werk me dochter rijd paard en heeft een eigen paard. Dus ons leven ziet er altijd hetzelfde uit en ik denk dat dat hem aan het schrikken heb gemaakt. Nu maak ik me zorgen dat Hij spijt krijgt wat moet ik doen.

      Reageren
  2. Astrid

    heel veel sterkte Muis, en inderdaad een supersite, ik zit ook met een man die gister ineens out of the blue zei dat misschien de koek op is en dat kwam doordat ik hem erop wees dat hij de laatste tijd erg egoïstisch bezig is, heel veel met vrienden darten, ik ben niet bang voor vreemdgaan ofzo want dat werkt ook niet zo best meer en daar heb ik wel erg veel last van hij is 43 en ik word 50 maar ik wil wel maar hij niet 1x in de 3 maanden is het uiterste , hij zegt daarop dat hij er niet aan denkt en er niet mee bezig is terwijl ik af en toe tegen het plafond klim want ik wil hem en niet een ander.
    en elke weekend zitten we volgepland want het lijkt wel of hij niet meer alleen met mij wil zijn , nou toevallig zijn we morgenavond alleen dus ik ben benieuwd want de afgelopen 2 weken is hij elke avond weg of met zn vriend darten en hij is iets aan het regelen voor mijn 50 ste verjaardag volgende maand wat uiteraard een verrassing moet zijn dus ik ben niet bang dat hij niet meer van mij houd anders doe je zoiets toch niet en ook altijd kus bij weggaan en bij thuiskomst en als we gaan slapen dus het is allemaal zo tegenstrijdig, nu heb ik vandaag ……. hoe overleef ik de midlifecrisis van mijn partner uitgeprint en hij heeft het gelezen en morgenochtend wil hij het op zijn gemak nog even lezen, en zei wel dat er bepaalde dingen in staan wat hij herkend , ik hoop dat het voor hem nu dan ook duidelijk is dat het niet een relatieprobleem is maar een stofje die hij mist of zoiets en ik ben erg blij dat hij het iig wilde lezen en zei dat hij het even een plekje moet geven, nu is hij darten hihi dus de zoveelste avond alleen thuis met een prachtige boom waarvan ik gister zei , ik ga hem aftuigen want voor mij hoeft het niet , hij vind dat altijd gezellig en hij antwoordde ….dan doe je dat toch pfffff zeer vermoeiend, maar hij staat er nog en ik probeer hier ook wat van te leren en het zo vaak mogelijk door te lezen om het te snappen want ik zit in de overgang en heb alleen wat opvliegers maar geen wisselende stemmingen ofzo dus dat is het niet en dat zegt hij ook , het ligt niet aan jou maar aan mij, ik weet het niet meer, dus ik hoop dat het morgen een plaatsje bij hem heeft gekregen en ik blijf zoeken zodat hij zich ook beter gaat voelen( hij heeft ook afgelopen tijd vaak paniekaanvallen gehad s’nachts)
    ben blij dat ik vandaag ben gaan zoeken en hier terecht kwam zoveel viel op zijn plek bij mij, ik weet dat ik 1000% voor mijn huwelijk wil vechten en hoop dat hij dat ook gaat doen

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Onze excuses voor het feit dat onze reactie aan de late kant is. Zo te lezen gaat uw relatie momenteel door een woelige tijd. Fijn dat onze website u helpt om de zaken wat helderder op een rijtje te krijgen en het gedrag van uw partner niet al te persoonlijk op te vatten. We hopen dat uw man de door u geprinte informatie inmiddels nog eens heeft overgelezen en hierin de handvatten vindt om, samen met u, de crisis te lijf te gaan. Wellicht zou u eventueel relatietherapie kunnen overwegen, mits ook uw partner hier voor openstaat. Wij wensen u beiden veel sterkte in deze roerige levensfase.

      Reageren
  3. Ditte

    Heerlijk om te lezen dat er meer mensen zijn die hetzelfde meemaken. Gedeelde smart is halve smart…
    Ik ben 8 jaar geleden na een familiedrama mijn man kwijtgeraakt en toen heel snel vreselijk verliefd geworden op mijn huidige man. Ook hij had een aantal turbulente jaren achter zich. Vader van 5 kinderen met een schuldgevoel omdat hij zijn kinderen in een heel gezin wilde laten opgroeien. regen zijn zin gescheiden.
    Kinderen tussen 12 en 20.
    Ik verhuisde,,,,verandede van werk.
    Na 3 jaar trouwden we, eerder dan we vooraf gedacht hadden.
    En twee jaar daarna, hij was inmiddels 51 , veranderde hij. Opeens waren alleen jonge mensen op zijn werk nog belangrijk, wilde hij niet meer op vakantie, werd verliefd op een 26 jarige postdoc. Weliswaar een onmogelijke liefde en onbeantwoord.
    Inmiddels begrijp ik door zijn steeds saggerijnige reacties , gemene opmerkingen en er voor iedereen demonstratief wel willen zijn behalve voor mij dat hij ook in een soort rouw verkeert . De kinderen hebben hem alleen maar nodig als hen aan iets ontbreekt en anders zie je ze niet. Op zijn werk voelt hij zich nuttig, de jonge mensen die hij begeleidt kijken tegen hem op. met mij wil hij niets meer doen behalve ontbijten, eten boodschappen. Vakantie is er niet meer bij. Hij is alleen gezellig tegen mij als er anderen zijn. Hij is liefst alleen. Wil eigenlijk voortdurend bewijzen dat het allemaal niet kan. Zoek toch een andere man, ik kan je toch niet gelukkig maken. Of: “ik ben gewoon niet aardig” ” alles gaat voorbij, het leven is nutteloos? Vroeger vond ik alles leuk inderdaad (vakantie, dingen ondernemen) maar toen deed ik daar mijn best voor. Ik heb geen zin meer om mijn best er voor te doen. Nu dronk hij ook altijd al veel en dat maakt het niet makkelijker. Hij blijft op zijn werk een borrel drinken en komt dan onverwacht niet thuis maar pas om 1 uur in de nacht.Soms is hij te beroerd om normaal antwoord te geven.
    Maar dan opeens wil hij samen een boerderij kopen en opknappen en een nieuwe start maken en gezond gaan leven.
    Als we samen ergens zijn lijkt hij achteraf wel jaloers op mij omdat ik met andere mensen wel geanimeerde gesprekken voerde. (jij denkt maar dat je overal verstand van hebte
    Maar nu zit hij naast me naar het schaatsten te kijken en tegen wil en dank heeft hij voortdurend commentaar op wat hij ziet, tegen mij (oud schaatster)
    Ik heb in mijn leven heel veel ellende meegemaakt.Ik wil gewoon niet weer opnieuw beginnen…
    ik ga gewoon kijken hoe ang ik het volhoud om met een vaak ongezellige kamerbewoner te samen
    te leven. ik heb meer nieuwe vriendschappen gesloten, plan maar vakantie met een dochter of een vriendin, zeg tegen mezelf wat ik allemaal wel heb, een mooie tuin, een goede gezondheid, werk, een mooi huis en alles wat mijn hart begeert. nou ja…. behalve dan de warmte van een goede relatie. Het valt niet mee maar ik word er steeds beter in. Soms maken we opeens weer samen muziek, zoals vroeger. maar ik moet gewoon niet te dichtbij komen. Ik probeer lief en vriendelijk te blijven maar het blijft lastig als iemand zich zo empatieloos gedraagt. Misschien gaat het voorbij en zeg ik over 5 jaar dat we er doorheen zijn?

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Dank u voor het delen van uw verhaal. Uiteraard hopen wij voor u dat uw relatie snel weer in rustiger vaarwater belandt. In de tussentijd is het waarschijnlijk het beste dat u -zoals u ook aangeeft te doen- hem maar een beetje met rust laat en uw eigen plan trekt. Wij wensen u veel sterkte!

      Reageren
  4. tali

    Beste allen,
    Inderdaad dit is echt een hele duidelijke site die mij met veel antwoorden aan het helpen is.
    ik ben na een gesprek met een vriendin gaan zoeken naar het inhoud van midlifecrisis.
    Nadat mijn man wel al enige tijd geleden erg stil was, boos tegen iedereen en het top mij pas geleden heeft gezegd dat hij uitelkaar wil gaan want hij is niet meer happy in de relatie.
    heel veel dingen op de site vooral de fases herken ik.
    Mijn vraag is als mijn man tijdens zijn midlifecrisis wil scheiden of tegen mij zegt dat hij niet meer verliefd is, moet ik dit serius nemen of hoort dit ook bij de fases en zal hij of ik achteraf spijt hebben dat wij gescheiden zijn? en wat vertel je aan de kinderen? gelukkig zijn deze volwassen dus heb ik dit ook uitgelegd.
    zijn er mensen met ervaringen hierover??

    Reageren
    1. Aatje

      Beste Jacc en tali,

      Ik reageer op jullie beide verhalen omdat ik merk dat jullie qua relatie en kinderen op hetzelfde spoor zijn beland als ik. Nu, ruim 3 maanden geleden ik te horen gekregen op 29 maart dat mijn man uit de relatie wil. Hij wil scheiden en dan weg. Aanvankelijk dacht ik, dat dit zomaar iemand kan overkomen. Het niet meer houden van is natuurlijk en kan overgaan. Sommige relaties stranden omdat de liefde weg is….
      Maar al gauw, na een week kwamen de symptomen op gang. Hij kocht rare dingen, ging zich anders gedragen, leek bijna overgelukkig, opgelucht, het nieuwe leven kon gaan beginnen. Erna kwamen de vervanging van de aftershave, andere deo (van lekker naar putlucht), strakkere kleding, gaan afvallen, anders eten, minder aandacht voor de kids, wel sex willen met mij maar no strings attached, lang leve de vrijheid, boosheid om kleine dingen, willen scheiden en niet praten met een hulpverlener want die weten niet wat hij denkt, betrapt op telefoongesprekken met een soulmate, een dame die er slecht aan toe is qua fysiek en lelijk (zegt hij zelf), contact moeten verbreken van mij anders mag hij niet in ons huis komen, gemene opmerkingen maken zoals op zoek willen naar een jongere vrouw (zegt een 51jarige tegen zijn nog 43jarige vrouw), de drang voelen om te daten, mij sarren, mij aanraden om een man te gaan kiezen binnen een bepaalde doelgroep (ben bezig met overleven met de kids niet daten)…. En als klap op de vuurpijl wil hij de kinderen slechts 2x p maand nog zien want ze zijn met 14 en 18 al groot genoeg. Liegt tegen de kinderen want hij zei dat het ons gezamenlijk besluit was. Rare ogen opzetten wanneer ik een briefje met ander handschrift in zijn jaszak vind…..enge onherkenbare man met volkomen 500% gedrag die trance muziek draait en opeens van icetea houdt en energydrink.
      En ja is het antwoord: als eem mlc- er zegt dat ie weg wil en wil scheiden dan bedoelt hij echt scheiden. Daar is geen twijfel over mogelijk. Alleen voert hij zo letargisch als hij nu is, geen moer uit, ook het convenant moet ik maken. Daarnaast gedwongen verkoop van het huis, met de kids wil ik op zoek naar een huurhuis, hij is daar zelfs ook gemeen over, zegt dat we geen kans maken op woning…..
      Vink het lijstje maar af van de midlife crisis teksten en bedenk: who the hell has written the script, want ze zeggen en doen allemaal als mlc-hormoon- poppetjes allemaal hetzelfde!!

      Reageren
      1. Willem

        Ik, man 54 jaar, ben vorig jaar door mijn vrouw verlaten. Op 21 maart 2013, na 4 weken in het geniep met iemand te zitten appen die ze 22 feb 2013 heeft leren kennen op een cursus ‘innerlijk kind’, kondigde mijn vrouw als een bom die uit de hemel viel, aan dat ze niet meer van mij houd, van mij gaat scheiden en bij degene met we ze appte intrekt. Bodem weg onder mijn voeten. Praten ,praten, praten. Niets hielp. Hoe meer ik praatte hoe groter de afstand werd. Uiteindelijk is zij op 6 mei 2013 vertrokken naar Limburg, op bijna 250 km afstand van mijn woonplaats en bij die ander cursist ingetrokken. Zelf haar 2 dochters toen 17 en 20 jaar) heeft ze opgegeven voor een haar ‘nieuwe lief’. Ik prijs mijzelf overigens rijk dat IK met hun verder ga. Alles ging absurd snel en tegen mijn wil in.
        7 aug 2013 (SLECHTS 4 1/2 maand na de aankondiging) is ons huwelijk ontbonden. Ik zelf vond dat we echt een prima huwelijk hadden. Mijn vrouw is op de een of andere wijze ’geknakt’ en wilde absoluut geen lijmpoging aangaan. Niemand maar dan ook letterlijk niemand snapt haar. Mijn familie niet, mijn (inmiddels ex) vrouw haar familie niet, onze huisarts niet, mijn maatschappelijk werker niet, kortom iedereen niet. We communiceerden regelmatig over ongenoegens, deden veel samen (zwemmen, fietsen, wandelen) gaven elkaar feedback en vonden beide dat we de afgelopen 10 jaar naar elkaar gegroeid waren en spraken dat ook naar elkaar uit. We hadden fijne intimiteit, en heel regelmatig.
        Overigens had mijn ex vrouw in sept. 2013 een zware operatie ondergaan waarbij haar baarmoeder is verwijderd, had toen een zwaar verstoorde hormoonhuishouding en volgde een psychologisch traject waar ze inmiddels veel te vroeg mee is gestopt. Haar ‘helingsproces, waar ze middenin zat’ was nog lang niet voltooid.
        Als je iemand ontmoet en daar verliefd op wordt en na 4 weken besluit bij deze persoon (die het kennelijk prima vindt dat hij iemand in huis krijgt) in te gaan wonen terwijl je in een huwelijk zit dan “spoor” je in mijn optiek niet.
        Ik denk nu 1 1/2 jaar na dato nog steeds dagelijks aan haar. Zij mijd al het contact en doet alsof 27 jaar samenzijn niet heeft bestaan. Ze wil (durft?) me niet te zien. Met mijn maatschappelijk werker heb ik eindeloos geanalyseerd. Op grond van alle effecten die bekend zijn over gedrag wat mensen tijdens een midlife crisis vertonen kwamen we tot dezelfde conclusie dat ik feitelijk mijn ex vrouw als een zielig persoon moet zien omdat haar ‘ware ik’ door nagenoeg onverklaarbare redenen niet te bereiken was. Ik heb gedaan wat ik kon, nam het mijzelf lange tijd kwalijk dat ik het niet kon voorkomen, maar ben nu eindelijk zover dat ik inzie dat het om een ‘gevecht’ ging dat niet te winnen was. Wat volgens mijn maatschappelijk werker mee heeft gespeeld voor haar ingrijpende besluit (4 weken na de ontmoeting van haar ‘nieuwe’ vriend, die zo goed kon luisteren naar haar) is grotendeels voortgekomen uit tekortkomingen tijdens haar jeugd, de periode voor ons huwelijk.
        Ze denkt dat ze heeft gevonden waar ze naar op zoek is en had het er voor over om 2 dochters daarvoor in de steek te laten. Zij zien hun moeder tegenwoordig eens per 6 weken terwijl dat voorheen gewoon dagelijks was. Ik praat er wel over met mijn dochters maar dat verloopt uiterst stroef (zeker bij mijn jongste) Mijn angst voor de toekomst is dan ook wat dit bij hun nog eens teweeg gaat brengen.
        Ik heb heel veel pijn gehad en die is nog steeds niet weg. Mogelijk is de pijn (waarvan ik dacht dat die er bij haar niet zou zijn) bij haar nog groter dan bij mij. Er komt nl. een moment in haar leven (of wellicht ook niet) dat ze ontwaakt en merkt daar haar ‘nieuwe lief’ ook maar een gewoon mens is met tekortkomingen zoals iedereen die heeft en verneemt dat MC een verschijnsel is dat een vergiftigende werking heeft.
        Ik ontleen de kracht aan mijn 2 dochters om verder met hun te mogen gaan. Het is zwaar maar het meest waardevolle wat ik nu heb. Ik heb de draad van mijn leven weer redelijkerwijs opgepakt maar werk nog steeds aan mijn ‘herstel’. Mijn begeleidingstraject bij mijn maatschappelijk werker rond ik voor de Kerst af, daar ben ik bijna klaar voor.
        Ondanks dat mijn ex vrouw doet alsof ik nooit heb bestaan, koester ik alle mooie herinneringen (en dat zijn er heel wat) die wij samen hebben beleefd, in het begin met ons 2-en, later met ons 3-en en daarna met ons 4-en.
        ‘Ons 4-en’ heeft plaatsgemaakt voor ‘ons 3-en’ en daar moet ik het mee doen. Ik wordt gesterkt door familie (ook ex-schoonfamilie) en vrienden die aangeven dat mij dat gaat lukken. Inmiddels begin ik dat langzaam maar zeker te vernemen.
        Ik hoop dat niemand het ooit zal ervaren maar degene die ooit ‘out of the blue’ door hun partner aan de kant worden gezet wens ik alle kracht van de wereld toe om daar weer ‘sterk en herboren’ uit te komen.

        Reageren
        1. Nancy

          Willem,

          Sterkte ,ik ga juist door dezelfde periode door ,door man na een relatie huwelijk ,als een hond opzijgeschoven.
          Totaal onherkenbaar en geen mogelijkheid meer om te praten.Allemaal pijnlijke ervaringen .

          Reageren
        2. ed

          wat herkenbaar. ..ik zit midden in het proces. .mijn vrouw heeft na een huwelijk van 20 jaar besloten bij mij weg te gaan. Drie puber dochters achter gelaten.Ons huwelijk was goed. ..we deden veel leuke dingen samen maar ze blijkt al een half jaar een ander te hebben. Zo uit het niets verteld ze mij dat ze niet gelukkig meer is en gelukkiger is bij die kneus die haar direct in huis heeft gehaald. Ik herken haar helemaal niet meer in haar gedrag. Ze weigerd informatie te lezen over de midlife crisis want dat heeft ze niet.Mijn oudste dochter is bij haar. …en ik vecht voor mijn andere dochters die er ook niets van begrijpen. …het is een zware tijd

          Reageren
  5. Peter

    Hallo,

    Ik ben Peter 51 jr en zocht naar erkenning voor mijn probleem de crisis waar veel mannen van mijn leeftijd last van hebben.
    Ik herken de verhalen en herken mijzelf hier ook in absoluut.
    Ik vraag mij ook af wat heb ik bereikt en wil ik nog wat bereiken in de toekomst en is dit het nou wat ik voor ogen had toen ik nog op LTS zat en de richting installatietechniek had gekozen.
    En het lijkt of mijn leven ook is bepaald en nog steeds wordt bepaald.
    Vaak heftig kan reageren naar mijn vrouw en kinderen en minstens wel 2 keer per week heftig kan uitvallen dat mijn vrouw bang wordt van mijn ogen en woede die dan in mij zit.
    Ik ben van nature een man die aardig goed kon relativeren, geduldig, sportief, liefdevol naar mijn vrouw en kinderen altijd mee hielp in de huishouding omdat ik vond dat we samen de lusten en lasten moesten dragen.
    Mijn vrouw gaf aan dat ze voor ons huwelijk wilde vechten en ik schrok eigenlijk van die woorden en besefte gekijk de ernst.
    De volgende dag de huisarts gebeld en de week erop zat ik bij een pscholoog waar ik alles wat mij dwars zat vanaf mijn jeugd eruit heb gegooid.
    Ze constateerde dat ik in deze crisis zat en dat we er tegen aan gaan en plan van aanpak komende gesprek zullen doornemen.
    Ik voelde mij enigzins begrepen en dat mijn veranderde gedrag ergens vandaan kwam, en dat we er wat aan kunnen doen zodat mijn gezin er zo min mogelijk onder lijd.
    Dat is wat ik wil ookal zal het niet makkelijk zijn natuurlijk omdat ik ook in een rouwfase zit omdat kort geleden mijn jongere broer en mijn moeder zijn overleden.
    Toch ben ik erg blij dat ik deze stap heb gezet en weer 2 keer per week sport wat ook mee werkt voor mij dan.
    Het is niet makkelijk mee om te gaan voor vrouw en kinderen die het vaak moeten ontgelden, maar zeker ook niet voor degene die ermee te dealen heeft.
    Ik wilde toen mijn broer zo plots overleed aan een acute hartaanval zelf ook wel met hem mee naar boven maar besefte me dat ik nog een lieve vrouw, kinderen en mijn vader nog heb.
    Ik wi geen snelle auto, of een jongere vrouw want verergert het probleem alleen maar en je komt volgens mij nog dieper in de put terecht.
    Ik kan door het bezoek aan de psycholoog mijn probleem erkennen en krijg hantvaten om het aan te pakken en te leren accepteren, dat scheelt een hoop ruzie`s thuis.
    Ook ik wilde mijn ellendigheid wel doordeweeks verdoven met alcohol wat erg verleidelijk was maar probeer ipv de gaan sporten, zodat ik ook gen behoefte heb aan alcohol.
    Ik wens zowel mannen , vrouwen en kinderen sterkte in de strijd.

    Reageren
  6. Jacc

    Beste mensen,

    Ik denk dat mijn man er middenin zit. Weet niet meer hoe ik verder moet. Na huwelijk van 14 jaar en relatie van 22 jaar zei hij vorig jaar dat hij geen gevoelens heeft voor mij. Dat er al 10 jaar een twijfel was. Dat hij iets mist bij mij wat ik niet kan geven. We hebben 2 kinderen en hebben al die jaren ons leven opgebouwd. Nooit wat gemerkt geen huwelijksproblemen. Hij zegt zelfs dat het een goed huwelijk was en ik een goede vrouw. Maar hij is 180° veranderd. Niemand had dit aan zien komen. Zijn familie kent hem niet terug. Hij heeft contact gebroken met zijn vader.
    Hij praat nauwelijks met mij. Is elke avond weg. Zegt dat hij geen ander heeft maar wilt in de toekomst wel partner van eigen cultuur. Hij is nl turks maar in nederland geboren en ik ben indisch. Dit was nooit een probleem en zijn fam zegt ook dat het onzin is. Hij wilt niet in therapie ziet daar het nut niet van in.
    Hij heeft lang gewacht maar heeft nu contact gezocht met advocaat. Ik blijf maar constant aan t denken waar alles misgegaan is en waarom ik niks heb gezien. Hij is niet meer de verantwoordelijke man en vader die hij was.
    Hij heeft hiervoor ook een burnout gehad en aan de anti depressiva gezeten. Kan dit een trigger zijn geweest.
    Ik ben er kapot van. Het is lichamelijk en geestelijk zwaar. Dingen te horen als misschien heb ik nooit van je gehouden en als ik dit allemaal wist dan was ik nooit met je gegaan. Ik snap niet hoe iemand dat kan zeggen vooral als je kinderen hebt. Dat betekent dat ze niet uit liefde geboren zijn??
    Ik weet nog niet hoe ik mijn leven weer op orde krijg. Hoop dat het gauw de goede kant op gaat….

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Het is moeilijk om op afstand te zeggen wat de trigger is geweest van de crisis van uw man. Wij kennen immers noch u, noch uw partner, noch uw omstandigheden. Maar zoals u zult begrijpen, zijn zaken als een burnout en/of een depressie (hij slikte de anti-depressiva immers niet voor niets) niet bevorderlijk voor iemands welbevinden. Dit betekent niet, dat iedereen met een burnout en/of een depressie een midlifecrisis krijgt, maar het kan er zeker toe bijdragen. Van wie heeft hij anti-depressica voorgeschreven gekregen, van een psychiater of van de huisarts? Heeft hij nog contact met deze hulpverlener? Wellicht zou hij/zij een ingang kunnen zijn tot een gesprek. Wij wensen u veel sterkte.

      Reageren
    2. Carin

      Hi, mijn advies is : gelijk stoppen en weggaan. Ik heb 4 jaar geleden en uiteindelijk waren dat verschrikkelijke jaren, ze zijn weg, zombies, en jij bent daar de schuld van. Heb inmiddels een nieuwe man met baby (heb nu 4 kids, oudste 17) en zal het NOOIT meer zover laten komen. De deur uitzetten!

      Reageren
  7. Ik ook

    Wat fijn om te lezen dat meer mensen er last van hebben. Bij ons begon het afgelopen kerst. Uit het niets was mijn man woest op mij, daarna z’n baan kwijt door een reorganisatie. Het ging even beter want die rotbaan was ook maar niets en nu had hij tenminste z’n vrijheid terug en kon hij op zoek naar z’n droombaan … In plaats van actie te ondernemen ging hij op de bank zitten . Taken in huis die hij op zich zou nemen zolang hij werkloos was ho maar. Maar zich wel gecontroleerd voelen als ik er iets van zei. Na de zomervakantie is het echt mis. Hij houd al 10 jaar niet meer van mij, hij komt altijd op de laatste plaats, woede aanvallen tegen mij ( gelukkig blijven kids buiten schot). Alle dagen sex eisen en dan op zijn manier en zijn tijden. Alles moet op zijn manier en anders is ie boos. Gaan we een enkele x met gezin op stap dan lijkt het gezellig en volgt er ’s avonds ruzie want meneer voelt zich achtergesteld omdat het alleen gezellig was omdat ik het wilde en hij dit niet wilde. Zeggen dat het alleen nog gezellig is als we mijn weg volgen enz enz. Kortom ik ga voor mezelf en de kids kiezen en weg bij hem. Sterkte allemaal!

    Reageren
  8. T

    Ik ben dit weekend aan de kant gezet door mijn partner. De reden? Ik rem/ belemmer hem in zijn persoonlijke groei. Hij denkt dat hij toch nog kinderen wil, maar dat is met mij niet mogelijk, aangezien ik antidepressiva slik en dat gaat volgens hem niet samen met zwanger worden. Daarnaast heb ik besloten dat ik liever een stabiel leven leid en dat een kind daar maar moeilijk in zou passen. Dat zou ik het kind niet aan kunnen doen. De antidepressiva krijg ik ook nog als verwijt, want jawel, dat brengt mijn persoonlijke groei tot stilstand in zijn optiek. Ik beleef dat zelf niet zo, ik heb gewoon het grootste deel van het werk aan mezelf al achter me liggen. Hij vindt dat ik zou moeten stoppen met mijn medicatie, want dat zou beter zijn voor mij. Hier ben ik het zelf niet mee eens, mijn huisarts ook niet en de vrienden die mij al jaren en jaren kennen zouden ook niet willen dat ik er mee stop. Ze hebben geen zin om mij voortijdig te moeten begraven.
    Wat me opvalt in zijn redenen waarom het niet meer gaat, is dat alle verantwoordelijkheid bij mij neer wordt gelegd. Hij heeft er geen aandeel in lijkt het wel.
    De wilde plannen herken ik ook, zo praat hij al weken over het beginnen van een zorgboerderij, dit wel samen met mij. Emigreren naar het buitenland, idem dito. Hij sluit zich af en neemt alleen nog advies aan van een goede vriend van hem die op zijn zachtst gezegd niet heel veel aansluiting heeft met de realiteit.
    Een deel van mij wil nog steeds vechten voor deze relatie, ik weet alleen niet of dat nog gaat lukken. Ik weet niet in hoeverre ik de muur om hem heen afgebroken kan krijgen zodat hij me weer toelaat. Ik ga nog wel met hem in gesprek en zal dan zeker mijn zegje doen en hem aanspreken op zijn aandeel in het geheel. Misschien laat ik zelfs het woord midlife crisis wel vallen…

    Reageren
  9. Anoniem

    Zit er nu een jaar in. Ik ben alles kwijt; huis, baan en man. Ik wil eigenlijk gewoon helemaal van hem af. We hebben samen 2 kinderen en ik voed ze alleen op, terwijl hij af en toe de fijne papa uit hangt. Drugs, vrouwen en alcohol. Wat een bizar jaar na 24 jaar samenzijn. Ik herken hem niet meer en ik wil eigenlijk helemaal geen contact meer. Hoe lang zit ik nog aan dit monster vast. Hij gunt me niks en ik heb me op alle manieren financieel in moeten dekken. Als ik maar heb staan praten met een man dan ben ik een hoer en moet ik aan onze kinderen denken. Dat is het probleem van het leven in een dorp. Iedereen weet alles. Hij heeft me bedreigd financieel kapot te maken, mijn kinderen af te nemen. Ik wil verder en ik hoop dat ie binnenkort verdwijnt.

    Reageren
  10. TooSmart

    Wat maakt het eigenlijk uit wat de reden van die mannen hun slechte gedrag is? Volgens mij moet je gewoon van zodra er slecht gedrag is duidelijk aangeven dat je het niet zal pikken en dat jij hun problemen niet kan en wil oplossen. Dan is het aan hen om de idioot uit te hangen of naar een dokter en psycholoog te stappen om te laten checken wat hun fysieke en psychische toestand is. Da’s een kwestie van aan introspectie te kunnen doen. Veel mannen kunnen dat niet maar kan je sowieso met zo’n man een goede relatie hebben?
    Ik denk dat elke vrouw moet leven met het besef dat haar man haar van de ene dat in de steek kan laten. Het enige wat je kan doen, is zorgen dat je financieel onafhankelijk blijft zodat bij een breuk alleen je hart is gebroken maar niet je bankrekening.
    Iedereen weet dat je zorg moet dragen voor je relatie en dat er gedrag is dat een brug te ver is in een relatie. Dat weten die mannen ook. Als de relatie blijkbaar niet waardevol is om er te koesteren voor een man, dan helpt geen sussen en praten van zijn vrouw. En dan is het beste wat je kan doen om jezelf (en eventuele kinderen) te beschermen de relatie te verbreken. En komt hij nadien jankend terug, pech voor hem. Hij had maar geen bom onder zijn relatie moeten leggen.
    Ik denk dat vrouwen vééél te hard proberen om het mannen naar hun zin te maken terwijl hij enkel volgens zijn grillen leeft. Als vrouwen dadelijk zouden duidelijk zouden maken aan mannen dat ze hun voetveeg niet zouden zijn dan zou veel relatie-ellende verdwijnen.

    Reageren
  11. Karen

    Veel verdriet.
    Het is een hele pijnlijke en verdrietige situatie geweest. In 2013 heb ik me gemeld bij de crisisdienst van het psychiatrisch ziekenhuis. Mijn man was al 13 jaar bezig met zijn midlifecrisis. We waren bijna 25 jaar getrouwd en hebben 3 kinderen. Er wordt wel geadviseerd om als partner afstand te nemen en het je allemaal niet zo persoonlijk aan te trekken maar dat was niet mogelijk.
    Hij deed geen enkele poging om er uit te komen, twee keer relatietherapie. Bij mij knapte er iets toen ik merkte dat mijn jongste zoon er de dupe van werd.
    Ik heb de scheiding aangevraagd en het duurde 1,5 jaar voordat het rond was. En nu, twee jaar later, woon ik met mijn jongste zoon in mijn eigen (huur-)woning. Ik kan nu weer verder met mijn ontwikkeling want daar zat ook een rem op. Hij blijft stilstaan. Het was heel zwaar, heb zelfs gedacht dat ik het niet zou overleven maar nu voelt het als de beste beslissing die ik ooit heb gemaakt. Ik moet nog een heleboel verwerken en het zullen altijd littekens blijven. Ik ben het vertrouwen in mensen en vooral mannen, behoorlijk kwijt geraakt. Maar ik weet nu dat ik sterker ben dan hij is.
    Ik heb ergens gelezen dat als de man in midlifecrisis er niets aan doet, zijn spoken en dingen waar hij voor weg rent, niet onder ogen gaat zien, hij rond zijn 60e nog een keer in zo’n depressieve periode terecht kan komen. Als hij de moed en kracht heeft om achterom te kijken en ziet wat voor zooi hij ervan heeft gemaakt, dan zal hij de grootste knal voor zijn kop krijgen die hij ooit heeft gehad en ooit zal krijgen.

    Reageren
  12. mira.

    Als ze uit een midlifecrisis komen beseffen ze dan wat een leed ze anderen hebben aangedaan en wat ze hebben aangericht al die tijd ?

    Reageren
  13. s

    Ik denk dat mijn man er in zit hij is dan wel pas 34
    Wij zijn 16 jaar samen en hebben 3 kinderen
    Ik kan alleen niet zo goed inschatten in welke fase hij zit…..
    We hebben denk ik nu jaar of 3 problemen eerst veel ruzie hij is daarna x vreemd gegaan en terug gekomen hij had spijt en wilde gezin niet kwijt.
    Financieel zit het ook niet helemaal lekker waarnaar hij 1.5 jaar geleden er doorheen zat en van brug wilde springen(of hij dit ook ge daan zou hebben weet ik niet) dit was dec vorig jaar april is hij 3 weken weg geweest omdat hij ruimte en tijd nodig had. Hij kwam terug want miste ons (gezin)

    Afgelopen jaar heeft hij regelmatig gezegd niets te voelen voor mij of kinderen maar ook niets van ons te voelen. Ik dring aan op Hulp want niets voor je kinderen voelen is niet ok denk ik.
    Werk geen plezier in hobby als x tegenzit geen zin meer in.

    En nu wil hij scheiden……
    Hij voelt al heel lang niets voor mij en volgens hem is het nooit echt geweest die 16 jaar.
    Dit wil en kan ik niet geloven….

    Wat nu te doen?
    Hem me t rust laten en hopen dat het wel meevalt met die scheiding???
    Welke fase bevindt hij zich???

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Het is moeilijk, zeker op afstand, om te zeggen of uw man een midlifecrisis heeft en zo ja, in welke fase hij zich bevindt. Sowieso zijn de verschillende fases binnen een midlifecrisis niet zo scherp afgebakend, ze lopen in elkaar over. Ook kan iemand soms een of meerdere fases terugvallen. In ieder geval klinkt het alsof uw man het niet allemaal helder mee heeft wat hij voelt en wat hij wil. Dit is heel moeilijk voor hem, maar zeker ook voor u als partner en voor uw kinderen. Dit gezegd hebbende, is het het waarschijnlijk het beste om hem zo veel mogelijk met rust te laten: duwen en trekken werkt in de regel averechts. Veel mannen die tijdens een midlifecrisis willen scheiden, nemen uiteindelijk nooit de stap om daadwerkelijk de scheiding in gang te zetten. Wij hopen voor u dat de storm snel gaat liggen en de rust wederkeert in uw gezin.

      Reageren
  14. F

    Ik heb een vrouw met een midlife en herken alles wat hiervoor wordt geschetst. Ik zou graag eens in gesprek willen met vrouwen die het meegemaakt hebben .?!
    Wie kan mij hierbij helpen zodat ik mogelijk aantal zaken beter begrijp danwel tips heeft voor mij.

    Reageren
  15. jolan

    Hallo

    ik zit inmiddels al een jaar met een partner van 48 in de mlc. Ik heb er veel over gelezen en heb er daarom ook alle begrip voor.
    een narcistische moeder, een overplaatsing die als straf wordt ervaren , oudste het huis uit, ouders gestorven enz.
    nu staat overal beschreven dat je ze vooral met rust moet laten maar dat is verdomde moeilijk, vooral als er geen enkele interesse meer is voor je als echtgenote. En maar horen :ik doe nu alles anders en op mijn manier , mijn gevoelens voor jou zijn anders enz enz.
    Gelukkig is hij nog gewoon thuis en draait de boel gewoon door. Nu vraag ik me af of er geen enkele manier is om zo iemand te helpen om inzicht te krijgen wat er aan de hand kan zijn. Hoe kun je ze laten inzien dat ze er eens over moeten nadenken. Volgens hem is er niks aan de hand en is hij gelukkig zo terwijll hij zich tegen alles en iedereen afzet. Wat kun je zeggen of doen dat ze in gaan zien dat er misschien een mlc in ze schuilt??
    Ik hoop dat ik daar eens antwoord op krijg want ik zit er inmiddels toch wel bijna doorheen merk ik aan mezelf

    Reageren
    1. Redactie Midlifecrisisz Bericht auteur

      Beste mevrouw,

      Het is niet zo gemakkelijk daar een antwoord op te geven, omdat mensen in een midlifecrisis vaak juist ontkennen hier last van te hebben. Laat eens een website openstaan over dit onderwerp, laat een boekje slingeren, of vertel over een collega/buurman/man van een vriendin die een midlifecrisis heeft. Kortom, laat hem zelf “het kwartje doen vallen”, dat heeft meestal meer resultaat dan hem de midlifecrisis ‘door de strot persen’. Veel succes en sterkte gewenst.

      Reageren
  16. J

    Mijn vrouw van 44 lijkt ook in een mlc te zitten. Ze heeft al lang een laag zelfbeeld, met eetstoornissen en zit nu al 4 jaar lang aan de antidepressiva. Daar begon ze mee nadat we een half jaar getrouwd waren. Vorig jaar is haar vader overleden na een kort ziekbed… vanaf toen is ze begonnen met vreemd te gaan. Ze zegt dat ze de mannelijke aandacht nodig heeft om zelf het gevoel te krijgen dat ze ertoe doet. Voor mij heeft ze geen intieme aandacht meer. Ze vindt het goed als ik met een andere vrouw het bed in duik, zegt ze. We hebben twee lieve kinderen van 5 en 7, ik zou het vreselijk vinden als het gezin uiteen valt, dat wil ik ze nooit aandoen. Maar mijn vrouw lijkt zich in al haar naïviteit niet de ernst van de situatie in te zien en lijkt sinds een jaar zich totaal niet meer te bekommeren om mijn gevoelens. Je moet met zijn tweeën wat van het huwelijk maken, en het is ook vaak zwaar met het opvoeden en werken. Ze weet wel dat dat zo is, maar ze doet er niets aan om onze relatie te verbeteren. Behalve dat ze kort geleden eindelijk zelf naar de huisarts is gegaan om hulp te zoeken. Want dat heeft ze hard nodig. Ik houd dit zo niet veel langer vol, maar ik denk ook aan de kinderen die ik graag de ellende van een scheiding wil besparen.

    Reageren
  17. M

    Ik ben in oktober 2014 uitgevallen met burnout/ depressie. In juli 2015 weer volledig begonnen met werken. Na deze tijd kijk ik steeds meer naar mijn eigen ik. Hoe is en was mijn leven? Ben ik gelukkig? Is dit het? Ben 26 jaar samen en 16 j getrouwd. Heb 2 kids van 11 en 13 jaar. Ik voel me erg benauwd in mijn huidige leven. Totaal niet tevreden, heel neerslachtig en tot overmaat van ramp verliefd geworden op een jongere nieuwe collega. Ik wil graag uit relatie stappen, echter heb me altijd voorgenomen om dit mijn kids niet aan te doen (mijn ouders zijn gescheiden tien ik 8 was). Weet niet hoe ik dit ga handelen. De ene dag ben ik heel blij met mijn gezin en dan totaal niet. Die verliefdheid helpt me ook niet. Maakt t extra moeilijk, maar kan t niet onderdrukken. Als ik alle verhalen lees, dan doe je je gezin heel veel pijn en verdriet aan. Ik wil dit niet ( soms denk ik , ach…), maar t is verdomd sterk aanwezig die gevoelens en onvrede. Is dit MLC? Als je partner t heeft is heftig, maar als je erzelf middenin zit ook!!!

    Reageren
    1. L.F.

      Dag M,

      Ik voel met je mee. Ik ben er zelf net uit ontwaakt, maar heb me 3 jaar lang zo gevoeld zoals jij omschrijft. Zo gevangen, benauwd, depressief. Geen oplossing zien. Je het je kinderen niet aan kunnen doen, maar er zelf aan onderdoor gaan. Toch is nadat ik ontwaakte het gevoel voor mijn man weer terug gekomen. We hebben heel wat overwonnen samen. Ik 2 verliefdheden, hij een vrouw die al die jaren niet zichzelf was en hem ontzettend heeft gekwetst. Gelukkig had mijn man in de gaten dat ik in een MLC zat en is altijd in me blijven geloven. We hebben het overleefd. En dat is groots. Mijn schuldgevoel en schaamte is nu enorm, maar minder erg dan die ongelukkige gevoelens.

      Wil alleen maar zeggen; hou vol! Het gaat voorbij, geloof me. Het is het uiteindelijk meer dan waard. Voor jezelf, maar zeker ook voor je gezin. Het is al heel waardevol dat je inziet dat je erin zit. Het is zo cliche, maar dat ongelukkige gevoel zit in jou, en komt niet door je gezin of baan. Je kunt het opvullen met een affaire, maar dat doet uiteindelijk meer schade dan goed. En ik weet hoe onweerstaanbaar een verliefdheid kan zijn.

      Hoop dat het niet lang meer duurt voor je!

      Reageren
  18. Maria

    Dit jaar zijn we 17 jaar getrouwd. Afgelopen twee jaar heb ik thuis gezeten met een hele zware burnout; dat is moeilijk geweest voor mijn man en twee kinderen. Sinds februari 2016 merkte ik dat er iets veranderde bij mijn man. Tot overmaat van ramp heb ik precies gedaan wat je in zo’n situatie niet moet doen, ik heb zoveel mogelijk onderzoek gedaan om bewijs te vinden voor mijn gevoel, nl dat hij veel app-contact had met een meisje van 25 jaar oud. Ik heb hem er wel naar gevraagd en hij heeft mij gezegd dat hij gewoon goed met haar kan praten en ook met andere mensen heeft gepraat tijdens uitgaan, terwijl ik hem constant bij haar in de buurt zag. Onze relatie veranderde ook, hij nam meer afstand en ik was op zoek naar de reden.
    Uiteindelijk is drie weken terug de bom gebarsten en heeft hij gezegd dat hij niet meer van me houdt. Dat was vlak voordat we een weekend weg zouden gaan samen. We zijn evengoed weg geweest en we hebben een super fijn weekend gehad met hele goede sex. Hij heeft toen ook gezegd dat zijn gevoel anders was dan voor het weekend, maar vervolgens is het weer helemaal onderuit gezakt.
    Hij heeft wel ingestemd om naar een relatiecoach te gaan. We zijn er nu een keer geweest en het kwam erop neer dat hij al voor mijn burnout twijfelde over zijn gevoel, maar mij tijdens de burnout niet wilde laten vallen. Dat betekent dat hij al 3 1/2 jaar de boel voor de gek zou houden; dat gaat er bij mij niet in. Dat iemand zo goed kan acteren dat niemand, maar dan ook niemand in de gaten heeft dat het niet echt is wat hij doet. Natuurlijk zijn er dingen gebeurd die heel vervelend zijn, voornamelijk door mijn burnout ben ik een hele lange periode absoluut niet de vrouw geweest die ik ben en heb ik hem ook gekwetst. Bij de therapeut werd gesproken over mijn gebrek aan vertrouwen in hem; dat is bij mijn weten pas in februari dit jaar ontstaan, maar we hebben afspraken gemaakt en ik heb me daar aan gehouden; hij niet.
    Deze week hebben we daar ook over gesproken en werd me duidelijk dat het niet uitmaakt wat ik zeg, maar dat hij alles voelt als een aanval, een beschuldiging, een ontkenning; kortom hij is heel erg boos op me. Hij zei dat hij het begrijpt als ik bij hem weg ga en toen ik hem vroeg waarom, zei hij dat hij het snapt als ik boos op hem ben, want hij is de aanstichter van dit alles. Ik heb hem gevraagd waarom ik boos op hem zou zijn; ik kan toch niet boos zijn, omdat hij geen gevoelens meer voor mij heeft?
    Soms gaat het wat beter, soms is de sfeer weer behoorlijk gespannen en kil. We slapen al een week niet meer bij elkaar, kussen niet, raken elkaar niet aan; ik mis die intimiteit heel erg.
    Ik ben wel meer gaan lezen over de midlife crisis en hij heeft veel raakvlakken. Hoe verdrietig ik het ook vind, ik heb geen invloed op hoe dit gaat aflopen. Het enige wat ik kan doen is kiezen voor mijn eigen geluk en dat probeer ik ook. Ik vind het wel heel moeilijk, maar uiteindelijk ligt de sleutel bij hem en is het mij duidelijk geworden dat ik daar niets mee kan.

    Reageren
  19. Bine

    Hallo,
    mijn partner is nu 44 en wij hadden een altijd leuke relatie van inmiddels 17 jaar. Een jaar geleden is heft hij zijn baan opgezegd en is voor zich zelf begonnen. 6 weken geleden geeft hij aan niet te weten of hij nog van me houdt, redenen kan hij mij niet noemen (het ligt aan mij, niet aan jou) Na toch nog best 2 leuke weken samen (meer uitgaan, leuke dingen doen) geeft hij aan 4 weken helemaal geen contact te willen om erachter te komen of hij me mist. Na afloop geeft hij aan wij zijn uit elkaar gegroeid en dat het uit is. Dus zomaar eenzijdig, na 17 jaar binnen no time. Vrienden en ouders herkennen hem niet meer, hij is van een lieve mn veranderd in een zakelijk, kille man. HIj heft ook blijbaar al zijn vrije tijd in de sportschool verbracht want hij is ontzettend gespierd geworden in die 4 weken.
    Nadat hij het uit heft gemaakt wil hij voorlopg ook geen contact, wij gaan komende week nog wel een keer naar een relatiettherapeut (voor hem om het “netjes af te maken”.
    IK vraag me af of hij in een midlife crisis zit gezien een plotse omslag in zijn gedrag en hoe ik dit het beste tijdens de therapie ter sprake kan brengen? Heeft iemand advise?

    Reageren
  20. Wendy

    Dag Bine,
    Zit hier ook een beetje in hetzelfde schuitje als jij. Lieve man waar ik 21 j mee samen ben en 17 van getrouwd. Altijd een goed huwelijk gehad, nooit ruzie, een goede geoliede machine. Heb een maand geleden per toeval ontdekt door gekke reacties van hem dat hij verliefd is op een collega en hier al enkele weken iets mee heeft. Hij wis niet van plan om iets te zeggen, wilde eerst uitvissen of het wel toekomst had… Eerst heeft het niets met mij te maken, als hij haar niet was tegengekomen had hij nooit gedacht aan weggaan,heeft hij haar ook verteld,n nu zijn de gevoelens voor mij al anders,… Weet dat hij een luxeleventje heeft hier en weet ook dat dat waarschijinlijk let haar minder is, zij is niet zo zorgend als ik… ( ook niet ok achteraf gezien, heb hel teveel verwend) .Denkt aan weggaan en een neiuw leven te beginnen met haar en zoon. Zij is ook getrouwd maar die relatie is al enkele jaren neit ok. Ze heeft ook al enkele jaren gevoelens voor hem, biedt zich nu aan, geef aan sex met hem te wiillen wat tot hiertoe nog niet gebeurd is,… . Allemaal geweldig,voor hem. Voelt zich zogezegd heel schuldig maar blijft toch contact zoeken met hem en omgekeerd ook…Samen hebben we 2 kinderen , pubers, die ondertussen ook op de hoogte zijn. Slapen ook al een week apart. Ik heb al uren met hem gepraat, maar hoe meer ik praat hoe meer ik hem wegduw. Hij wordt ook snel boos, mijn fysieke symptomen komen door de ‘shock’, … . Pfff Heb hem al enkele kenmerken verteld over mlc, ziet het ergens wel, maar is ook niet zeker. Zit ook al enkele jaren met zijn job in de knoie, niet boeiend genoeg, buikje stoorde helm, vraagt zich af of dit het nu is,… Wil niet mee naar een relatietherapeut, daar ga ik voor mezelf naartoe vermits ik niemand heb om me te helpen, de rest van de familie weet niks en dat willen we voorlopig zou houden. Hij weet dat ik hem doodgraag zie en wil vechten voor ons. Ik hou afstand, op aanraden van therapeut maar dit is heel heel moeilijk. Ik hoop dat we hier samen uitkomen en verder kunnen, dat hij inziet waar hij mee bezig is en wat hij weggooit, maar sta op het moment aan de zijlijn af te wachten.
    Ik wens je veel sterkte, hopelijk zijn er mensen die hier samen uitgekomen zijn, want dat is toch wat ik doodgraag zou willen… Het zou fijn zijn zulke reacties te lezen, om de hoop niet op te geven…

    Reageren
  21. Britt

    Hey Hey,
    Ik ben Britt een 44 jarige vrouw die een relatie had van 6,5 jaar met een ontzettend lieve, emotionele vrouw van 34.
    Plots uit het niets is ze 8 weken geleden vertrokken. Ik ben NIETS meer waard. Ik ben ondertussen verjaard en dat vindt ze normaal heel belangrijk.
    Ze zegt totaal NIETS meer voor mij te voelen. Alle liefde is weg! Ze heeft die klik gemaakt zegt ze en ze voelt totaal NIETS qua liefde. WIj hebben zelfs nog met vakantie geweest een 10 tal weken geleden als PERFECT koppeltje!
    Ik neem geen contact omdat iedereen zegt dat ik ze rust moet geven omdat ze ALLEEN wil zijn. Ze zei me zelfs dat ik haar WARE IK die ze nu aan het opzoeken is NOOIT zal leren kennen.
    Twee geleden zei ze nog dat ze mij ontzettend hard mist… vrienden van ons hebben met haar afgesproken zen stelden vast dat ze haar ringen ( verlovingsring) nog aan heeft. Wij gingen normaal trouwen op 8/8/16 op Barcelona. Iedereen is geschrokken omdat ik PLOTS niets meer waard ben… het is enkel bij haar, IK IK IK… eigenlijk is het begonnen in het begin van het jaar, toen ze plots verliefd werd op een vrouw die op tv kwam. Ze is die gaan opzoeken via FB en ze heeft die gevonden en hebben nu contact. Deze persoon heeft een rugzak om U tegen te zeggen…! Deze staat ook vol tattoo’s en dat heeft haar altijd aangesproken.
    Ik ben na 4 weken nog zieker geworden omdat ik MIJN VROUW totaal niet meer ken! Zij heeft in het verleden heel veel meegemaakt… haar ex die haar plunderde, jaloezie, haar grootmoeder waar ze geen afscheid heeft van kunnen nemen door haar ex, de relatie met haar vader…
    Ze woont nu bij haar mama in en gaat alleen wonen op 27 aug. Wij hadden hier alles op mijn adres… we kwamen niets te kort! Ik weet totaal niet wat er in haar hoofd afspeelt en ze wil niet naar mij luisteren. Ze zegt dat ze dit MOET doen. Als ik vraag waarom … zegt ze dat ze niet gelukkig is en dat ze geen reden kan geven.
    ALs ik alles opzoek dan zou ze nu in fase 4 zitten. Hoelang duurt deze? Ik kan nu wel zeggen dat ik nu verklaringen krijg van hetgeen dat zich al 2 jaar afspeelt.. soms was ze happy, dan weer niet! Ze wou volgens onze vrienden vorig jaar al alleen gaan wonen. Nu door een trigger, omdat ik te weten gekomen was dat ze verliefd werd in februari. Wij werken bij de politie en wij hebben vaste partner. Plots wou ze met iemand andere die ook voor de vrouwen is,, dat zij haar vaste collega werd. Ik zei… waarom moet je nu plots met haar buiten? Blijkbaar is dit de trigger geweest omdat ze niet terug een vrouw moest hebben die jaloers was..! ik ben geen jaloers type, maar mijn wantrouwen kwam boven omdat dit in het verleden is gebeurd.
    Aub wat moet ik doen? Ik ben kapot van verdriet! Als ik alle punten lees die op jullie site worden doorgegeven… dan zit ze dus wel degelijk in midlife! Iedereen lacht met mij omdat ze nogmaar 34 is…! Kan dit ?
    Britt

    Reageren
  22. Iris

    Mijn man heeft nog steeds de trouwring om, en hij wil niet scheiden. De trouwring blijft om zegt hij. Altijd. Hij is wel nu drie weken uit huis. Om zichzelf te “vinden”. Zijn soulmate is in het weekend bij hem in zijn appartement. Zijn soulmate is 15 jaar jonger en is totaal niet het type dat hij normaal gesproken zich aangetrokken tot zou voelen. Totaal niet. Echt vreemd. Hij heeft het zelf nog tegen niemand gezegd buiten mijn schoonfamilie, die ook heel erg verdrietig is. 28 mooie jaren down the drain. Hij vergelijkt zichzelf met Herman uit het liedje van Acda en de Munnick.
    Ons koophuis wordt niet verkocht de hypotheek betalen we nog samen. Dubbele woonlasten voor hem. hij zei ik moet dit uitproberen. Ik moet, voor mezelf om geen spijt te hebben later, maar als dit fout afloopt hoop ik dan dat jij er nog bent voor mij. Wat moet ik hiermee? Kan iemand mij hier antwoord opgeven. De familie zegt dat ik door moet met mijn eigen leven focussen op mezelf. Dat doe ik ook. Ik moet wel, kan niet blijven wachten op hem. hij zit nu in zijn replay maar ik zie ook depressiviteit hij is zo veranderd. ik herken mijn liefdevolle echtgenoot niet meer. Zijn 80 jarige moeder en zus zien ook een heel andere zoon en broer. Is heel triest. Als hij maar kon toegeven dat het probleem bij hem ligt. En niet bij mij, want zegt hij zijn gevoel voor mij is minder dan vroeger. Therapie wil hij niet. En praten erover al helemaal niet. Bittere pil dit. ik hoop dat hij snel tot inkeer komt. Jammer dar wij als familie alleen maar kunnen toekijken. Ik zou zo graag willen helpen
    Iris

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *